Dla każdej liczby całkowitej
wyznaczyć największą
możliwą liczbę różnych podzbiorów zbioru
o
następującej własności: Dowolne dwa z tych podzbiorów są rozłączne
lub jeden z nich zawiera się w drugim.
Odpowiedź:
podzbiorów.
Oznaczmy szukaną liczbę podzbiorów przez
.
Nietrudno spostrzec, że dla
następujące 
podzbiorów zbioru
ma daną w treści zadania własność:
![]() |
Rzeczywiście, dowolny z pierwszych
zbiorów ma najwyżej jeden
element, zatem zawiera się w każdym zbiorze, z którym nie jest
rozłączny. Natomiast dla dowolnych dwóch spośród pozostałych
zbiorów ten zbiór, który w powyższym ciągu jest wypisany
wcześniej, zawiera się w drugim zbiorze.
Udowodniliśmy w ten sposób, że
![]() |
Z drugiej strony, niech
będą różnymi
podzbiorami zbioru
o własności opisanej w treści
zadania. Jeżeli wśród wypisanych podzbiorów nie występuje zbiór
, to możemy go dopisać zwiększając o
liczbę tych
podzbiorów i nie naruszając prawdziwości postulowanego warunku.
Przyjmijmy więc, że
.
Spośród zbiorów
wybierzmy ten, który
ma najwięcej elementów. Dla ustalenia uwagi niech będzie to 
i niech
oznacza liczbę jego elementów. Wówczas
.
Ponadto równość
oznacza, że
jest zbiorem pustym, co
z uwagi na wybór zbioru
jest możliwe jedynie wtedy, gdy
. W dalszej części rozumowania przyjmujemy więc, że
.
Na mocy określenia zbioru
każdy ze zbiorów
(
albo jest podzbiorem zbioru
,
albo też jest z nim rozłączny. Dokonując przenumerowania możemy
założyć, iż zbiory
są podzbiorami zbioru
, natomiast zbiory
są
rozłączne z
.
Zbiory
są różnymi podzbiorami
-elementowego zbioru
, z których dowolne dwa albo są
rozłączne, albo jeden zawiera się w drugim. Wynika stąd nierówność
. Wśród
zbiorów
dowolne dwa albo są rozłączne,
albo jeden zawiera się w drugim, przy czym są one podzbiorami
-elementowego zbioru
,
a ponadto nie występuje wśród nich zbiór pusty, jest on bowiem
podzbiorem
. Stąd otrzymujemy
i w konsekwencji
![]() |
Skutkiem tego liczba podzbiorów zbioru 
o żądanej własności nie przekracza liczby
.
Wykazaliśmy zatem, że
nie przekracza największej z liczb
![]() |
Jeżeli więc w nierówności (1) równość ma miejsce dla
, to ma ona miejsce również dla
.
Skoro dla
nierówność (1) staje się równością, stosując
indukcję stwierdzamy ostatecznie, że
dla
.