I etap XXVIII Olimpiady Matematycznej
Znaleźć wszystkie rozwiązania układu równań
![]() |
Przenosząc w danych równaniach wszystkie wyrazy na stronę lewą i rozkładając otrzymane wielomiany na czynniki uzyskujemy
![]() |
![]() |
Z pierwszego z tych równań wynika, że
lub
, czyli
lub
. Podstawiając
do drugiego równania otrzymujemy
i wobec tego
lub
. Mamy więc w tym przypadku dwa rozwiązania danego układu równań
i
. Podstawiając zaś
do drugiego równania otrzymujemy
i wobec tego
,
lub
. Odpowiednie wartości
obliczamy ze wzoru
i otrzymujemy
,
,
. Mamy więc w tym przypadku trzy rozwiązania danego układu równań
,
i
. Łącznie więc dany układ równań ma pięć rozwiązań.
Dane są trzy różne liczby całkowite
. Udowodnić, że nie istnieje wielomian
o współczynnikach całkowitych taki, że
![]() |
Zauważmy najpierw, że jeżeli
, gdzie
są liczbami całkowitymi, to dla dowolnych liczb całkowitych
i
liczba
jest podzielna przez
. Mamy bowiem
![]() |
a każda z liczb
jest podzielna przez
. Wobec tego z warunków zadania wynika, że:
jest podzielna przez
,
jest podzielna przez
,
jest podzielna przez
.
Liczby
,
,
są różne od zera, ponieważ liczby
,
,
są różne. Wobec tego z powyższych podzielności wynika, że
,
i
. Stąd mamy
. Liczby
i
są więc równe lub przeciwne. Gdyby były one przeciwne, to
i stąd
, co przeczy założeniu. Zatem liczby
i
są równe. Podobnie dowodzimy, że liczby
i
są równe. Wobec tego
i stąd
.
Uzyskana sprzeczność dowodzi, że nie istnieje wielomian w spełniający warunki zadania.
Uwaga. Nietrudno udowodnić, że istnieje wielomian w o współczynnikach wymiernych spełniający warunki podane w zadaniu. Wielomianem takim jest na przykład
![]() |
Ogólniej można udowodnić, że jeżeli
są różnymi liczbami rzeczywistymi, a
- dowolnymi liczbami rzeczywistymi, to istnieje wielomian
stopnia
o współczynnikach rzeczywistych i taki, że
dla
.
Niech
i
będą liczbami naturalnymi. Prostokąt o bokach długości
i
podzielono prostymi równoległymi do boków na kwadraty jednostkowe. Przez wnętrza ilu kwadratów przechodzi przekątna prostokąta ?
Niech dany prostokąt
ma podstawę
długości
i wysokość
długości
. Rozważmy jego przekątną
łączącą lewy dolny wierzchołek
z prawym górnym wierzchołkiem
(rys. 4).
Załóżmy najpierw, że liczby
i
są względnie pierwsze. Gdyby pewien wierzchołek
kwadratu jednostkowego zawarty wewnątrz prostokąta
należał do
, to mielibyśmy
, czyli
, gdzie
jest rzutem punktu
na prostą
. Ponieważ liczby
i
są względnie pierwsze, a liczby
i
- naturalne, więc z ostatniej równości wynika, że
jest dzielnikiem liczby
. Jest to niemożliwe, ponieważ
.
Uzyskana sprzeczność dowodzi, że przekątna
nie przechodzi przez żaden wierzchołek kwadratu jednostkowego zawarty wewnątrz prostokąta
. Wyznacza więc ona ciąg kwadratów jednostkowych, których wnętrza kolejno przecina. Każdy następny kwadrat ciągu ma bok wspólny z kwadratem poprzednim i jest położony na prawo od niego lub nad nim. Idąc wzdłuż drogi wyznaczonej przez kwadraty tego ciągu wykonujemy
przesunięć w prawo i
przesunięć do góry. Razem mamy więc
przesunięcia, czyli droga składa się z
kwadratów, tzn. przekątna
przechodzi przez wnętrza
kwadratów jednostkowych.
Jeżeli zaś liczby
i
nie są względnie pierwsze i ich największy wspólny dzielnik jest równy
, to niech
,
. Wtedy liczby
i
są względnie pierwsze. Przekątna prostokąta o bokach, długości
i
składa się z
równych odcinków, z których każdy jest przekątną pewnego prostokąta o bokach długości
i
. Na podstawie już rozpatrzonego przypadku każdy taki odcinek przekątnej przechodzi przez wnętrza
kwadratów jednostkowych i wobec tego cała przekątna przechodzi przez wnętrza
kwadratów jednostkowych.
Wewnątrz czworościanu
obrano punkt
, przy czym okazało się, że dla każdego z czworościanów
,
,
istnieje sfera styczna do wszystkich jego krawędzi. Udowodnić, że istnieje sfera styczna do wszystkich krawędzi czworościanu
.
Wykorzystamy następujące twierdzenie, które było dane jako zadanie 4 na zawodach VI Olimpiady Matematycznej.
Twierdzenie. Istnieje sfera styczna do wszystkich krawędzi czworościanu
wtedy i tylko wtedy, gdy sumy długości przeciwległych krawędzi tego czworościanu są równe, tzn. gdy
![]() |
Stosując to twierdzenie do czworościanów
,
i
otrzymujemy w szczególności
![]() |
![]() |
Wobec tego
![]() |
czyli
![]() |
i analogicznie
![]() |
czyli
![]() |
Dowiedliśmy więc, że
![]() |
Zatem na podstawie przytoczonego wyżej twierdzenia istnieje sfera styczna do wszystkich krawędzi czworościanu
.
Uwaga. W powyższym rozwiązaniu nie korzystaliśmy z założenia, że istnieje sfera styczna do wszystkich krawędzi czworościanu
. Rozumując podobnie można więc udowodnić, że jeżeli dla każdego z pewnych trzech spośród czterech czworościanów
,
,
,
istnieje sfera styczna do wszystkich jego krawędzi, to istnieje sfera styczna do wszystkich krawędzi czworościanu
.
Dowieść, że jeżeli
jest takim wielomianem dwóch zmiennych, że
dla wszystkich
rzeczywistych oraz wielomian
dzieli
, to wielomian
także dzieli
.
Z założenia istnieje taki wielomian
, że
). Wobec tego z równości
otrzymujemy, że
, czyli
. Ponieważ iloczyn wielomianów jest wielomianem zerowym tylko, gdy jeden z czynników jest wielomianem zerowym, a wielomian
jest niezerowy, więc z ostatniej równości wynika, że
. Dokonując tu podstawienia
otrzymujemy w szczególności, że
, tzn.
jest wielomianem zerowym.
Traktując wielomiany
i
jako wielomiany zmiennej
o współczynnikach będących wielomianami zmiennej
dzielimy
przez
. Otrzymujemy pewien iloraz
i resztę
niezależną od
. Z algorytmu dzielenia wynika, że
i
są wielomianami zmiennych
,
oraz
odpowiednio. Mamy więc
. Podstawiając tu
otrzymujemy
. Z drugiej strony, dowiedliśmy, że
. Wobec tego
, czyli
i stąd
.
Obliczyć
![]() |
Wyraz o numerze
ciągu, którego granicę mamy obliczyć, jest iloczynem ułamków postaci
![]() |
Mamy rozkłady
oraz
. Ponieważ
, więc czynnik
występujący w liczniku ułamka 
skróci się z czynnikiem
występującym w mianowniku następnego ułamka, tzn. ułamka
. Również czynnik
występujący w mianowniku ułamka
skróci się z czynnikiem
występującym w liczniku ułamka o numerze o
większym, tzn. ułamka
.
Wobec tego pozostaną nieskrócone w liczniku tylko czynniki
pochodzące z pierwszych dwóch ułamków i czynnik
pochodzący z ostatniego ułamka; w mianowniku zaś pozostanie nieskrócony tylko czynnik
pochodzący z pierwszego ułamka i czynniki
pochodzące z dwóch ostatnich ułamków. Mamy więc
![]() |
Ponieważ ciąg
jest zbieżny do zera, więc z powyższego wynika, że granica, którą należało obliczyć w zadaniu, jest równa
.
Trzy koła o promieniach równych 1 przecinają się tak, że ich część wspólna jest ograniczona trzema łukami, z których każdy należy do innego koła. Końce tych łuków oznaczmy przez
. Pierwszy okrąg przecina drugi w punktach
i
, drugi przecina trzeci w punktach
i
, a trzeci przecina pierwszy w punktach
i
.
Udowodnić, że suma długości łuków
równa się
.
Jeżeli dwa okręgi o równych promieniach przecinają się w punktach
i
, to długości łuków wyznaczonych przez te punkty na jednym okręgu są równe długościom odpowiednich łuków wyznaczonych przez te punkty na drugim okręgu. Dokonując bowiem symetrii względem prostej
łuki o końcach
i
na jednym okręgu przekształcamy na odpowiednie łuki o końcach
i
na drugim okręgu.
Wynikają stąd następujące równości długości łuków okręgów danych w zadaniu (rys. 5):
![]() |
![]() |
![]() |
Dodając te równości stronami stwierdzamy, że
![]() |
Miara kąta wpisanego w okrąg jest dwa razy mniejsza od miary kąta środkowego opartego na tym samym łuku. W okręgu o promieniu długości
miara kąta środkowego wyrażona w radianach jest równa długości łuku, na którym ten kąt jest oparty. Wobec tego
![]() |
i analogicznie
![]() |
Ponieważ suma miar kątów trójkąta
jest równa
, więc dodając te równości stronami otrzymujemy na mocy (1)
![]() |
Dowieść, że zbiór
można tak rozbić na dwa zbiory
-elementowe
,
, że dla każdego naturalnego
zachodzi równość
![]() |
Zastosujemy indukcję względem
. Dla
mamy zbiór
. Rozbijając go na podzbiory
i
będziemy mieli spełnione warunki zadania, ponieważ
.
Załóżmy z kolei, że dla pewnej liczby naturalnej
istnieje takie rozbicie zbioru
na podzbiory
i
, że
![]() |
Wtedy
![]() |
Udowodnimy, że rozbicie zbioru
na podzbiory
![]() |
oraz
![]() |
spełnia warunki zadania.
Dla
na mocy wzoru dwumianowego suma
-tych potęg elementów pierwszego podzbioru jest równa
![]() |
Analogicznie obliczamy sumę
-tych potęg elementów drugiego podzbioru:
![]() |
Porównując otrzymane wyniki stwierdzamy, że różnią się one tylko tym, że w jednym wzorze występuje suma
![]() |
Ze wzoru (1) wynika, że sumy te są równe.
Funkcja
określona na zbiorze wszystkich liczb całkowitych przyjmuje tylko wartości dodatnie i spełnia warunek:
![]() |
Dowieść, że funkcja
jest stała.
Niech
dla każdej liczby całkowitej
. Wtedy z warunków zadania otrzymujemy, że
czyli
. Wynika stąd, że funkcja
jest nierosnąca. Wobec tego dla każdej liczby naturalnej
mamy
, czyli
![]() |
Dodając stronami nierówności (1) dla
, gdzie
jest dowolną liczbą naturalną, otrzymujemy
![]() |
Ponieważ funkcja
przybiera tylko wartości dodatnie, więc z (2) wynika, że
, czyli
![]() |
Przechodząc w (3) do granicy, gdy
, otrzymujemy, że
, tzn.
. Wynika stąd, że funkcja
jest stała.
Udowodnić, że w każdym czworościanie istnieje wierzchołek, przy którym trzy kąty płaskie są ostre.
Suma miar kątów płaskich dowolnej ściany czworościanu jest równa
. Wobec tego suma miar wszystkich kątów płaskich czworościanu jest równa
. Wynika stąd, że istnieje taki wierzchołek
czworościanu, że suma miar kątów płaskich przy tym wierzchołku nie przekracza
.
Z drugiej strony wiadomo (patrz rozwiązanie zadania 17(5) z XXIV Olimpiady Matematycznej), że suma miar dwóch kątów płaskich przy wierzchołku czworościanu jest większa od miary trzeciego kąta płaskiego przy tym wierzchołku. Jeżeli więc jeden z kątów płaskich przy wierzchołku czworościanu jest nieostry, to suma miar wszystkich kątów płaskich przy tym wierzchołku jest większa od
.
Z powyższego wynika, że wszystkie kąty płaskie przy wierzchołku
są ostre.
Spośród liczb
wybieramy jedną, przy czym wybór każdej z nich jest jednakowo prawdopodobny. Niech
będzie prawdopodobieństwem takiego zdarzenia,, że w zapisie dziesiętnym wybranej liczby występują wszystkie cyfry:
. Obliczyć
.
Niech liczba
ma
cyfr w zapisie dziesiętnym, tzn. niech
, gdzie
jest pewną liczbą naturalną. Wtedy każda z liczb
ma nie więcej niż
cyfr. Oszacujemy z góry liczbę
takich liczb o co najwyżej
cyfrach, które w zapisie dziesiętnym nie mają cyfry
.
Liczba liczb
-cyfrowych, których zapis dziesiętny nie zawiera cyfry
, równa jest
, ponieważ każda z
cyfr takiej liczby należy do zbioru dziewięcioelementowego
. Wobec tego
![]() |
Analogicznie stwierdzamy, że dla
liczba
liczb o co najwyżej
cyfrach, które w zapisie dziesiętnym nie mają cyfry
, spełnia nierówność
.
Wynika stąd, że liczba
takich liczb naturalnych spośród
, które w zapisie dziesiętnym nie zawierają co najmniej jednej z cyfr
, spełnia nierówność
![]() |
Wobec tego liczba
takich liczb spośród
że w ich zapisie dziesiętnym występują wszystkie cyfry
, spełnia
![]() |
Zatem
![]() |
Jeżeli
dąży do nieskończoności, to również
dąży do nieskończoności. Ponieważ dla każdej liczby
z przedziału
mamy
, więc w szczególności
. Wobec tego z (1) na podstawie twierdzenia o trzech ciągach wynika, że
.
Rozstrzygnąć, w którym z wielomianów
,
współczynnik przy
jest większy.
Jednomian stopnia 1976 w pierwszym wielomianie jest sumą pewnej liczby iloczynów postaci
![]() |
gdzie
i
. Z ostatniej równości wynika, że
jest liczbą parzystą. Wobec tego każdy z jednomianów (1) ma współczynnik dodatni.
Jednomian stopnia 1976 w drugim wielomianie jest sumą pewnej liczby iloczynów postaci
![]() |
gdzie
i
. Przy tym każdemu składnikowi postaci (1) w pierwszym wielomianie odpowiada składnik postaci (2) w drugim wielomianie i na odwrót. Widzimy, że odpowiadające sobie składniki (1) i (2) różnią się co najwyżej znakiem. Wszystkie jednomiany (1) mają współczynniki dodatnie, a pewne jednomiany (2) mają współczynniki ujemne (na przykład przy
,
,
współczynnik jednomianu (2) jest ujemny).
Wobec tego w pierwszym z rozważanych wielomianów współczynnik przy
jest większy niż w drugim.