Na płaszczyźnie leży
punktów (
), z których każde cztery są wierzchołkami czworokąta wypukłego. Dowieść, że wszystkie te punkty są wierzchołkami wielokąta wypukłego.
Zastosujemy metodę indukcji. Gdy
, teza twierdzenia jest prawdziwa. Załóżmy, że teza twierdzenia jest prawdziwa dla pewnego naturalnego
, i niech
będą takimi
punktami płaszczyzny, że każde cztery z nich są wierzchołkami wielokąta wypukłego. Według założenia indukcyjnego punkty
są wierzchołkami wielokąta wypukłego
. Przyjmiemy, że są to wierzchołki kolejne, co można uzyskać przez odpowiednią numerację punktów. Punkt
nie leży na obwodzie wielokąta
, gdyż żadne trzy dane punkty nie są współliniowe. Nie leży on także wewnątrz wielokąta
, gdyż każdy punkt wewnętrzny wielokąta należy do jednego z trójkątów, na jakie można podzielić wielokąt jego przekątnymi, a punkt
nie może się znajdować w takim trójkącie. Zatem punkt
leży na zewnątrz wielokąta
. Weźmy pod uwagę kąty wypukłe o wierzchołku
, których ramiona przechodzą przez wierzchołki wielokąta
. Zbiór tych kątów jest skończony, więc istnieje wśród nich kąt największy. Niech to będzie na przykład kąt
. Wewnątrz kąta
leżą wszystkie wierzchołki wielokąta
oprócz
i
. W trójkącie
o wierzchołkach
,
,
nie leży żaden z wierzchołków
wielokąta
, różnych od
i
, gdyż punkty
,
,
,
są według założenia wierzchołkami czworokąta wypukłego. Wobec tego
i
są kolejnymi wierzchołkami wielokąta
, np.
. W takim razie punkty
są kolejnymi wierzchołkami wielokąta
, który składa się z wielokąta
i z trójkąta
.
Dowiedziemy, że wielokąt
jest wypukły, tj. że każdy odcinek którego końce leżą w wielokącie
zawiera się cały w tym wielokącie. Istotnie, jeżeli punkty
i
leżą w wielokącie
, to zachodzi jeden z przypadków: a) Punkty
i
leżą oba w wielokącie wypukłym
, albo oba w trójkącie
; wtedy cały odcinek
zawiera się w wielokącie
albo w trójkącie
, a tym samym zawiera się w wielokącie
; b) Jeden z tych punktów, np. punkt
, leży w wielokącie
, a punkt
w trójkącie
. Odcinek
przecina wtedy obwód trójkąta
w pewnym punkcie
. Punkt
leży na tej części obwodu trójkąta
, która znajduje się w kącie
, tj. na odcinku
. Odcinek
należy więc do wielokąta
, a odcinek
- do trójkąta
; każdy z tych odcinków, zatem także ich suma
, należy do wielokąta
. Dowód indukcyjny twierdzenia został przeprowadzony.
Uwaga. Bardzo prosty dowód twierdzenia uzyskamy opierając się na twierdzeniu następującym:
Dla każdego skończonego zbioru
punktów płaszczyzny, składającego się z
punktów nie leżących na jednej prostej, istnieje taki wielokąt wypukły
, że
1. Zbiór
jest zawarty w wielokącie
.
2. Każdy wierzchołek wielokąta
należy do zbioru
.
Taki wielokąt
nazywa się oponą zbioru
*)
Niech
będzie zbiorem
punktów płaszczyzny, którego każde
punkty są wierzchołkami czworokąta wypukłego i niech wielokąt
będzie oponą zbioru
. Wówczas każdy punkt zbioru
jest wierzchołkiem wielokąta
. Albowiem:
żaden punkt zbioru
nie leży na obwodzie wielokąta
między dwoma jego wierzchołkami, gdyż w zbiorze
nie ma trzech punktów współliniowych;
żaden punkt zbioru
nie leży wewnątrz wielokąta
, gdyż wówczas leżałby w jednym z trójkątów, na jakie można
podzielić przekątnymi, a to byłoby również sprzeczne z założeniem. Opona
jest zatem tym wielokątem, którego istnienia należało dowieść.