Przedstawić wielomian
w postaci iloczynu dwóch wielomianów stopnia niższego o współczynnikach całkowitych.
Przypuśćmy, że poszukiwany rozkład istnieje. Żaden z czynników tego rozkładu nie może być stopnia pierwszego. Gdyby bowiem dla każdego
zachodziła równość
![]() |
gdzie liczby
są całkowite, to stąd wynikałoby, że
, zatem
, więc wielomian
miałby pierwiastek całkowity
. To zaś jest niemożliwe, gdyż dla każdego całkowitego
liczba
jest nieparzysta.
Stąd wynika, że żądany rozkład ma postać
![]() |
gdzie liczby
są całkowite.
W takim razie
,
, więc
,
.
Możliwe są zatem cztery przypadki, z których wystarczy rozpatrzyć dwa; pozostałe sprowadzają się do nich przez zmianę znaku obu czynników rozkładu.
a) Gdy
,
, wtedy z porównania współczynników przy jednakowych potęgach
po obu stronach równości
![]() |
otrzymujemy
![]() |
Układ równań (1) - (4) ma jedno rozwiązanie
,
,
, co daje rozkład
![]() |
b) Gdy
,
, otrzymujemy podobnie jak w przypadku a) układ równań
![]() |
Łatwo sprawdzić, że układ ten nie ma rozwiązań. Rozwiązaniem zadania jest zatem wzór
![]() |
gdzie
.
Uwaga. Rozkład, o który chodzi w zadaniu, można by znaleźć szybko w sposób następujący:
![]() |
Takie rozwiązanie zadania wymaga jeszcze dowodu, że nie ma już innego rozkładu poza tym, który otrzymamy zmieniając znaki obu znalezionych czynników. Najłatwiej to wykazać posługując się liczbami zespolonymi. Niech
,
oznaczają pierwiastki wielomianu
, a
,
,
- pierwiastki wielomianu
.
Wówczas
![]() |
Każdy dzielnik kwadratowy wielomianu
mający współczynniki całkowite jest postaci
, gdzie liczba
jest całkowita, a
,
są dwoma pierwiastkami wielomianu. Otóż łatwo stwierdzić, że takim dzielnikiem może być tylko
. Przeprowadzenie szczegółowego dowodu pozostawiamy jako ćwiczenie.
Wskazówka. Jedna z liczb
,
,
jest liczbą rzeczywistą niewymierną, a dwie pozostałe są liczbami zespolonymi sprzężonymi, których suma i iloczyn są niewymierne.