Opublikowane na Archiwum Olimpiady Matematycznej (https://archom.ptm.org.pl)

Strona główna > Wersja do wydruku > Wersja do wydruku

XXIV OM - II etap

II etap XXIV Olimpiady Matematycznej

XXIV OM - II - Zadanie 1

Zawody matematyczne: 
XXIV OM, 1972-1973
Etap: 
II

Udowodnić, że jeżeli liczby dodatnie $ x, y, z $ spełniają nierówność

\[<br />
\frac{x^2+y^2-z^2}{2xy} + \frac{y^2+z^2-x^2}{2yz} + \frac{z^2+x^2-y^2}{2xz} > 1,<br />
\]

to są one długościami boków pewnego trójkąta.

Rozwiązanie

\spos{1} Jak wiadomo, liczby dodatnie $ x $, $ y $, $ z $ są długościami boków pewnego trójkąta wtedy i tylko wtedy, gdy każda z nich jest mniejsza od sumy dwóch pozostałych, tzn. gdy

\[<br />
(1) \qquad x < y + z,\    y < x + z \ \textrm{oraz}\  z < x + y.<br />
\]

Przypuśćmy, że warunek ten nie jest spełniony, tzn. że jedna z liczb $ x, y, z $ jest nie mniejsza od sumy liczb pozostałych. Bez zmniejszenia ogólności możemy przyjąć, że

\[<br />
(2) \qquad z \geq x + y.<br />
\]

Wobec tego

\[<br />
(3) \qquad z - x \geq y \ \textrm{oraz} \   z - y \geq x.<br />
\]

Dodając do pierwszego składnika lewej strony nierówności danej w zadaniu liczbę $ 1 $, a do każdego z dwóch pozostałych składników - liczbę $ -1 $ otrzymamy nierówność równoważną

\[<br />
(4) \qquad \frac{(x + y)^2-z^2}{2xy} + \frac{(z-y)^2-x^2}{2yz} + \frac{(z-x)^2 - y^2}{2xz} > 0.<br />
\]

Na mocy (2) i (3) ułamki występujące po lewej stronie nierówności (4) są niedodatnie. Przeczy to nierówności (4).

Otrzymana sprzeczność dowodzi, że zachodzi warunek (1).

XXIV OM - II - Zadanie 2

Zawody matematyczne: 
XXIV OM, 1972-1973
Etap: 
II

W kwadracie danych jest dziewięć punktów, z których, żadne trzy nie są współliniowe. Dowieść, że trzy spośród nich są wierzchołkami trójkąta o polu nie przekraczającym $ \frac{1}{8} $ pola kwadratu.

Rozwiązanie

Udowodnijmy najpierw

Lemat. Jeżeli trójkąt $ ABC $ jest zawarty w pewnym prostokącie, to pole trójkąta jest nie większe od połowy pola tego prostokąta.

Dowód. Oznaczmy przez $ A' $, $ B' $, $ C' $ odpowiednio rzuty wierzchołków trójkąta $ ABC $ na jeden z boków prostokąta $ PQRS $ zawierającego ten trójkąt (rys. 14). Niech np. $ B' \in \overline{A'C'} $ i niech $ D $ będzie punktem przecięcia prostej $ AC $ z prostą prostopadłą do $ PQ $ zawierającą punkt $ B' $.

Trójkąt $ ABC $ jest sumą trójkątów $ ABD $ i $ CBD $ (jeden z nich może być zdegenerowany do odcinka, gdy $ A' = B' $ lub $ B' = C' $). Zatem $ S_{ABC} = S_{ABD} + S_{BCD} = \displaystyle \frac{1}{2} A'B' \cdot BD + \frac{1}{2} B'C' \cdot BD = \frac{1}{2} A'C' \cdot BD $.

Ponieważ $ A'C' \leq PQ $ oraz $ BD \leq QR $, więc wynika stąd, że

\[<br />
S_{ABC} \leq \frac{1}{2} PQ \cdot QR.<br />
\]

Przystępujemy teraz do rozwiązania zadania. Dzielimy dany kwadrat prostymi równoległymi do boków na cztery przystające kwadraty (lub cztery przystające prostokąty) - rys. 15. Pole takiego kwadratu (prostokąta) jest równe $ \displaystyle \frac{1}{4} $ pola danego kwadratu. Z danych dziewięciu punktów co najmniej trzy należą do jednego z otrzymanych kwadratów (prostokątów). Pole trójkąta o wierzchołkach w tych punktach jest więc na mocy lematu nie większe od $ \displaystyle \frac{1}{8} $ pola danego kwadratu.

Uwaga. W podobny sposób można wykazać, że teza zadania pozostanie prawdziwa, jeżeli liczby $ 9 $ i $ \displaystyle \frac{1}{8} $ zastąpić odpowiednio liczbami $ 2n+1 $ i $ \displaystyle \frac{1}{2n} $. Wystarczy wtedy rozpatrzyć podział kwadratu prostymi równoległymi do boków na $ n $ przystających prostokątów.

XXIV OM - II - Zadanie 3

Zawody matematyczne: 
XXIV OM, 1972-1973
Etap: 
II

Niech $ f:\mathbb{R} \to \mathbb{R} $ będzie funkcją rosnącą spełniającą warunki:
1. $ f(x+1) = f(x) + 1 $ dla każdego $ x \in \mathbb{R} $,
2. istnieje taka liczba całkowita p, że $ f(f(f(O))) = p $. Dowieść, że dla każdej liczby rzeczywistej $ x $

\[<br />
\lim_{n\to \infty} \frac{x_n}{n} = \frac{p}{3}.<br />
\]

gdzie $ x_1 = x $ oraz $ x_n =f(x_{n-1}) $ dla $ n = 2, 3, \ldots $.

Rozwiązanie

Podamy najpierw kilka własności funkcji $ f $ spełniającej warunek $ 1^\circ $ zadania. Niech $ f_n(x) $ będzie $ n $-krotnym złożeniem funkcji $ f $, tzn. niech $ f_1(x) = f(x) $ oraz $ f_{n+1}(x) = f_n(f_1(x)) $ dla $ n = 1, 2, \ldots $. Wynika stąd, że jeżeli $ n = k + m $, gdzie $ k $ i $ m $ są liczbami naturalnymi, to

\[<br />
(1) \qquad f_n(x)= f_k ( f_m (x)) \ \textrm{dla}\ x \in R.<br />
\]

Udowodnimy, że dla dowolnej liczby całkowitej $ r $ zachodzi wzór

\[<br />
(2) \qquad f(x+r) = f(x) + r \ \textrm{dla} \ x \in R.<br />
\]

Rozpatrzmy najpierw przypadek, gdy $ r $ jest liczbą naturalną. Zastosujemy metodę indukcji. Dla $ r = 1 $ wzór (2) wynika z warunku $ 1^\circ $ zadania. Załóżmy, że dla pewnej liczby naturalnej $ r $ zachodzi wzór (2). Udowodnimy analogiczny wzór dla liczby $ r + 1 $. Z warunku $ 1^\circ $ i z założenia indukcyjnego otrzymujemy

\[<br />
f(x + r+ 1) = f(x + r) + 1 =f(x) + r + 1.<br />
\]

Zatem na mocy zasady indukcji wzór (2) zachodzi dla każdej liczby naturalnej $ r $.

Jeżeli $ r = 0 $, to wzór (2) jest oczywiście prawdziwy. Jeżeli wreszcie $ r = -s $ jest liczbą całkowitą ujemną, to $ s $ jest liczbą naturalną i wobec tego

\[<br />
f(y + s) =f(y) + s\ \textrm{dla}\ y \in \mathbb{R}.<br />
\]

Podstawiając tu $ y = x - s $ otrzymujemy $ f(x)=f(x - s) + s $, czyli $ f(x - s) =f(x) - s $. Jest to wzór (2) dla $ r = -s $.

Przez indukcję ze względu na $ n $ ze wzoru (2) wynika, że dla dowolnej liczby całkowitej $ r $ i naturalnej $ n $ zachodzi

\[<br />
(3) \qquad f_n(x + r) =f_n(x) + r \ \textrm{dla}\ x \in \mathbb{R}.<br />
\]

Przystępujemy teraz do rozwiązania zadania. Zauważmy najpierw, że $ x_{n+1} = f_n(x) $ dla $ n = 1,2, \ldots $, a więc należy znaleźć granicę ciągu
$ \displaystyle \frac{f_n (x)}{n+1} $. Udowodnimy najpierw, że

\[<br />
(4) \qquad \lim_{n \to \infty} \frac{f_n(0)}{n+1} = \frac{p}{3}.<br />
\]

Niech $ r $ będzie resztą z dzielenia liczby naturalnej $ n $ przez $ 3 $, tzn. niech $ n = 3k + r $, gdzie $ r = 0, 1 $ lub $ 2 $ oraz $ k \geq 0 $. Przez indukcję względem $ k $ udowodnimy, że

\[<br />
(5) \qquad f_n(0) = kp + f_r(0).<br />
\]

Jeżeli $ k = 0 $, to $ n = r $ i wzór (5) jest prawdziwy. Jeżeli zaś wzór (5) zachodzi dla pewnej liczby $ k \geq 0 $, to wzór ten dla liczby $ k + 1 $ ma postać

\[<br />
(6) \qquad f_{n+3}(0)= (k+ 1)p+ f_r(0).<br />
\]

Wzór (6) wynika z (1), (3) i (5), ponieważ $ f_{n+3}(0) =f_n (f_3(0)) = f_n(p) = f_n(0 + p) = f_n(0) + p = kp + f_r(0) + p = (k + 1)p + f_r(0) $.

Zatem na mocy zasady indukcji wzór (5) zachodzi dla dowolnej liczby $ k \geq 0 $.

Ponieważ $ k = \displaystyle \frac{n-r}{3} = \frac{n+1}{3} - \frac{1-r}{3} $, więc z (5) wynika, że

\[<br />
(7) \qquad \frac{f_n(0)}{n+1} = \frac{n-r}{3(n+1)} p + \frac{f_r(0)}{n+1} = \frac{p}{3} + \frac{(1-r)p + 3f_r(0)}{3(n+1)}.<br />
\]

Ponieważ wyrażenie $ (1-r)p + 3f_r(0) $ przybiera tylko trzy wartości (przy $ r = 0, 1, 2 $), więc jest ono ograniczone. Zatem

\[<br />
\lim_{n \to \infty} \frac{(1-r)p + 3f_r(0)}{3(n+1)} = 0<br />
\]

i z (7) wynika (4).

Teraz dla dowolnego $ x \in \mathbb{R} $ niech, $ a = [x] $. Wtedy $ a \leq x < a + 1 $. Ponieważ funkcja $ f $, a więc i $ f_n $, jest rosnąca, więc wynika stąd, że

\[<br />
(8) \qquad f_n(a) \leq f_n(x) < f_n(a+ 1).<br />
\]

Liczba $ a $ jest całkowita. Wobec tego z (3) i (8) otrzymujemy

\[<br />
\frac{a+f_n(0)}{n+1} \leq \frac{f_n(x)}{n+1} < \frac{a+1+f_n(0)}{n+1}.<br />
\]

Ponieważ $ \displaystyle \lim_{n \to \infty} \frac{a}{n+1} = 0 $, więc z (4) i (9) na mocy twierdzenia o trzech ciągach otrzymujemy, że $ \displaystyle \lim_{n \to \infty} \frac{f_n(x)}{n+1} = 3 $.

XXIV OM - II - Zadanie 4

Zawody matematyczne: 
XXIV OM, 1972-1973
Etap: 
II

Niech $ x_n = (p + \sqrt{q})^n - [(p + \sqrt{q})^n] $ dla $ n = 1, 2, 3, \ldots $. Dowieść, że jeżeli $ p $, $ q $ są liczbami naturalnymi spełniającymi warunek $ p - 1 < \sqrt{q} < p $, to $ \lim_{n\to \infty} x_n = 1 $.
Uwaga. Symbol $ [a] $ oznacza największą liczbę całkowitą nie większą od $ a $.

Rozwiązanie

Udowodnimy najpierw

Lemat. Jeżeli $ p $ i $ q $ są liczbami całkowitymi, to liczba

\[<br />
(1) \qquad a_n = (p + \sqrt{q})^n +(p- \sqrt{q})^n<br />
\]

jest całkowita dla $ n = 0, 1, 2, \ldots $.

Dowód. Korzystając ze wzoru dwumianowego otrzymujemy

\[<br />
\begin{split}<br />
a_n &=<br />
\sum_{i=0}^n \binom{n}{i} p^{n-i} (\sqrt{q})^i +<br />
\sum_{i=0}^n \binom{n}{i} p^{n-i} (-\sqrt{q})^i =\\<br />
&=\sum_{i=0}^n \binom{n}{i} p^{n-i} ((\sqrt{q})^i + (-\sqrt{q})^i).<br />
\end{split}<br />
\]

Jeżeli liczba $ i $ jest parzysta, $ i = 2m $, to $ (\sqrt{q})^i + (-\sqrt{q})^i = 2q^m $ Jeżeli zaś liczba $ i $ jest nieparzysta, to $ (\sqrt{q})^i + (-\sqrt{q})^i =(\sqrt{q})^i - (\sqrt{q})^i = 0 $. Zatem

\[<br />
a_n = \sum_{0 \leq m \leq \frac{n}{2}} \binom{n}{2m} p^{n-2m} \cdot 2q^m.<br />
\]

Wynika stąd, że liczba $ a_n $ jest całkowita.

XXIV OM - II - Zadanie 5

Zawody matematyczne: 
XXIV OM, 1972-1973
Etap: 
II

Dowieść, że jeżeli w czworościanie $ ABCD $ mamy $ AB = CD $, $ AC = BD $, $ AD = BC $, to wszystkie ściany czworościanu są trójkątami ostrokątnymi.

Rozwiązanie

Udowodnimy najpierw

Lemat. Niech $ \alpha, \beta, \gamma $ będą liczbami z przedziału $ (0; \pi) $. Istnieje kąt trójścienny, którego kąty płaskie mają miary równe $ \alpha, \beta,\gamma $ wtedy i tylko wtedy, gdy każda z liczb $ \alpha, \beta,\gamma $ jest mniejsza od sumy dwóch pozostałych.

Dowód. Bez zmniejszenia ogólności możemy przyjąć, że $ \alpha \geq \beta \geq \gamma $. Wtedy oczywiście $ \beta < \alpha + \gamma $ i $ \gamma < \alpha + \beta $. Mamy więc udowodnić, że istnieje kąt trójścienny, którego kąty płaskie mają miary równe $ \alpha, \beta,\gamma $ wtedy i tylko wtedy, gdy $ \alpha < \beta + \gamma $.

Niech $ t $ będzie półprostą o początku w punkcie $ P $. Półproste o początku w punkcie $ P $ tworzące z $ t $ kąt o danej mierze $ \mu $ są tworzącymi stożka obrotowego o wierzchołku w punkcie $ P $, osi $ t $ i kącie przy wierzchołku o mierze $ 2\mu $. Na odwrót każda tworząca tego stożka tworzy kąt o mierze $ \mu $ z półprostą $ t $ (rys. 16).

Niech półproste $ k $ i $ m $ zawarte w płaszczyźnie $ \pi $ mają początek w punkcie $ O $ i tworzą kąt o mierze $ \alpha $ (rys. 17). Rozważmy stożek obrotowy $ S_1 $ o wierzchołku w punkcie $ O $, osi $ k $ i kącie przy wierzchołku o mierze $ 2\beta $ oraz stożek obrotowy $ S_2 $ o wierzchołku w punkcie $ O $, osi $ m $ i kącie przy wierzchołku o mierze $ 2 \gamma $. Częścią wspólną powierzchni tych stożków jest albo punkt $ O $ (gdy $ \beta +\gamma < \alpha $), albo pewna półprosta zawarta w płaszczyźnie $ \pi $ (gdy $ \beta +\gamma = \alpha $), albo para półprostych $ p_1 $, $ p_2 $, z których żadna nie jest zawarta w płaszczyźnie $ \pi $ (gdy $ \beta +\gamma > \alpha $). W tym ostatnim przypadku półproste $ k $, $ m $, $ p_1 $ wyznaczają kąt trójścienny, którego kąty płaskie przy wierzchołku mają miary równe $ \alpha, \beta, \gamma $. Jeżeli zaś $ \alpha \geq \beta + \gamma $, to taki kąt trójścienny nie istnieje, ponieważ odpowiednie stożki nie mają w tym przypadku wspólnej tworzącej nie zawartej w płaszczyźnie $ \pi $.

Przystępujemy teraz do rozwiązania zadania. Z równości podanych w treści zadania wynika, że każde dwie ściany czworościanu $ ABCD $ mają po trzy krawędzie odpowiednio równe (rys. 18). Są więc trójkątami przystającymi. Stąd w szczególności

\[<br />
\measuredangle BAC = \measuredangle BDC,\ \measuredangle ABC = \measuredangle ADC,\ \measuredangle ACB = \measuredangle ADB.<br />
\]

Ponieważ suma miar kątów trójkąta $ ABC $ równa jest $ \pi $, więc wynika stąd, że suma miar kątów płaskich przy wierzchołku $ D $ jest równa $ \pi $. Zatem na mocy lematu

\[<br />
\measuredangle BDC < \measuredangle ADC + \measuredangle ADB = \pi - \measuredangle BDC.<br />
\]

Stąd $ \measuredangle BDC < \displaystyle \frac{\pi}{2} $.

Analogicznie dowodzimy, że każdy z pozostałych kątów płaskich jest ostry.

Uwaga. Teza zadania wynika bezpośrednio z zadania 12 z XII Olimpiady Matematycznej.

XXIV OM - II - Zadanie 6

Zawody matematyczne: 
XXIV OM, 1972-1973
Etap: 
II

Udowodnić, że dla każdej liczby całkowitej nieujemnej $ m $ istnieje taki wielomian w o współczynnikach całkowitych, że $ 2^m $ jest największym wspólnym dzielnikiem liczb

\[<br />
a_n = 3^n + w(n), n = 0, 1, 2, \ldots .<br />
\]

Rozwiązanie

Udowodnimy najpierw kilka lematów.

Lemat 1. Dla $ r = 1, 2, \ldots $ liczba $ 2^r $ nie jest dzielnikiem liczby $ r! $.

Dowód. Jak wiadomo (patrz np. W. Sierpiński, Arytmetyka teoretyczna, wyd. 2, 1959, str. 89 lub rozwiązanie zadania 19(1) z XVIII Olimpiady Matematycznej, str. 43), liczba $ 2 $ wchodzi do $ r! $ z wykładnikiem

\[<br />
\alpha =<br />
\left[ \frac{r}{2} \right] +<br />
\left[ \frac{r}{4} \right] +<br />
\left[ \frac{r}{8} \right] +<br />
\ldots +<br />
\left[ \frac{r}{2^k} \right],<br />
\]

gdzie $ 2^k \leq r < 2^{k+1} $. Stąd

\[<br />
\alpha \leq \frac{r}{2} + \frac{r}{4} + \frac{r}{8} + \ldots + \frac{r}{2^k} =<br />
r \left( 1 - \frac{1}{2^k} \right) < r.<br />
\]

Lemat 2. Jeżeli $ k $ jest liczbą nieparzystą, a $ t $ - liczbą naturalną, to istnieje taka liczba całkowita $ s $, że liczba $ ks - 1 $ jest podzielna przez $ 2^t $.

Dowód. Z założenia $ k = 1 - 2w $, gdzie $ w $ jest pewną liczbą całkowitą. Przyjmując $ s = 1 + (2w) + (2w)^2 + \ldots + (2w)^{t-1} $ otrzymamy, że $ ks = 1 - (2w)^t $. Wobec tego liczba $ ks - 1 $ jest podzielna przez $ 2^t $.

Lemat 3. Jeżeli dla pewnego wielomianu $ f $ o całkowitych współczynnikach liczba $ 3^n + f(n) $ jest podzielna przez $ 2^{m+1} $ dla $ n = 0,1, 2, \ldots $, to wielomian $ w(x) = f(x) + 2^m $ ma własność, że największy wspólny dzielnik liczb $ a_n = 3^n + w(n) $, gdzie $ n = 0, 1, 2, \ldots $, jest równy $ 2^m $.

Dowód. Z założenia dla $ n = 0, 1, 2, \ldots $ istnieje taka liczba całkowita $ b_n $, że $ 3^n + f(n) = 2^{m+1}b_n $. Z zadania 3 wiemy, że największy wspólny dzielnik liczb $ a_n $ jest potęgą dwójki o całkowitym wykładniku. Ponadto $ a_n = 3^n + w(n) = 3^n + f(n) + 2^m = 2^{m+1}b_n + 2^m = 2^m (2b_n + 1) $. Zatem każda z liczb $ a_n $ jest podzielna przez $ 2^m $ i żadna z nich nie jest podzielna przez $ 2^{m+1} $. Wobec tego największy wspólny dzielnik liczb $ a_n $ jest równy $ 2^m $.

Przystępujemy teraz do rozwiązania zadania. Z lematu 3 wynika, że wystarczy znaleźć taki wielomian $ f $ o całkowitych współczynnikach, że każda z liczb $ 3^n + f(n) $, gdzie $ n = 0, 1, 2, \ldots $, jest podzielna przez $ 2^{m+1} $.

Niech $ \displaystyle f_j(x) = \frac{x(x-1) \ldots (x-j+1)}{j!} $ dla $ j = 1, 2, \ldots, m $.

Wtedy $ \displaystyle f_j(n) = \binom{n}{j} $ dla $ n \geq j $ oraz $ f_j(n) = 0 $ dla $ n = 0, 1, 2, \ldots, j-1 $.

Na mocy wzoru dwumianowego mamy dla $ n \geq m $:

\[<br />
\begin{split}<br />
3^n =& (1 + 2)^n = 1 + 2 \binom{n}{1} + 2^2 \binom{n}{2} + \ldots + 2^m \binom{n}{m}+ 2^{m+1} \binom{n}{m+1} + \\<br />
& + \ldots + 2^n =  1 + 2f_1(n) + 2^2f_2(n) + \ldots + 2^mf_m(n) + 2^{m+1}A,<br />
\end{split}<br />
\]

gdzie $ A $ jest pewną liczbą całkowitą.

Dla $ n < m $ mamy podobnie:

\[<br />
\begin{split}<br />
3^n & = (1 + 2)^n =<br />
1 + 2 \binom{n}{1} + 2^2 \binom{n}{2} + \ldots + 2^n \binom{n}{n} = \\<br />
& = 1 + 2f_1(n) + 2^2f_2(n) + \ldots + 2^nf_n(n) + 2^{n+1}f_{n+1}(n) + \ldots + 2^mf_m(x),<br />
\end{split}<br />
\]

ponieważ $ f_{n+1}(n) = \ldots = f_m(n) = 0 $.

Zatem wielomian $ g(x) = - (1 + 2f_1(x) + 2^2 f_2(x) + \ldots + 2^mf_m (x)) $ ma własność, że każda z liczb $ 3^n + g (n) $, gdzie $ n = 0, 1,2, \ldots $, jest podzielna przez $ 2^{m+1} $. Na ogół jednak współczynniki wielomianu $ g $ nie są liczbami całkowitymi.

Z lematu 1 wynika, że współczynniki wielomianu $ 2^rf_r (x) $, gdzie $ r = 1, 2, \ldots, m $, są liczbami wymiernymi o nieparzystych mianownikach. Niech $ k $ będzie najmniejszym wspólnym mianownikiem wszystkich współczynników wielomianu $ g(x) $. Wtedy $ g(x) = \displaystyle \frac{h(x)}{k} $, gdzie $ h (x) $ jest wielomianem o współczynnikach całkowitych. Liczba $ k $ jest nieparzysta. Zatem na mocy lematu 2 istnieje taka liczba całkowita $ s $, że $ 2^{m+1} \mid ks - 1 $.

Wykażemy, że jako wielomian $ f(x) $ wystarczy przyjąć $ sh(x) $. Ma on oczywiście współczynniki całkowite. Ponadto dla $ n = 0, 1, 2, \ldots $ liczba

\[<br />
3^n + f(n) = 3^n + sh(n) = 3^n + ksg(n) = (3^n + g(n)) + (ks - 1) \cdot g(n)<br />
\]

jest podzielna przez $ 2^{m+1} $, ponieważ $ 2^{m+1} \mid 3^n + g (n) $ oraz $ 2^{m+1}  \mid ks - 1 $.

Na mocy lematu 3 największy wspólny dzielnik liczb $ 3^n + f (n) + 2^m $, gdzie $ n = 0, 1, 2, \ldots $, jest równy $ 2^m $, a więc można przyjąć $ w(x) =f(x) + 2^m $.

© Prawa autorskie Polskie Towarzystwo Matematyczne | Serwis znajduje się na serwerze MIMUW | Projekt: Krystyna Jaworska | Realizacja: Paweł Witkowski INTools, Tomasz Filar

Adres źródła: https://archom.ptm.org.pl/?q=node/1130