I etap XXI Olimpiady Matematycznej
Rozwiązać w liczbach całkowitych równanie
![]() |
Jeśli
i
, to
![]() |
Zatem, jeśli para liczb całkowitych
,
jest rozwiązaniem równania (1), to
lub
. Jeżeli
, to równanie to przyjmuje postać
, czyli
. Wobec tego
. Wynika stąd, że jeśli
, to
i jeśli
, to
.
Rozpatrując podobnie przypadek
otrzymujemy, że jeśli
, to
. Równanie (1) ma więc dwa rozwiązania
i
w liczbach całkowitych.
Dany jest ciąg
określony wzorami
,
gdzie
jest daną liczbą spełniającą nierówność
. Dowieść, że dla każdego
zachodzi nierówność
Wykazać zbieżność ciągu
i obliczyć jego granicę.
Z określenia ciągu
wynika, że wszystkie jego wyrazy są dodatnie. Stosując metodę indukcji wykażemy, że dla każdej liczby naturalnej
zachodzi nierówność
![]() |
Stwierdzamy najpierw, że
, tzn., że
![]() |
Mianowicie mamy
![]() |
Wynika stąd (2).
Jeśli zaś dla pewnej liczby naturalnej
zachodzi nierówność
![]() |
Na mocy indukcji nierówność (1) jest więc prawdziwa dla każdej liczby naturalnej
.
Udowodnimy, że ciąg
jest rosnący, tzn., że dla każdej liczby naturalnej
zachodzi nierówność
![]() |
Obliczamy, że
![]() |
Dowiedliśmy, że
, a więc tym bardziej
. Wobec tego
i
. Zatem
. Wykazaliśmy więc, że ciąg
jest rosnący i ograniczony z góry.
Jak wiadomo, każdy ciąg rosnący i ograniczony z góry jest zbieżny. Oznaczmy
.
Z równości
wynika, że
, czyli
. Otrzymujemy stąd, że
![]() |
Ponieważ jednak wszystkie wyrazy ciągu
są mniejsze od liczby
, a
, więc liczba
nie jest granicą ciągu
. Wobec tego
.
Na bokach
,
,
trójkąta
obrano odpowiednio punkty
w taki sposób, że odcinki
,
,
przecinają się w punkcie o lezącym wewnątrz trójkąta i
. Dowieść, że
jest środkiem ciężkości trójkąta.
Z danej równości stosunków wynika, że trójkąty
i
(rys. 3) są jednokładne względem punktu
, wobec czego proste
,
,
są odpowiednio równoległe do prostych
,
,
. Stosując twierdzenie Talesa kolejno do kątów
,
,
otrzymujemy
![]() |
![]() |
![]() |
Mnożąc te równości stronami otrzymujemy, że
. Zatem
, czyli
. Podstawiając
do (1) i (2) otrzymujemy, że
i
. Oznacza to, że punkty
,
,
są odpowiednio środkami odcinków
,
i
. Wobec tego
jest środkiem ciężkości trójkąta
.
W kwadracie
, którego bok ma długość 1, leży czworokąt wypukły o polu większym od
. Dowieść, że w tym czworokącie mieści się odcinek o długości
równoległy do
.
Prowadzimy przez wierzchołki danego czworokąta proste równoległe do prostej
(rys. 4). W przypadku, gdy proste te są różne, czworokąt zostaje podzielony na
części: trójkąt o podstawie
i wysokości
, trapez o podstawach
i
i wysokości
oraz trójkąt o podstawie
i wysokości
. Z założenia pole czworokąta
jest większe od
. Z drugiej strony
![]() |
Zatem
![]() |
Stąd
![]() |
Ponieważ
i
, więc otrzymujemy stąd, że
.
Zatem co najmniej jedna z liczb
i
jest większa od
.
Przy szczególnych położeniach danego czworokąta rozważane trójkąty lub trapez mogą degenerować się do odcinka, tzn. może być
lub
lub
. Jednak również w takim przypadku powyższe rozumowanie pozostaje w mocy.
Uwagi
1. Zadanie to można uogólnić na przypadek dowolnych figur wypukłych: Jeśli pole pewnej figury wypukłej zawartej w kwadracie
o boku
jest większe od
, to w tej figurze mieści się odcinek o długości
równoległy do
.
2. Analogicznie twierdzenie jest prawdziwe również w przypadku czworokąta niewypukłego; jednak już dla sześciokąta niewypukłego podobne twierdzenie nie zachodzi.
Dane są liczby rzeczywiste
,
. Udowodnić, że jeżeli
dla wszystkich takich
, że
(
), to
![]() |
Jeśli
, to podstawiamy do danej nierówności
, a jeśli
, to podstawiamy
przy
. Otrzymamy wtedy
![]() |
Z nierówności tej wynika, że
dla
. Stąd
i wobec tego
![]() |
Zatem
![]() |
Udowodnić, że liczba rzeczywista
jest wymierna wtedy i tylko wtedy, gdy istnieją takie liczby całkowite
, że
tworzą ciąg geometryczny.
Niech
będzie liczbą wymierną. Obieramy taką liczbę naturalną
, że
. Wtedy
![]() |
gdzie
i
są liczbami naturalnymi.
Rozpatrzmy ciąg geometryczny o ilorazie
i pierwszym wyrazie
. Zatem kolejnymi wyrazami ciągu będą r
![]() |
![]() |
![]() |
Przyjmując więc
i
stwierdzamy, że
,
,
są liczbami całkowitymi spełniającymi warunek
. Ponadto liczby
,
,
tworzą ciąg geometryczny.
Na odwrót przypuśćmy, że liczby całkowite
,
,
spełniają warunek
oraz, że dla pewnej liczby rzeczywistej
liczby
,
,
tworzą ciąg geometryczny.
Oznaczmy przez
iloraz tego ciągu. Wtedy
![]() |
![]() |
Wobec tego
![]() |
![]() |
Ponieważ
, więc z (1) wynika,
i
. Dzieląc stronami (2) i (1) otrzymujemy, że
![]() |
Wobec tego z (1) wynika, że
jest również liczbą wymierną.
W równoległoboku
połączono punkt
ze środkiem
boku
, punkt
ze środkiem
boku
, punkt
ze środkiem
boku
oraz punkt
ze środkiem
boku
. Udowodnić, że punkty przecięcia prostych
i
;
i
;
i
;
i
są wierzchołkami czworokąta o polu 5 razy mniejszym od pola równoległoboku
.
Rozpatrzmy trójkąty
i
(rys. 5). Są one przystające, ponieważ
,
i
.
Zatem
. Wynika stąd, że proste
i
są równoległe. Analogicznie dowodzimy, że proste
i
też są równoległe. Zatem czworokąt
jest równoległobokiem. Rozpatrzmy trójkąty
i
. Są one podobne ponieważ
(kąt wspólny) oraz
(kąty odpowiadające).
Wobec tego
![]() |
Stosując twierdzenie Talesa do kąta
otrzymujemy
![]() |
Stosując twierdzenie Talesa do kąta
otrzymujemy
![]() |
Z (1) i (2) wynika, że
.
Wiemy ponadto z (3), że
oraz, że
, ponieważ
jest równoległobokiem.
Wobec tego
.
Stąd
, ponieważ równoległoboki
i
mają jednakowe wysokości, a podstawa pierwszego z nich jest
razy większa niż podstawa drugiego.
Analogicznie stwierdzamy, że
. Z ostatnich dwóch równości otrzymujemy, że
![]() |
Na stole bilardowym w kształcie kwadratu znajduje się kula. Kulą pchnięto tak, że odbiła się od bandy (kąt padania równa się kątowi odbicia) pod kątem
. Dowieść, że kula będzie sią poruszać po łamanej zamkniętej wtedy i tylko wtedy, gdy
. jest liczbą wymierną. Siłę tarcia oraz wymiary kuli pomijamy.
Załóżmy dla uproszczenia, że stół bilardowy jest kwadratem o wierzchołkach w punktach
,
,
,
(rys. 6). Niech w chwili początkowej kula znajduje się w punkcie
, gdzie
,
.
Oznaczmy przez
prędkość, z jaką się ona porusza w chwili początkowej, a przez
- kąt, jaki tworzy kierunek jej ruchu z osią
. Bez zmniejszenia ogólności możemy założyć, że
. Jeśli
lub
, to kula porusza się po odcinku równoległym do osi
lub
. Załóżmy więc, że
.
Rozpatrzmy rzuty
i
odpowiednio na oś
i
punktu, w którym znajduje się kula w chwili
. Z warunków zadania wynika, że punkt
porusza się ruchem jednostajnym z prędkością
po odcinku
na osi
z tym, że po każdym odbiciu kuli od boku
lub
kierunek ruchu punktu
zostaje zmieniony na przeciwny. Zatem w chwili
punkt
po dwukrotnym obiegu odcinka
na osi
znajdzie się w punkcie początkowym i kierunek jego ruchu będzie taki sam, jak na początku.
Ogólnie, w chwili
, gdzie
, punkt
będzie się znajdował w punkcie początkowym i kierunek jego ruchu będzie taki sam, jak na początku.
Analogicznie dowodzimy, że w chwili
, gdzie
, punkt
, znajdzie się w punkcie początkowym i kierunek jego ruchu będzie taki sam, jak na początku.
Wobec tego kula powróci do punktu początkowego i kierunek jej ruchu będzie taki sam, jak w chwili początkowej wtedy i tylko wtedy, gdy istnieje taka chwila
, że zarówno punkt
, jak i
będą w tej chwili znajdowały się w położeniu początkowym i kierunek ich ruchu będzie taki sam, jak na początku. Jest to równoważne temu, że istnieją takie liczby naturalne
i
, że
i
, tzn.
![]() |
Stąd
jest liczbą wymierną.
Na odwrót, gdy
jest liczbą wymierną, to wystarczy przyjąć
i
i wtedy warunek (1) będzie spełniony.
Udowodnić, że dla każdej liczby nieparzystej
istnieje taka liczba naturalna
, że liczba
jest podzielna przez
.
Żadna z liczb
nie daje reszty
z dzielenia przez
, ponieważ
i
jest liczbą nieparzystą.
Ponieważ liczb tych jest
, a możliwych reszt różnych od zera jest
, więc dwie liczby
i
, gdzie
, dają tę samą resztę z dzielenia przez
. Zatem
dzieli się przez
i wobec tego liczba
dzieli się przez
. Ponieważ liczba
jest nieparzysta, więc wynika stąd, że liczba
dzieli się przez
. Wobec tego liczba
spełnia warunki zadania.
Znaleźć największą liczbę naturalną
o następującej własności : istnieje
takich różnych podzbiorów zbioru
-elementowego, że każde dwa mają niepustą część wspólną.
Oznaczmy szukaną liczbę przez
. Udowodnimy, że
. Każdemu ciągowi
-wyrazowemu o wartościach
lub
przyporządkowujemy zbiór takich wskaźników, że odpowiadające im wyrazy ciągu są równe
. Przyporządkowanie to ustala odpowiedniość wzajemnie jednoznaczną między zbiorem wszystkich ciągów
-wyrazowych o wartościach
lub
, a zbiorem wszystkich podzbiorów zbioru
-elementowego. Wynika stąd, że wszystkich podzbiorów zbioru
-elementowego jest tyle, ile ciągów o
wyrazach, tzn.
(por. zadanie przygotowawcze D, seria III).
Rozpatrzmy w
-elementowym zbiorze
rodzinę jego podzbiorów zawierających ustalony element
. Każde dwa podzbiory w tej rodzinie mają niepustą część wspólną, należy do niej bowiem element
. Liczba podzbiorów należących do tej rodziny równa jest liczbie wszystkich podzbiorów
-elementowych zbioru
, czyli
. Zatem
.
Z drugiej strony jeśli zbiór
należy do pewnej rodziny
podzbiorów zbioru
, w której każde dwa podzbiory mają niepustą część wspólną, to zbiór
do
nie należy. Wobec tego liczba podzbiorów należących do rodziny
nie przekracza połowy liczby wszystkich podzbiorów zbioru
, czyli
.
Z obu udowodnionych nierówności wynika, że
.
Udowodnić, że przy każdym podziale płaszczyzny na trzy zbiory w co najmniej jednym z nich istnieją dwa punkty odległe o 1.
Przypuśćmy, że twierdzenie to jest fałszywe. Rozpatrzmy trójkąty równoboczne
i
(rys. 7) o wspólnej podstawie
i boku równym
. Z naszego przypuszczenia wynika, że każdy z wierzchołków trójkąta
należy do innego z trzech różnych podzbiorów, na które podzieliliśmy płaszczyznę. Podobnie każdy z wierzchołków trójkąta
należy do innego z trzech różnych zbiorów, na które podzieliliśmy płaszczyznę. Wobec tego punkty
i
należą do tego samego zbioru. Odległość tych punktów równa jest
.
Z powyższego rozumowania wynika, że każde dwa punkty płaszczyzny odległe o
należą do tego samego podzbioru. Można je bowiem traktować jako wierzchołki odpowiednich trójkątów równobocznych o wspólnej podstawie i o boku
.
Rozpatrzmy teraz trójkąt
(rys. 8) o bokach
,
,
. Z powyższego wynika, że punkty
i
oraz
i
należą do tego samego zbioru. Wobec tego również punkty
i
należą do tego samego zbioru. Są one jednak odległe o
, co przeczy naszemu pierwotnemu przypuszczeniu.
Uzyskana sprzeczność dowodzi, że rozważane twierdzenie jest prawdziwe.
Znaleźć najmniejszą liczbę dodatnią
o tej własności, że w czworościanie foremnym o krawędzi długości 1 istnieją takie cztery punkty, że odległość dowolnego punktu czworościanu od któregoś z nich jest
.
Niech
będzie środkiem kuli opisanej na czworościanie foremnym
o krawędzi
(rys. 9). Promień kuli opisanej na
jest równy
. Czworościan
dzielimy na czworościany o wierzchołkach:
, jednym z wierzchołków czworościanu, środku jednej z krawędzi wychodzących z tego wierzchołka czworościanu, spodku wysokości na jednej ze ścian zawierających tę krawędź. Ponieważ z każdego z
wierzchołków czworościanu wychodzą
krawędzie, a każda z nich należy do dwóch ścian czworościanu, więc liczba rozpatrywanych czworościanów równa jest
.
Udowodnimy, że każdy z tych
czworościanów jest wpisany w jedną z czterech kul o promieniu
i o środkach
,
,
,
będących odpowiednio środkami odcinków
,
,
,
. Niech
będzie środkiem krawędzi
, zaś
spodkiem wysokości opuszczonej z punktu
na płaszczyznę trójkąta
. Rozpatrzmy czworościan
. Ponieważ kąt
jest prosty, więc
.
Podobnie, aby dowieść, że
, wystarczy stwierdzić, że kąt
jest prosty. Wynika to z faktu, że płaszczyzna wyznaczona przez punkty
,
,
jest prostopadła do krawędzi
, ponieważ
,
oraz
.
W ten sposób dowodzimy, że każdy z
czworościanów, których jednym z wierzchołków jest
, jest zawarty w kuli o środku
i promieniu
. Z symetrii wynika, że również pozostałe czworościany są zawarte w odpowiednich kulach o promieniu
.
Zatem każdy punkt czworościanu
jest odległy od któregoś z punktów
,
,
,
nie więcej niż o
.
Przypuśćmy, że pewne punkty
,
,
,
i liczba
mają tę własność, że każdy punkt czworościanu
jest odległy od któregoś z punktów
,
,
,
nie więcej niż o
. W szczególności każdy z pięciu punktów
,
,
,
,
jest odległy od któregoś z punktów
,
,
,
nie więcej niż o
. Zatem dwa spośród punktów
,
,
,
,
są odległe od pewnego punktu
nie więcej niż o
. Jeśli punktami tymi są wierzchołki czworościanu, np.
i
, to otrzymujemy, że
, czyli
. Jeśli zaś punktami tymi są
i jeden z wierzchołków czworościanu, np.
, to otrzymujemy
, czyli
.
Ponieważ
, więc w każdym przypadku otrzymujemy, że
. Zatem najmniejszą liczbą dodatnią
o własności podanej w zadaniu jest
.
Uwaga. Można dowieść, że punkty
,
,
,
są jedynymi punktami takimi, że każdy punkt czworościanu jest odległy od któregoś z nich nie więcej niż o
.