Na płaszczyźnie leży
punktów. Dowieść, że istnieje prosta nie przechodząca przez żaden z tych punktów i dzieląca płaszczyznę na półpłaszczyzny, z których każda zawiera
spośród danych punktów. Sformułować i udowodnić analogiczne twierdzenie dla przestrzeni.
Niech
będą danymi punktami płaszczyzny i niech
(
,
) oznacza prostą poprowadzoną przez punkty
i
. Zbiór
wszystkich prostych
zawiera co najwyżej
różnych prostych. Przez dowolnie obrany punkt
płaszczyzny można zatem poprowadzić co najwyżej
prostych, z których każda jest prostopadła do jakiejś prostej zbioru
. Wobec tego przez punkt
przechodzą również proste, które nie są prostopadłe do żadnej z prostych zbioru
. Niech
będzie taką prostą i niech
będzie rzutem prostokątnym punktu
na prostą
, a
- zbiorem, tych rzutów. Żadne dwa punkty
i
(
) zbioru
nie pokrywają się, gdyż prosta
nie jest prostopadła do prostej
. Na prostej
leży zatem
różnych punktów
. Możemy ich numerację tak ustalić, że w pewnym zwrocie prostej
punkt
poprzedza punkt
. Środek
odcinka
dzieli prostą
na dwie półproste, z których każda zawiera
punktów zbioru
. Prostopadła do prostej
poprowadzona przez punkt
dzieli wobec tęgo płaszczyznę na dwie półpłaszczyzny, z których każda zawiera
punktów danego zbioru.
Analogiczne twierdzenie dla przestrzeni brzmi: Dla każdego zbioru
punktów przestrzeni istnieje taka płaszczyzna nie przechodząca przez żaden z punktów zbioru, że w każdej z wyznaczonych przez nią półprzestrzeni leży 
punktów danego zbioru.
Dowód może być poprowadzony zupełnie podobnie jak dla płaszczyzny.
Mianowicie przez dowolnie obrany punkt
przestrzeni można poprowadzić taką płaszczyznę
, która nie jest prostopadła do żadnej z prostych zbioru
(zdefiniowanego analogicznie jak poprzednio dla płaszczyzny).
Rzuty prostokątne
danych punktów
na płaszczyznę
tworzą zbiór
zawierający
różnych punktów. Niech prosta
płaszczyzny
nie przechodząca przez żaden punkt zbioru
dzieli płaszczyznę
na takie półpłaszczyzny, z których każda zawiera
punktów zbioru
. Wówczas płaszczyzna
poprowadzona przez prostą
prostopadle do
jest płaszczyzną o żądanej własności.
Uwaga. W taki sam sposób można udowodnić twierdzenie ogólniejsze. Mianowicie zbiór
punktów płaszczyzny (przestrzeni) można podzielić na
części, z których jedna zawiera
punktów, a druga
punktów, prowadząc w płaszczyźnie (przestrzeni) prostą (płaszczyznę) nie zawierającą żadnego z tych punktów.