Opublikowane na Archiwum Olimpiady Matematycznej (https://archom.ptm.org.pl)

Strona główna > Wersja do wydruku > Wersja do wydruku

XXVIII OM - I etap

I etap XXVIII Olimpiady Matematycznej

XXVIII - I - Zadanie 1

Zawody matematyczne: 
XXVIII OM, 1976-1977
Etap: 
I

Znaleźć wszystkie rozwiązania układu równań

\[<br />
\begin{split}<br />
2(x + y - 2) &= y(x - y + 2), \\<br />
x^2(y - 1) + y^2(x - 1) &= xy - 1.<br />
\end{split}<br />
\]

Rozwiązanie

Przenosząc w danych równaniach wszystkie wyrazy na stronę lewą i rozkładając otrzymane wielomiany na czynniki uzyskujemy

\[<br />
(y-2)(x-y-2) = 0,<br />
\]
\[<br />
(x-1)(y-1)(x+y+1) = 0.<br />
\]

Z pierwszego z tych równań wynika, że $ y - 2 = 0 $ lub $ x - y - 2 = 0 $, czyli $ y = 2 $ lub $ y = x - 2 $. Podstawiając $ y = 2 $ do drugiego równania otrzymujemy $ (x - 1)(x + 3) = 0 $ i wobec tego $ x = 1 $ lub $ x = -3 $. Mamy więc w tym przypadku dwa rozwiązania danego układu równań $ (x, y) = (1, 2) $ i $ (-3, 2) $. Podstawiając zaś $ y = x - 2 $ do drugiego równania otrzymujemy $ (x - 1) (x - 3)(2x - 1) = 0 $ i wobec tego $ x = 1 $, $ x = 3 $ lub $ \displaystyle x = \frac{1}{2} $. Odpowiednie wartości $ y $ obliczamy ze wzoru $ y = x- 2 $ i otrzymujemy $ y = -1 $, $ y = 1 $, $ \displaystyle y = -\frac{3}{2} $. Mamy więc w tym przypadku trzy rozwiązania danego układu równań $ (x,y) = (1, -1) $, $ (3, 1) $ i $ \displaystyle \left( \frac{1}{2}, -\frac{3}{2} \right) $. Łącznie więc dany układ równań ma pięć rozwiązań.

XXVIII - I - Zadanie 2

Zawody matematyczne: 
XXVIII OM, 1976-1977
Etap: 
I

Dane są trzy różne liczby całkowite $ a, b, c $. Udowodnić, że nie istnieje wielomian $ w(x) $ o współczynnikach całkowitych taki, że

\[<br />
w(a) = b, \quad w(b) = c, \quad w(c) = a.<br />
\]

Rozwiązanie

Zauważmy najpierw, że jeżeli $ w(x) = p_0 + p_1x + p_2x^2 + \ldots + p_nx^n $, gdzie $ p_0, p_1, \ldots, p_n $ są liczbami całkowitymi, to dla dowolnych liczb całkowitych $ r $ i $ s $ liczba $ w(r) - w(s) $ jest podzielna przez $ r - s $. Mamy bowiem

\[<br />
w(r) - w(s) =p_1(r- s) + p_2(r^2 - s^2) + \ldots + p_n(r^n - s^n),<br />
\]

a każda z liczb $ r - s, r^2 - s^2, \ldots, r^n - s^n $ jest podzielna przez $ r - s $. Wobec tego z warunków zadania wynika, że:

  • liczba $ b - c = w(a) - w(b) $ jest podzielna przez $ a - b $,
  • liczba $ c - a = w(b) - w(c) $ jest podzielna przez $ b - c $,
  • liczba $ a - b = w(c) - w(a) $ jest podzielna przez $ c - a $.

Liczby $ a - b $, $ b - c $, $ c - a $ są różne od zera, ponieważ liczby $ a $, $ b $, $ c $ są różne. Wobec tego z powyższych podzielności wynika, że $ |a - b| \leq |b - c| $, $ |b - c| \leq |c - a| $ i $ |c - a| \leq |a - b| $. Stąd mamy $ |a - b| = |b - c| = |c - a| $. Liczby $ a - b $ i $ b - c $ są więc równe lub przeciwne. Gdyby były one przeciwne, to $ a - b = - (b - c) $ i stąd $ a = c $, co przeczy założeniu. Zatem liczby $ a - b $ i $ b - c $ są równe. Podobnie dowodzimy, że liczby $ b - c $ i $ c - a $ są równe. Wobec tego $ 3 (b - c) = (a - b) + (b - c) + (c - a) = 0 $ i stąd $ b = c $.

Uzyskana sprzeczność dowodzi, że nie istnieje wielomian w spełniający warunki zadania.

Uwaga. Nietrudno udowodnić, że istnieje wielomian w o współczynnikach wymiernych spełniający warunki podane w zadaniu. Wielomianem takim jest na przykład

\[<br />
w(x)=a \frac{(x-a)(x-b)}{(c-a)(c-b)} + b \frac{(x-b)(x-c)}{(a-b)(a-c)} + c \frac{(x-a)(x-c)}{(b-a)(b-c)}.<br />
\]

Ogólniej można udowodnić, że jeżeli $ a_1, a_2, \ldots, a_n $ są różnymi liczbami rzeczywistymi, a $ b_1, b_2, \ldots, b_n $ - dowolnymi liczbami rzeczywistymi, to istnieje wielomian $ w $ stopnia $ < n $ o współczynnikach rzeczywistych i taki, że $ w(a_i) = b_i $ dla $ i = 1, 2, \ldots, n $.

XXVIII - I - Zadanie 3

Zawody matematyczne: 
XXVIII OM, 1976-1977
Etap: 
I

Niech $ a $ i $ b $ będą liczbami naturalnymi. Prostokąt o bokach długości $ a $ i $ b $ podzielono prostymi równoległymi do boków na kwadraty jednostkowe. Przez wnętrza ilu kwadratów przechodzi przekątna prostokąta ?

Rozwiązanie

Niech dany prostokąt $ ABCD $ ma podstawę $ \overline{AB} $ długości $ a $ i wysokość $ \overline{BC} $ długości $ b $. Rozważmy jego przekątną $ \overline{AC} $ łączącą lewy dolny wierzchołek $ A $ z prawym górnym wierzchołkiem $ C $ (rys. 4).

Załóżmy najpierw, że liczby $ a $ i $ b $ są względnie pierwsze. Gdyby pewien wierzchołek $ E $ kwadratu jednostkowego zawarty wewnątrz prostokąta $ ABCD $ należał do $ \overline{AC} $, to mielibyśmy $ \displaystyle \frac{a}{b}= \frac{AB}{BC} = \frac{AF}{EF} $, czyli $ a \cdot EF = b \cdot AF $, gdzie $ F $ jest rzutem punktu $ E $ na prostą $ AB $. Ponieważ liczby $ a $ i $ b $ są względnie pierwsze, a liczby $ EF $ i $ AF $ - naturalne, więc z ostatniej równości wynika, że $ a $ jest dzielnikiem liczby $ AF $. Jest to niemożliwe, ponieważ $ AF < AB = a $.

Uzyskana sprzeczność dowodzi, że przekątna $ AC $ nie przechodzi przez żaden wierzchołek kwadratu jednostkowego zawarty wewnątrz prostokąta $ ABCD $. Wyznacza więc ona ciąg kwadratów jednostkowych, których wnętrza kolejno przecina. Każdy następny kwadrat ciągu ma bok wspólny z kwadratem poprzednim i jest położony na prawo od niego lub nad nim. Idąc wzdłuż drogi wyznaczonej przez kwadraty tego ciągu wykonujemy $ a - 1 $ przesunięć w prawo i $ b - 1 $ przesunięć do góry. Razem mamy więc $ a + b - 2 $ przesunięcia, czyli droga składa się z $ a + b - 1 $ kwadratów, tzn. przekątna $ \overline{AC} $ przechodzi przez wnętrza $ a + b - 1 $ kwadratów jednostkowych.

Jeżeli zaś liczby $ a $ i $ b $ nie są względnie pierwsze i ich największy wspólny dzielnik jest równy $ d $, to niech $ a = da' $, $ b = db' $. Wtedy liczby $ a' $ i $ b' $ są względnie pierwsze. Przekątna prostokąta o bokach, długości $ a $ i $ b $ składa się z $ d $ równych odcinków, z których każdy jest przekątną pewnego prostokąta o bokach długości $ a' $ i $ b' $. Na podstawie już rozpatrzonego przypadku każdy taki odcinek przekątnej przechodzi przez wnętrza $ a' + b' - 1 $ kwadratów jednostkowych i wobec tego cała przekątna przechodzi przez wnętrza $ d(a' + b' - 1) = a + b - d $ kwadratów jednostkowych.

XXVIII - I - Zadanie 4

Zawody matematyczne: 
XXVIII OM, 1976-1977
Etap: 
I

Wewnątrz czworościanu $ ABCD $ obrano punkt $ M $, przy czym okazało się, że dla każdego z czworościanów $ ABCM $ $ ABDM $, $ ACDM $, $ BCDM $ istnieje sfera styczna do wszystkich jego krawędzi. Udowodnić, że istnieje sfera styczna do wszystkich krawędzi czworościanu $ ABCD $.

Rozwiązanie

Wykorzystamy następujące twierdzenie, które było dane jako zadanie 4 na zawodach VI Olimpiady Matematycznej.

Twierdzenie. Istnieje sfera styczna do wszystkich krawędzi czworościanu $ PQRS $ wtedy i tylko wtedy, gdy sumy długości przeciwległych krawędzi tego czworościanu są równe, tzn. gdy

\[<br />
PQ + RS = PR + QS = PS + QR.<br />
\]

Stosując to twierdzenie do czworościanów $ ABCM $, $ ACDM $ i $ BCDM $ otrzymujemy w szczególności

\[<br />
AB + CM = BC + AM = BM + AC,<br />
\]
\[<br />
CD + AM = CM + AD, \quad CD + BM = CM + BD.<br />
\]

Wobec tego

\[<br />
AB + CD - AC - BD = (AB + CM) + (CD + BM) - (AC + BM) - (BD + CM) = 0,<br />
\]

czyli

\[<br />
AB + CD = AC + + BD,<br />
\]

i analogicznie

\[<br />
AB + CD - BC - AD = (AB + CM) + (CD + AM)- (BC + AM) - (AD + CM) = 0,<br />
\]

czyli

\[<br />
AB + CD = BC + AD.<br />
\]

Dowiedliśmy więc, że

\[<br />
AB + CD = AC + BD = BC + AD.<br />
\]

Zatem na podstawie przytoczonego wyżej twierdzenia istnieje sfera styczna do wszystkich krawędzi czworościanu $ ABCD $.

Uwaga. W powyższym rozwiązaniu nie korzystaliśmy z założenia, że istnieje sfera styczna do wszystkich krawędzi czworościanu $ ABDM $. Rozumując podobnie można więc udowodnić, że jeżeli dla każdego z pewnych trzech spośród czterech czworościanów $ ABCM $, $ ABDM $, $ ACDM $, $ BCDM $ istnieje sfera styczna do wszystkich jego krawędzi, to istnieje sfera styczna do wszystkich krawędzi czworościanu $ ABCD $.

XXVIII - I - Zadanie 5

Zawody matematyczne: 
XXVIII OM, 1976-1977
Etap: 
I

Dowieść, że jeżeli $ P(x, y) $ jest takim wielomianem dwóch zmiennych, że $ P(x, y) = P(y, x) $ dla wszystkich $ x, y $ rzeczywistych oraz wielomian $ (x-y) $ dzieli $ P(x, y) $, to wielomian $ (x - y)^2 $ także dzieli $ P(x, y) $.

Rozwiązanie

Z założenia istnieje taki wielomian $ Q(x, y) $, że $ P(x,y) = (x - y) \cdot Q(x, y $). Wobec tego z równości $ P(x, y) = P(y, x) $ otrzymujemy, że $ (x - y) \cdot Q(x, y) = (y - x) \cdot Q(y, x) $, czyli $ (x - y) \cdot (Q(x, y) + Q(y, x)) = 0 $. Ponieważ iloczyn wielomianów jest wielomianem zerowym tylko, gdy jeden z czynników jest wielomianem zerowym, a wielomian $ x - y $ jest niezerowy, więc z ostatniej równości wynika, że $ Q(x, y) + Q(y, x) = 0 $. Dokonując tu podstawienia $ x = y $ otrzymujemy w szczególności, że $ Q(y, y) = 0 $, tzn. $ Q(y, y) $ jest wielomianem zerowym.

Traktując wielomiany $ Q(x, y) $ i $ x - y $ jako wielomiany zmiennej $ x $ o współczynnikach będących wielomianami zmiennej $ y $ dzielimy $ Q (x, y) $ przez $ x - y $. Otrzymujemy pewien iloraz $ U (x, y) $ i resztę $ R (y) $ niezależną od $ x $. Z algorytmu dzielenia wynika, że $ U (x, y) $ i $ R (y) $ są wielomianami zmiennych $ x $, $ y $ oraz $ y $ odpowiednio. Mamy więc $ Q(x, y) = (x - y) \cdot U(x, y) + R(y) $. Podstawiając tu $ x=y $ otrzymujemy $ Q(y, y) = R(y) $. Z drugiej strony, dowiedliśmy, że $ Q(y, y) = 0 $. Wobec tego $ R(y) = 0 $, czyli $ Q(x, y) = (x - y) \cdot U(x, y) $ i stąd $ P(x, y) = (x - y)^2 \cdot U(x, y) $.

XXVIII - I - Zadanie 6

Zawody matematyczne: 
XXVIII OM, 1976-1977
Etap: 
I

Obliczyć

\[<br />
\lim_{n\to \infty} \frac{2^3-1}{2^3+1} \cdot \frac{3^3-1}{3^3+1} \cdot \ldots \cdot \frac{n^3-1}{n^3+1}.<br />
\]

Rozwiązanie

Wyraz o numerze $ n $ ciągu, którego granicę mamy obliczyć, jest iloczynem ułamków postaci

\[<br />
\frac{k^3 - 1}{k^3 + 1}.\ \textrm{gdzie} \ k = 2, 3, \ldots, n.<br />
\]

Mamy rozkłady $ k^3 - 1 = (k - 1) (k^2 + k + 1) $ oraz $ k^3 + 1 = (k+ 1)(k^2 - k + 1) $. Ponieważ $ (k + 1)^2 - (k + 1) + 1 = k^2+2k+1 $, więc czynnik $ k^2 + k + 1 $ występujący w liczniku ułamka $ \displaystyle \frac{k^3 - 1}{k^3 + 1} $
skróci się z czynnikiem $ (k+1)^2-(k+1)+1 $ występującym w mianowniku następnego ułamka, tzn. ułamka $ \displaystyle \frac{(k + 1)^3-1}{(k+1)^3 + 1} $. Również czynnik $ k + 1 $ występujący w mianowniku ułamka $ \displaystyle \frac{k^3 - 1}{k^3 + 1} $ skróci się z czynnikiem $ (k + 2) - 1 = k + 1 $ występującym w liczniku ułamka o numerze o $ 2 $ większym, tzn. ułamka $ \displaystyle \frac{(k+2)^3 - 1}{(k+2)^3 + 1} $.

Wobec tego pozostaną nieskrócone w liczniku tylko czynniki $ k - 1 $ pochodzące z pierwszych dwóch ułamków i czynnik $ k^2 + k + 1 $ pochodzący z ostatniego ułamka; w mianowniku zaś pozostanie nieskrócony tylko czynnik $ k^2 - k + 1 $ pochodzący z pierwszego ułamka i czynniki $ k + 1 $ pochodzące z dwóch ostatnich ułamków. Mamy więc

\[<br />
\begin{split}<br />
\frac{2^3 - 1}{2^3 + 1} \cdot \frac{3^3 - 1}{3^3 + 1} \ldots \frac{n^3 - 1}{n^3 + 1} &= \frac{(2-1)(3-1)(n^2+n+1)}{(2^2-2+1)((n-1)+1))(n+1)} =\\<br />
&=\frac{2(n^2+n+1)}{3(n^2+n)} = \frac{2}{3} \left( 1 + \frac{1}{n^2+n} \right).<br />
\end{split}<br />
\]

Ponieważ ciąg $ \left( \frac{1}{n^2 + n} \right) $ jest zbieżny do zera, więc z powyższego wynika, że granica, którą należało obliczyć w zadaniu, jest równa $ \displaystyle \frac{2}{3} $.

XXVIII - I - Zadanie 7

Zawody matematyczne: 
XXVIII OM, 1976-1977
Etap: 
I

Trzy koła o promieniach równych 1 przecinają się tak, że ich część wspólna jest ograniczona trzema łukami, z których każdy należy do innego koła. Końce tych łuków oznaczmy przez $ K, L, M $. Pierwszy okrąg przecina drugi w punktach $ C $ i $ M $, drugi przecina trzeci w punktach $ A $ i $ K $, a trzeci przecina pierwszy w punktach $ B $ i $ L $.
Udowodnić, że suma długości łuków $ AM, BK, CL $ równa się $ \pi $.

Rozwiązanie

Jeżeli dwa okręgi o równych promieniach przecinają się w punktach $ P $ i $ Q $, to długości łuków wyznaczonych przez te punkty na jednym okręgu są równe długościom odpowiednich łuków wyznaczonych przez te punkty na drugim okręgu. Dokonując bowiem symetrii względem prostej $ PQ $ łuki o końcach $ P $ i $ Q $ na jednym okręgu przekształcamy na odpowiednie łuki o końcach $ P $ i $ Q $ na drugim okręgu.

Wynikają stąd następujące równości długości łuków okręgów danych w zadaniu (rys. 5):

\[<br />
\widehat{AM} + \widehat{MK} = \widehat{AL} + \widehat{LK},<br />
\]
\[<br />
\widehat{BK} + \widehat{KL} = \widehat{BM} + \widehat{ML},<br />
\]
\[<br />
\widehat{CL} + \widehat{LM} = \widehat{CK} + \widehat{KM}.<br />
\]

Dodając te równości stronami stwierdzamy, że

\[<br />
(1) \qquad \widehat{AM} + \widehat{BK} + \widehat{CL} =<br />
 \widehat{AL} + \widehat{BM} + \widehat{CK}.<br />
\]

Miara kąta wpisanego w okrąg jest dwa razy mniejsza od miary kąta środkowego opartego na tym samym łuku. W okręgu o promieniu długości $ 1 $ miara kąta środkowego wyrażona w radianach jest równa długości łuku, na którym ten kąt jest oparty. Wobec tego

\[<br />
\measuredangle MKL = \measuredangle| MKA + \measuredangle AKL = \frac{1}{2} \widehat{AM} + \frac{1}{2} \widehat{AL}<br />
\]

i analogicznie

\[<br />
\measuredangle KLM = \frac{1}{2} \widehat{BK} + \frac{1}{2} \widehat{BM} \ \textrm{i} \<br />
\measuredangle LMK = \frac{1}{2} \widehat{CL} + \frac{1}{2} \widehat{CK}.<br />
\]

Ponieważ suma miar kątów trójkąta $ KLM $ jest równa $ \pi $, więc dodając te równości stronami otrzymujemy na mocy (1)

\[<br />
\begin{split}<br />
\pi &=<br />
\measuredangle MKL + \measuredangle KLM + \measuredangle LMK=\\<br />
 &=<br />
 \frac{1}{2} (\widehat{AM} + \widehat{BK} + \widehat{CL}) +<br />
 \frac{1}{2} (\widehat{AL} + \widehat{BM} + \widehat{CK}) = \\<br />
&= \widehat{AM} + \widehat{BK} + \widehat{CL}.<br />
\end{split}<br />
\]

XXVIII - I - Zadanie 8

Zawody matematyczne: 
XXVIII OM, 1976-1977
Etap: 
I

Dowieść, że zbiór $ \{1, 2, \ldots, 2^{s+1}\} $ można tak rozbić na dwa zbiory $ 2s $-elementowe $ \{x_1, x_2, \ldots, x_{2^s}\} $, $ \{y_1, y_2, \ldots, y_{2^s}\} $, że dla każdego naturalnego $ j \leq s $ zachodzi równość

\[<br />
\sum_{i=1}^{2^s} x_i^j = \sum_{i=1}^{2^s} y_i^j.<br />
\]

Rozwiązanie

Zastosujemy indukcję względem $ s $. Dla $ s = 1 $ mamy zbiór $ \{1, 2, 3, 4\} $. Rozbijając go na podzbiory $ \{1, 4\} $ i $ \{2, 3\} $ będziemy mieli spełnione warunki zadania, ponieważ $ 1 + 4 = 2 + 3 $.

Załóżmy z kolei, że dla pewnej liczby naturalnej $ s $ istnieje takie rozbicie zbioru $ \{1, 2, \ldots, 2^{s+1}\} $ na podzbiory $ \{x_1, x_2, \ldots, x_{2^s}\} $ i $ \{y_1, y_2, \ldots, y_{2^s}\} $, że

\[<br />
(1) \qquad \sum_{i=1}^{2^s} x_i^j = \sum_{i=1}^{2^s} y_i^j \ \textrm{dla} \ j = 1, 2, \ldots, s.<br />
\]

Wtedy

\[<br />
\begin{split}<br />
\{1&, 2, \ldots, 2^{s+2}\} =<br />
\{1, 2, \ldots, 2^{s+1}\} \cup \{2^{s+1} + 1, 2^{s+1} + 2, \ldots, 2^{s+1} + 2^{s+1}\} =\\<br />
&=\{x_1, x_2, \ldots, x_{2^s}, y_1, y_2, \ldots, y_{2^s}\}\cup\\<br />
&\quad \cup \{ x_1 + 2^{s+1}, x_2 + 2^{s+1}, \ldots, x_{2^s} + 2^{s+1}, y_1- 2^{s+1}, y_2 + 2^{s+1}, \ldots,<br />
y_{2^s} + 2^{s+1} \}.<br />
\end{split}<br />
\]

Udowodnimy, że rozbicie zbioru $ \{1, 2, \ldots, 2^{s+2} \} $ na podzbiory

\[<br />
\{x_1, x_2, \ldots, x_{2^s}, y_1 + 2^{s+1}, y_2 + 2^{s+1}, \ldots, y_{2^s} + 2^{s+1} \}<br />
\]

oraz

\[<br />
\{y_1, y_2, \ldots, y_{2^s}, x_1 + 2^{s+1}, x_2 + 2^{s+1}, \ldots, x_{2^s} + 2^{s+1} \}<br />
\]

spełnia warunki zadania.

Dla $ r = 1, 2, \ldots, s + 1 $ na mocy wzoru dwumianowego suma $ r $-tych potęg elementów pierwszego podzbioru jest równa

\[<br />
\begin{split}<br />
\sum_{i=1}^{2^s} x_i^r + \sum_{i=1}^{2^s} (y_i & + 2^{s+1})^r =<br />
\sum_{i=1}^{2^s} x_i^r +<br />
\sum_{i=1}^{2^s} \left( \sum_{j=0}^{r-1} \binom{r}{j} y_i^j \cdot 2^{(s+1)(r-j)} + y_i^r \right) =\\<br />
& = \sum_{i=1}^{2^s} x_i^r + \sum_{j=0}^{r-1} \binom{r}{j} 2^{(s+1)(r-j)}<br />
\sum_{i=1}^{2^s} y_i^j + \sum_{i=1}^{2^s} y_i^r.<br />
\end{split}<br />
\]

Analogicznie obliczamy sumę $ r $-tych potęg elementów drugiego podzbioru:

\[<br />
\begin{split}<br />
\sum_{i=1}^{2^s} y_i^r + \sum_{i=1}^{2^s} (x_i & + 2^{s+1})^r =<br />
\sum_{i=1}^{2^s} y_i^r +<br />
\sum_{i=1}^{2^s} \left( \sum_{j=0}^{r-1} \binom{r}{j} x_i^j \cdot 2^{(s+1)(r-j)} + x_i^r \right) =\\<br />
& = \sum_{i=1}^{2^s} y_i^r + \sum_{j=0}^{r-1} \binom{r}{j} 2^{(s+1)(r-j)}<br />
\sum_{i=1}^{2^s} x_i^j + \sum_{i=1}^{2^s} x_i^r.<br />
\end{split}<br />
\]

Porównując otrzymane wyniki stwierdzamy, że różnią się one tylko tym, że w jednym wzorze występuje suma

\[<br />
\sum_{i=1}^{2^s} y_i^j,\ \textrm{a w drugim}\ \sum_{i=1}^{2^s} x_i^j,\ \textrm{gdzie}\ 0 \leq j \leq r - 1 \leq s.<br />
\]

Ze wzoru (1) wynika, że sumy te są równe.

XXVIII - I - Zadanie 9

Zawody matematyczne: 
XXVIII OM, 1976-1977
Etap: 
I

Funkcja $ f $ określona na zbiorze wszystkich liczb całkowitych przyjmuje tylko wartości dodatnie i spełnia warunek:

\[<br />
f(n) \geq \frac{1}{2}(f(n-1)+f(n+1))\quad  \text{ dla } n = 0, 1, -1, 2, -2, \ldots<br />
\]

Dowieść, że funkcja $ f $ jest stała.

Rozwiązanie

Niech $ g(n) =f(n + 1) - f(n) $ dla każdej liczby całkowitej $ n $. Wtedy z warunków zadania otrzymujemy, że $ f(n+1) - f(n) \leq f(n) - f(n - 1) $ czyli $ g(n) \leq<br />
g(n - 1) $. Wynika stąd, że funkcja $ g $ jest nierosnąca. Wobec tego dla każdej liczby naturalnej $ k $ mamy $ g(n + k) \leq g(n) \leq g(n- k) $, czyli

\[<br />
(1) \qquad f(n + k + 1) -f(n + k) \leq g(n) \leq f(n - k + 1) - f(n-k).<br />
\]

Dodając stronami nierówności (1) dla $ k = 1, 2, \ldots, m $, gdzie $ m $ jest dowolną liczbą naturalną, otrzymujemy

\[<br />
(2) \qquad f(n + m + 1) - f(n + 1) \leq mg(n) \leq f(n) - f(n - m).<br />
\]

Ponieważ funkcja $ f $ przybiera tylko wartości dodatnie, więc z (2) wynika, że $ -f (n+1) \leq mg(n) \leq f(n) $, czyli

\[<br />
(3) \qquad -\frac{1}{m} f(n+ 1) \leq g(n) \leq \frac{1}{m} f(n)\ \textrm{dla}\ m=1,2, \ldots.<br />
\]

Przechodząc w (3) do granicy, gdy $ m \to \infty $, otrzymujemy, że $ g(n) = 0 $, tzn. $ f(n + 1) = f(n) $. Wynika stąd, że funkcja $ f $ jest stała.

XXVIII - I - Zadanie 10

Zawody matematyczne: 
XXVIII OM, 1976-1977
Etap: 
I

Udowodnić, że w każdym czworościanie istnieje wierzchołek, przy którym trzy kąty płaskie są ostre.

Rozwiązanie

Suma miar kątów płaskich dowolnej ściany czworościanu jest równa $ \pi $. Wobec tego suma miar wszystkich kątów płaskich czworościanu jest równa $ 4\pi $. Wynika stąd, że istnieje taki wierzchołek $ A $ czworościanu, że suma miar kątów płaskich przy tym wierzchołku nie przekracza $ \pi $.

Z drugiej strony wiadomo (patrz rozwiązanie zadania 17(5) z XXIV Olimpiady Matematycznej), że suma miar dwóch kątów płaskich przy wierzchołku czworościanu jest większa od miary trzeciego kąta płaskiego przy tym wierzchołku. Jeżeli więc jeden z kątów płaskich przy wierzchołku czworościanu jest nieostry, to suma miar wszystkich kątów płaskich przy tym wierzchołku jest większa od $ \pi $.

Z powyższego wynika, że wszystkie kąty płaskie przy wierzchołku $ A $ są ostre.

XXVIII - I - Zadanie 11

Zawody matematyczne: 
XXVIII OM, 1976-1977
Etap: 
I

Spośród liczb $ 1, 2, \ldots, n $ wybieramy jedną, przy czym wybór każdej z nich jest jednakowo prawdopodobny. Niech $ p_n $ będzie prawdopodobieństwem takiego zdarzenia,, że w zapisie dziesiętnym wybranej liczby występują wszystkie cyfry: $ 0, 1, \ldots, 9 $. Obliczyć $ \lim_{n\to \infty} p_n $.

Rozwiązanie

Niech liczba $ n $ ma $ k $ cyfr w zapisie dziesiętnym, tzn. niech $ 10^{k-1} \leq n < 10^k $, gdzie $ k $ jest pewną liczbą naturalną. Wtedy każda z liczb $ 1, 2, \ldots, n $ ma nie więcej niż $ k $ cyfr. Oszacujemy z góry liczbę $ A_0 $ takich liczb o co najwyżej $ k $ cyfrach, które w zapisie dziesiętnym nie mają cyfry $ 0 $.

Liczba liczb $ r $-cyfrowych, których zapis dziesiętny nie zawiera cyfry $ 0 $, równa jest $ 9^r $, ponieważ każda z $ r $ cyfr takiej liczby należy do zbioru dziewięcioelementowego $ \{1, 2, \ldots,  9\} $. Wobec tego

\[<br />
A_0 = 9 + 9^2+ \ldots + 9^k = 9 \frac{9^k-1}{9-1} < 9^{k+1}.<br />
\]

Analogicznie stwierdzamy, że dla $ i = 1, 2, \ldots, 9 $ liczba $ A_i $ liczb o co najwyżej $ k $ cyfrach, które w zapisie dziesiętnym nie mają cyfry $ i $, spełnia nierówność $ A_i < 9^{k+1} $.

Wynika stąd, że liczba $ A $ takich liczb naturalnych spośród $ 1, 2, \ldots,n $, które w zapisie dziesiętnym nie zawierają co najmniej jednej z cyfr $ 0, 1, 2, \ldots, 9 $, spełnia nierówność

\[<br />
A \leq A_0 + A_1 + \ldots + A_9 < 10 \cdot 9^{k+1}.<br />
\]

Wobec tego liczba $ B_n $ takich liczb spośród $ 1, 2, \ldots, n $ że w ich zapisie dziesiętnym występują wszystkie cyfry $ 0, 1, 2, \ldots, 9 $, spełnia

\[<br />
\begin{split}<br />
B_n &= n - A > n - 10 \cdot 9^{k+1} =<br />
n \left( 1 - \frac{10 \cdot 9^{k+1}}{n} \right) \geq<br />
n \left( 1 - \frac{10 \cdot 9^{k+1}}{10^{k-1}} \right) =\\<br />
&=n \left( 1 - 900 \cdot \left( \frac{9}{10} \right)^k \right).<br />
\end{split}<br />
\]

Zatem

\[<br />
(1) \qquad 1 \geq p_n = \frac{B_n}{n} > 1 - 900 \left( \frac{9}{10} \right)^k.<br />
\]

Jeżeli $ n $ dąży do nieskończoności, to również $ k $ dąży do nieskończoności. Ponieważ dla każdej liczby $ q $ z przedziału $ (-1; 1) $ mamy $ \displaystyle \lim_{k \to \infty} q^k = 0 $, więc w szczególności $ \displaystyle \lim_{k \to \infty} \left( \frac{9}{10} \right)^k = 0 $. Wobec tego z (1) na podstawie twierdzenia o trzech ciągach wynika, że $ \lim_{n \to \infty} p_n = 1 $.

XXVIII - I - Zadanie 12

Zawody matematyczne: 
XXVIII OM, 1976-1977
Etap: 
I

Rozstrzygnąć, w którym z wielomianów $ (1 - 9x + 7x^2 - 6x^3)^{1976} $, $ (1 + 9x - 7x^2 + 6x^3)^{1976} $ współczynnik przy $ x^{1976} $ jest większy.

Rozwiązanie

Jednomian stopnia 1976 w pierwszym wielomianie jest sumą pewnej liczby iloczynów postaci

\[<br />
(1) \qquad (-9x)^a (7x^2)^b (-6x^3)^c = (-1)^{a+c} 9^a 7^b 6^c x^{a+2b+3c},<br />
\]

gdzie $ a, b, c \geq 0 $ i $ a + 2b + 3c = 1976 $. Z ostatniej równości wynika, że $ a + c = 1976 - 2b - 2c $ jest liczbą parzystą. Wobec tego każdy z jednomianów (1) ma współczynnik dodatni.

Jednomian stopnia 1976 w drugim wielomianie jest sumą pewnej liczby iloczynów postaci

\[<br />
(2) \qquad (9x)^a (-7x^2)^b (6x^3)^c = (-1)^b 9^a 7^b 6^c x^{a+2b+3c},<br />
\]

gdzie $ a,b,c \geq 0 $ i $ a + 2b + 3c= 1976 $. Przy tym każdemu składnikowi postaci (1) w pierwszym wielomianie odpowiada składnik postaci (2) w drugim wielomianie i na odwrót. Widzimy, że odpowiadające sobie składniki (1) i (2) różnią się co najwyżej znakiem. Wszystkie jednomiany (1) mają współczynniki dodatnie, a pewne jednomiany (2) mają współczynniki ujemne (na przykład przy $ a = 1974 $, $ b = 1 $, $ c = 0 $ współczynnik jednomianu (2) jest ujemny).

Wobec tego w pierwszym z rozważanych wielomianów współczynnik przy $ x^{1976} $ jest większy niż w drugim.

© Prawa autorskie Polskie Towarzystwo Matematyczne | Serwis znajduje się na serwerze MIMUW | Projekt: Krystyna Jaworska | Realizacja: Paweł Witkowski INTools, Tomasz Filar

Adres źródła: https://archom.ptm.org.pl/?q=node/1016