Dla każdej liczby naturalnej
wyznaczyć liczbę ciągów
, gdzie
, o następującej własności:\break w każdej trójce kolejnych wyrazów są co najmniej dwa wyrazy równe.
Niech
będzie liczbą ciągów
-wyrazowych mających żądane własności (będziemy je dalej nazywać ciągami {\it dobrymi}). Niech
będzie liczbą dobrych ciągów
, których dwa ostatnie wyrazy
i
są równe, natomiast
niech oznacza liczbę dobrych ciągów
, w których
. Oczywiście spełniona jest równość
.
Każdy dobry ciąg
-wyrazowy
, w którym dwa ostatnie wyrazy
i
są równe, powstaje z dokładnie jednego dobrego ciągu
przez dodanie warunku
. Prawdziwa jest zatem zależność
![]() |
Natomiast dobry ciąg
-wyrazowy
, w którym dwa ostatnie wyrazy
i
są różne, możemy otrzymać na dwa sposoby. W pierwszym sposobie należy wziąć dobry
-wyrazowy ciąg
, w którym
, zaś za
przyjąć dowolną liczbę ze zbioru
różną od
. Tak postępując otrzymamy
różnych dobrych
-wyrazowych ciągów. W drugim sposobie wybieramy dobry
-wyrazowy ciąg
, w którym
i przyjmujemy
. Tym razem uzyskamy
różnych ciągów. Ponadto żaden ciąg nie może być otrzymany oboma sposobami. Wynika stąd równość
![]() |
Ze związków (1) i (2) dostajemy
![]() |
dla
. Zastosujemy teraz metodę rozwiązywania rekurencji liniowych (zob. L Olimpiada Matematyczna, Sprawozdanie Komitetu Głównego, Warszawa 2000, Dodatek A, str. 103). Równaniem charakterystycznym rekurencji (3) jest
, które ma dwa różne pierwiastki rzeczywiste:
oraz
. Zatem istnieją takie liczby rzeczywiste
,
, że zachodzi równość
![]() |
Do zakończenia rozwiązania pozostaje wyznaczyć wartości
,
. W tym celu obliczymy liczby
,
. Ze wzorów (1) i (2) wynika, że
![]() |
Liczba dobrych ciągów
, w których
, wynosi
, gdyż wartości
,
możemy wybrać dowolnie, natomiast liczba dobrych ciągów
, w których
, wynosi
, bowiem parę różnych liczb
można wybrać dowolnie i
musi być równe
lub
. Zatem
![]() |
Łącząc obliczone wyżej wartości z warunkiem (4) otrzymujemy układ równań
![]() |
którego rozwiązaniem są liczby
.
Odpowiedź: Szukana liczba ciągów wynosi
.
Uwaga:Po uzyskaniu zależności (1) i (2) można dokończyć rozwiązanie zadania bez stosowania metody rozwiązywania rekurencji liniowych (aczkolwiek wymaga to zgadnięcia właściwych współczynników). Mianowicie, ze związków (1) i (2) dostajemy
![]() |
Przyjmując teraz oznaczenia
![]() |
mamy więc
![]() |
Obliczamy ponadto, że
,
, czyli
,
; wobec tego z zależności (5) przez indukcję uzyskujemy wzory
![]() |
Stąd ostatecznie
![]() |