Dowieść, że jeżeli wielomian
o współczynnikach całkowitych ma pierwiastek
, gdzie
i
są liczbami całkowitymi względnie pierwszymi, to
jest dzielnikiem liczby
, a
jest dzielnikiem liczby
.
Wprowadźmy zamiast
zmienną
. Równość (1) otrzymuje postać
![]() |
Rozważmy wielomian
![]() |
którego współczynniki są liczbami całkowitymi. Ma on pierwiastek całkowity
, wobec czego
![]() |
gdzie
jest wielomianem o współczynnikach całkowitych*).
Podstawiając do tej równości
otrzymujemy
![]() |
Otóż liczby
i
są względnie pierwsze; gdyby bowiem jakaś liczba pierwsza była wspólnym dzielnikiem liczb
i
, byłaby ona również wspólnym dzielnikiem liczb
i
, a więc też wspólnym dzielnikiem liczb
i
wbrew założeniu.
W takim razie liczba
jest dzielnikiem liczby
, c.n.d.
Uwaga. Jeszcze krótsze rozwiązanie zadania uzyskamy opierając się na twierdzeniu następującym:
Jeżeli wielomian
o współczynnikach całkowitych ma pierwiastek wymierny
(
,
- liczby całkowite względnie pierwsze), to iloraz wielomianu
przez
jest wielomianem o współczynnikach całkowitych.
Udowodnimy to twierdzenie. Niech
![]() |
gdzie liczby
są całkowite. Mamy dowieść, że liczby
są całkowite.
Współczynniki przy
po obu stronach równości (*) są równe, więc
.
Zauważmy, że
![]() |
skąd wynika, że
, zatem również
jest podzielne przez
. Dowód twierdzenia przeprowadzimy metodą indukcji.
Gdy
, teza twierdzenia jest oczywista, iloraz
przez
jest wtedy równy
.
Przypuśćmy, że teza twierdzenia jest prawdziwa dla pewnego
i niech
![]() |
Utwórzmy wielomian stopnia 
![]() |
Ponieważ liczba
jest podzielna przez
, więc jest to wielomian o współczynnikach całkowitych. Według założenia indukcyjnego liczby
są całkowite, tzn. teza twierdzenia jest prawdziwa dla wielomianów stopnia
.
Twierdzenie zostało udowodnione.
Rozwiązanie poprzedniego zadania jest teraz natychmiastowe. Jeśli bowiem
![]() |
i wielomian
ma współczynniki całkowite, to wielomian
ma również współczynniki całkowite i
![]() |
zatem
![]() |
skąd wynika, że liczba
jest dzielnikiem liczby
.