II etap XXIV Olimpiady Matematycznej
Udowodnić, że jeżeli liczby dodatnie
spełniają nierówność
![]() |
to są one długościami boków pewnego trójkąta.
\spos{1} Jak wiadomo, liczby dodatnie
,
,
są długościami boków pewnego trójkąta wtedy i tylko wtedy, gdy każda z nich jest mniejsza od sumy dwóch pozostałych, tzn. gdy
![]() |
Przypuśćmy, że warunek ten nie jest spełniony, tzn. że jedna z liczb
jest nie mniejsza od sumy liczb pozostałych. Bez zmniejszenia ogólności możemy przyjąć, że
![]() |
Wobec tego
![]() |
Dodając do pierwszego składnika lewej strony nierówności danej w zadaniu liczbę
, a do każdego z dwóch pozostałych składników - liczbę
otrzymamy nierówność równoważną
![]() |
Na mocy (2) i (3) ułamki występujące po lewej stronie nierówności (4) są niedodatnie. Przeczy to nierówności (4).
Otrzymana sprzeczność dowodzi, że zachodzi warunek (1).
W kwadracie danych jest dziewięć punktów, z których, żadne trzy nie są współliniowe. Dowieść, że trzy spośród nich są wierzchołkami trójkąta o polu nie przekraczającym
pola kwadratu.
Udowodnijmy najpierw
Lemat. Jeżeli trójkąt
jest zawarty w pewnym prostokącie, to pole trójkąta jest nie większe od połowy pola tego prostokąta.
Dowód. Oznaczmy przez
,
,
odpowiednio rzuty wierzchołków trójkąta
na jeden z boków prostokąta
zawierającego ten trójkąt (rys. 14). Niech np.
i niech
będzie punktem przecięcia prostej
z prostą prostopadłą do
zawierającą punkt
.
Trójkąt
jest sumą trójkątów
i
(jeden z nich może być zdegenerowany do odcinka, gdy
lub
). Zatem
.
Ponieważ
oraz
, więc wynika stąd, że
![]() |
Przystępujemy teraz do rozwiązania zadania. Dzielimy dany kwadrat prostymi równoległymi do boków na cztery przystające kwadraty (lub cztery przystające prostokąty) - rys. 15. Pole takiego kwadratu (prostokąta) jest równe
pola danego kwadratu. Z danych dziewięciu punktów co najmniej trzy należą do jednego z otrzymanych kwadratów (prostokątów). Pole trójkąta o wierzchołkach w tych punktach jest więc na mocy lematu nie większe od
pola danego kwadratu.
Uwaga. W podobny sposób można wykazać, że teza zadania pozostanie prawdziwa, jeżeli liczby
i
zastąpić odpowiednio liczbami
i
. Wystarczy wtedy rozpatrzyć podział kwadratu prostymi równoległymi do boków na
przystających prostokątów.
Niech
będzie funkcją rosnącą spełniającą warunki:
1.
dla każdego
,
2. istnieje taka liczba całkowita p, że
. Dowieść, że dla każdej liczby rzeczywistej 
![]() |
gdzie
oraz
dla
.
Podamy najpierw kilka własności funkcji
spełniającej warunek
zadania. Niech
będzie
-krotnym złożeniem funkcji
, tzn. niech
oraz
dla
. Wynika stąd, że jeżeli
, gdzie
i
są liczbami naturalnymi, to
![]() |
Udowodnimy, że dla dowolnej liczby całkowitej
zachodzi wzór
![]() |
Rozpatrzmy najpierw przypadek, gdy
jest liczbą naturalną. Zastosujemy metodę indukcji. Dla
wzór (2) wynika z warunku
zadania. Załóżmy, że dla pewnej liczby naturalnej
zachodzi wzór (2). Udowodnimy analogiczny wzór dla liczby
. Z warunku
i z założenia indukcyjnego otrzymujemy
![]() |
Zatem na mocy zasady indukcji wzór (2) zachodzi dla każdej liczby naturalnej
.
Jeżeli
, to wzór (2) jest oczywiście prawdziwy. Jeżeli wreszcie
jest liczbą całkowitą ujemną, to
jest liczbą naturalną i wobec tego
![]() |
Podstawiając tu
otrzymujemy
, czyli
. Jest to wzór (2) dla
.
Przez indukcję ze względu na
ze wzoru (2) wynika, że dla dowolnej liczby całkowitej
i naturalnej
zachodzi
![]() |
Przystępujemy teraz do rozwiązania zadania. Zauważmy najpierw, że
dla
, a więc należy znaleźć granicę ciągu
. Udowodnimy najpierw, że
![]() |
Niech
będzie resztą z dzielenia liczby naturalnej
przez
, tzn. niech
, gdzie
lub
oraz
. Przez indukcję względem
udowodnimy, że
![]() |
Jeżeli
, to
i wzór (5) jest prawdziwy. Jeżeli zaś wzór (5) zachodzi dla pewnej liczby
, to wzór ten dla liczby
ma postać
![]() |
Wzór (6) wynika z (1), (3) i (5), ponieważ
.
Zatem na mocy zasady indukcji wzór (5) zachodzi dla dowolnej liczby
.
Ponieważ
, więc z (5) wynika, że
![]() |
Ponieważ wyrażenie
przybiera tylko trzy wartości (przy
), więc jest ono ograniczone. Zatem
![]() |
i z (7) wynika (4).
Teraz dla dowolnego
niech,
. Wtedy
. Ponieważ funkcja
, a więc i
, jest rosnąca, więc wynika stąd, że
![]() |
Liczba
jest całkowita. Wobec tego z (3) i (8) otrzymujemy
![]() |
Ponieważ
, więc z (4) i (9) na mocy twierdzenia o trzech ciągach otrzymujemy, że
.
Niech
dla
. Dowieść, że jeżeli
,
są liczbami naturalnymi spełniającymi warunek
, to
.
Uwaga. Symbol
oznacza największą liczbę całkowitą nie większą od
.
Udowodnimy najpierw
Lemat. Jeżeli
i
są liczbami całkowitymi, to liczba
![]() |
jest całkowita dla
.
Dowód. Korzystając ze wzoru dwumianowego otrzymujemy
![]() |
Jeżeli liczba
jest parzysta,
, to
Jeżeli zaś liczba
jest nieparzysta, to
. Zatem
![]() |
Wynika stąd, że liczba
jest całkowita.
Dowieść, że jeżeli w czworościanie
mamy
,
,
, to wszystkie ściany czworościanu są trójkątami ostrokątnymi.
Udowodnimy najpierw
Lemat. Niech
będą liczbami z przedziału
. Istnieje kąt trójścienny, którego kąty płaskie mają miary równe
wtedy i tylko wtedy, gdy każda z liczb
jest mniejsza od sumy dwóch pozostałych.
Dowód. Bez zmniejszenia ogólności możemy przyjąć, że
. Wtedy oczywiście
i
. Mamy więc udowodnić, że istnieje kąt trójścienny, którego kąty płaskie mają miary równe
wtedy i tylko wtedy, gdy
.
Niech
będzie półprostą o początku w punkcie
. Półproste o początku w punkcie
tworzące z
kąt o danej mierze
są tworzącymi stożka obrotowego o wierzchołku w punkcie
, osi
i kącie przy wierzchołku o mierze
. Na odwrót każda tworząca tego stożka tworzy kąt o mierze
z półprostą
(rys. 16).
Niech półproste
i
zawarte w płaszczyźnie
mają początek w punkcie
i tworzą kąt o mierze
(rys. 17). Rozważmy stożek obrotowy
o wierzchołku w punkcie
, osi
i kącie przy wierzchołku o mierze
oraz stożek obrotowy
o wierzchołku w punkcie
, osi
i kącie przy wierzchołku o mierze
. Częścią wspólną powierzchni tych stożków jest albo punkt
(gdy
), albo pewna półprosta zawarta w płaszczyźnie
(gdy
), albo para półprostych
,
, z których żadna nie jest zawarta w płaszczyźnie
(gdy
). W tym ostatnim przypadku półproste
,
,
wyznaczają kąt trójścienny, którego kąty płaskie przy wierzchołku mają miary równe
. Jeżeli zaś
, to taki kąt trójścienny nie istnieje, ponieważ odpowiednie stożki nie mają w tym przypadku wspólnej tworzącej nie zawartej w płaszczyźnie
.
Przystępujemy teraz do rozwiązania zadania. Z równości podanych w treści zadania wynika, że każde dwie ściany czworościanu
mają po trzy krawędzie odpowiednio równe (rys. 18). Są więc trójkątami przystającymi. Stąd w szczególności
![]() |
Ponieważ suma miar kątów trójkąta
równa jest
, więc wynika stąd, że suma miar kątów płaskich przy wierzchołku
jest równa
. Zatem na mocy lematu
![]() |
Stąd
.
Analogicznie dowodzimy, że każdy z pozostałych kątów płaskich jest ostry.
Uwaga. Teza zadania wynika bezpośrednio z zadania 12 z XII Olimpiady Matematycznej.
Udowodnić, że dla każdej liczby całkowitej nieujemnej
istnieje taki wielomian w o współczynnikach całkowitych, że
jest największym wspólnym dzielnikiem liczb
![]() |
Udowodnimy najpierw kilka lematów.
Lemat 1. Dla
liczba
nie jest dzielnikiem liczby
.
Dowód. Jak wiadomo (patrz np. W. Sierpiński, Arytmetyka teoretyczna, wyd. 2, 1959, str. 89 lub rozwiązanie zadania 19(1) z XVIII Olimpiady Matematycznej, str. 43), liczba
wchodzi do
z wykładnikiem
![]() |
gdzie
. Stąd
![]() |
Lemat 2. Jeżeli
jest liczbą nieparzystą, a
- liczbą naturalną, to istnieje taka liczba całkowita
, że liczba
jest podzielna przez
.
Dowód. Z założenia
, gdzie
jest pewną liczbą całkowitą. Przyjmując
otrzymamy, że
. Wobec tego liczba
jest podzielna przez
.
Lemat 3. Jeżeli dla pewnego wielomianu
o całkowitych współczynnikach liczba
jest podzielna przez
dla
, to wielomian
ma własność, że największy wspólny dzielnik liczb
, gdzie
, jest równy
.
Dowód. Z założenia dla
istnieje taka liczba całkowita
, że
. Z zadania 3 wiemy, że największy wspólny dzielnik liczb
jest potęgą dwójki o całkowitym wykładniku. Ponadto
. Zatem każda z liczb
jest podzielna przez
i żadna z nich nie jest podzielna przez
. Wobec tego największy wspólny dzielnik liczb
jest równy
.
Przystępujemy teraz do rozwiązania zadania. Z lematu 3 wynika, że wystarczy znaleźć taki wielomian
o całkowitych współczynnikach, że każda z liczb
, gdzie
, jest podzielna przez
.
Niech
dla
.
Wtedy
dla
oraz
dla
.
Na mocy wzoru dwumianowego mamy dla
:
![]() |
gdzie
jest pewną liczbą całkowitą.
Dla
mamy podobnie:
![]() |
ponieważ
.
Zatem wielomian
ma własność, że każda z liczb
, gdzie
, jest podzielna przez
. Na ogół jednak współczynniki wielomianu
nie są liczbami całkowitymi.
Z lematu 1 wynika, że współczynniki wielomianu
, gdzie
, są liczbami wymiernymi o nieparzystych mianownikach. Niech
będzie najmniejszym wspólnym mianownikiem wszystkich współczynników wielomianu
. Wtedy
, gdzie
jest wielomianem o współczynnikach całkowitych. Liczba
jest nieparzysta. Zatem na mocy lematu 2 istnieje taka liczba całkowita
, że
.
Wykażemy, że jako wielomian
wystarczy przyjąć
. Ma on oczywiście współczynniki całkowite. Ponadto dla
liczba
![]() |
jest podzielna przez
, ponieważ
oraz
.
Na mocy lematu 3 największy wspólny dzielnik liczb
, gdzie
, jest równy
, a więc można przyjąć
.