Udowodnić twierdzenie: Współczynnik dwumianowy
ma przy każdym naturalnym
ten sam czynnik wspólny z
większy od jedności wtedy i tylko wtedy, gdy
jest potęgą liczby pierwszej.
Udowodnimy, że jeżeli liczba
jest potęgą liczby pierwszej
,
, to każdy ze współczynników dwumianowych , gdzie
, jest podzielny przez
.
Mamy
![]() |
Stąd
Zatem liczba
jest dzielnikiem liczby
Ponieważ
, więc
nie jest dzielnikiem
i wobec tego istnieje
wspólny dzielnik liczb
i
większy od jedności. Jeżeli
, to każdy dzielnik liczby
większy od jedności jest podzielny przez
i wobec tego p jest wspólnym dzielnikiem liczb
i
.
Udowodnimy z kolei, że jeżeli liczba
nie jest potęgą liczby pierwszej, to żadna liczba pierwsza
dzieląca
nie jest wspólnym dzielnikiem liczb
, gdzie
.
Niech
, gdzie liczba
nie jest podzielna przez
. Udowodnimy, że liczba
nie jest podzielna przez
.
\spos{1} Mamy
![]() |
Niech
będzie dzielnikiem liczby
, gdzie
Gdyby
, to również
byłoby dzielnikiem liczby
, a więc i liczby
. Jest to niemożliwe, ponieważ
. Zatem
.
Ponieważ
i oba składniki po prawej stronie są podzielne przez
, więc i liczba
jest podzielna przez
.
Udowodniliśmy więc, że jeżeli licznik ułamka
jest podzielny przez pewną potęgę liczby
, to przez tę samą potęgę jest też podzielny jego mianownik. Zatem przedstawiając ten ułamek w postaci skróconej stwierdzamy, że jego licznik nie będzie podzielny przez
. Ponieważ liczba
jest iloczynem liczby
i takich ułamków o licznikach nie podzielnych przez
, więc nie jest ona podzielna przez
.