Rozwiązać w liczbach naturalnych równanie
![]() |
Przypuśćmy, że czwórka liczb naturalnych
jest rozwiązaniem równania (1) i że
![]() |
Z (2) wynika, że
i
, więc na mocy (1)
, skąd
, a że
jest liczbą naturalną, więc
. Podstawiając tę wartość do równości (1) otrzymujemy
![]() |
Ponieważ według (2)
, a
, więc wobec równości (3)
, skąd
, a że
więc
,
, zatem
lub
. Lecz przypadek
nie jest możliwy, gdyż wówczas byłoby
i
, wbrew nierówności poprzedniej; ostatecznie więc
.
W takim razie według (3)
![]() |
![]() |
Z (4) wnioskujemy, że
i
są dzielnikami naturalnymi liczby
, a ponieważ
, więc
,
, tzn.
,
.
Rozwiązaniem równania (1) w liczbach naturalnych jest czwórka liczb
oraz każda jej permutacja.
Uwaga. Postawimy zadanie ogólniejsze: Rozwiązać równanie (1) w liczbach całkowitych.
Łatwo spostrzec, że równanie (1) ma nieskończenie wiele takich rozwiązań w liczbach całkowitych, w których jedna lub więcej niewiadomych ma wartość
. Rozwiązania tego rodzaju otrzymujemy obierając dwie dowolne liczby całkowite oraz liczbę przeciwną do ich sumy jako wartości trzech niewiadomych, a zero jako wartość czwartej niewiadomej.
Pozostają do wyznaczenia takie czwórki liczb całkowitych
,
,
,
spełniających równanie (1), z których żadna nie jest zerem, a przynajmniej jedna jest ujemna.
Przypuśćmy, że
jest taką czwórką. Liczby
,
,
,
nie mogą być wszystkie ujemne, gdyż wówczas lewa strona równości (1) byłaby liczbą ujemną, a prawa - dodatnią.
Trzeba zatem zbadać tylko następujące przypadki.
1) Jedna z liczb
,
,
,
jest ujemna, a pozostałe są dodatnie. Niech np.
,
,
,
. Z równości (1) wynika, że
![]() |
Równość (5) nie może być prawdziwa, gdyż lewa jej strona jest liczbą dodatnią, prawa zaś jest iloczynem liczby ujemnej przez nieujemną (gdyż
), więc nie jest liczbą dodatnią. Wobec tego przypadek 1) zdarzyć się nie może.
2) Dwie z liczb
,
,
,
są ujemne, a dwie dodatnie, np.
,
,
,
. Z równości (1) otrzymujemy
![]() |
Lewa strona równości (6) jest ujemna, więc i prawa jest ujemna; w takim razie ponieważ
i
, więc
, zatem
; lecz
, więc
, skąd
,
,
. Podstawiając te wartości do (1) otrzymujemy równość fałszywą
. Przypadek 2) zachodzić zatem nie może.
3) Trzy spośród liczb
,
,
,
są ujemne, czwarta jest dodatnia. Niech np.
,
,
,
. Wprowadzimy oznaczenia
,
,
. Liczby całkowite dodatnie
,
,
i
spełniają na mocy (1) równanie
![]() |
skąd
![]() |
a ponieważ
, więc
![]() |
Przypuśćmy, że
; wówczas
,
, wobec czego na mocy nierówności (8)
![]() |
stąd zaś wynika, że
, więc
. Podstawiając tę wartość do nierówności (8) otrzymamy
![]() |
a że
, więc
![]() |
tzn.
![]() |
a) Gdy
, wtedy z równości
i (7) otrzymujemy
, a stąd
![]() |
Równość (9) jest sprzeczna z założeniem, że
i
są liczbami naturalnymi; wobec tego przypuszczenie, że
trzeba odrzucić.
b) Gdy
, wtedy z równości
i (7) otrzymujemy
![]() |
skąd
![]() |
Ponieważ liczby
i
są całkowite i dodatnie, więc jedna z nich równa się
, a druga równa się
. Lecz
, więc
,
; stąd
,
.
Otrzymaliśmy rozwiązanie
równania (7) w liczbach naturalnych.
Wobec tego czwórka liczb
jest rozwiązaniem równania (1).
Każda permutacja tych liczb daje również rozwiązanie równania (1). Liczba permutacji
elementów, wśród których jest
jednakowych, wynosi
, więc równanie (1) ma
takich rozwiązań w liczbach całkowitych różnych od zera, które zawierają liczby ujemne.