Udowodnić twierdzenie: Jeżeli współczynniki
równania stopnia trzeciego
są liczbami całkowitymi, przy czym liczba
jest nieparzysta, a liczba
- parzysta, to równanie nie może mieć trzech pierwiastków wymiernych.
Przypuśćmy, że dane równanie ma trzy pierwiastki wymierne
. Przekształćmy równanie wprowadzając zamiast
nową niewiadomą
, tzn. podstawiając do równania
na miejsce
.
Otrzymujemy równanie
![]() |
którego pierwiastkami są liczby
,
,
. Liczby te, jako iloczyny liczb wymiernych
,
,
przez liczbę całkowitą
, są wymierne. Ponieważ w równaniu (1) współczynnik przy najwyższej potędze niewiadomej, tj. przy
, jest równy
, więc na mocy znanego twierdzenia wymierne pierwiastki tego równania, czyli
,
,
, są liczbami całkowitymi.
Według wzorów Viete'a
![]() |
![]() |
![]() |
Z założenia, że iloczyn
liczb całkowitych
i
jest liczbą nieparzystą wynika, że
i
, zatem również
są liczbami nieparzystymi, skąd wobec równania (4) wnioskujemy, że
,
,
są nieparzyste. W takim razie ze wzorów (2) i (3) wynika, że liczby
i
są nieparzyste, wobec czego iloczyn
jest liczbą nieparzystą. Otrzymaliśmy sprzeczność z założeniem, że liczba
jest parzysta. Przypuszczenie, że dane równanie ma trzy pierwiastki wymierne, jest więc fałszywe.