Dowieść, że jeżeli wartość funkcji
dla trzech kolejnych wartości całkowitych zmiennej
jest liczbą całkowitą, to jest również liczbą całkowitą dla każdej wartości całkowitej
.
Przypuśćmy, że gdy
przybiera wartości całkowite
,
,
, wtedy
przybiera wartości całkowite
,
,
. Z równości
![]() |
![]() |
![]() |
otrzymujemy przez odejmowanie równości
![]() |
![]() |
Z (4) i (5) wynika podobnie równość
![]() |
Na mocy (6) liczba
jest całkowita, wobec czego z (4) i (5) wnioskujemy, że liczby
i
są całkowite, a więc całkowita też jest liczbą
.
Stąd wynika dalej, że liczba c jest całkowita, gdyż według (2)
![]() |
a liczba
jest całkowita.
Otóż
![]() |
Gdy liczba
jest całkowita, liczba
jest także całkowita; z równości (7) wynika, że wówczas y jest liczbą całkowitą.
Dowód twierdzenia można ująć nieco inaczej. Wykazujemy najpierw, że jeżeli wartość funkcji kwadratowej
jest liczbą całkowitą dla wartości
,
i
zmiennej
, to jest też liczbą całkowitą dla każdego całkowitego
. Mianowicie z powyższego założenia wynika, że liczby
,
i
są całkowite, wobec czego całkowite są również ich różnice
i
. Ponieważ zaś
![]() |
więc istotnie
jest całkowite dla każdego całkowitego
.
Załóżmy, że funkcja
przybiera wartości całkowite dla wartości
,
,
zmiennej
, gdzie
oznacza pewną liczbę całkowitą. Wówczas funkcja kwadratowa
przybiera wartości całkowite dla wartości
,
,
zmiennej
, więc na mocy poprzedniego ma wartość całkowitą dla każdego całkowitego
. W takim razie funkcja
ma wartość całkowitą dla każdego całkowitego
, albowiem
, a gdy
jest liczbą całkowitą, to
jest także liczbą całkowitą.
Uwaga. Prawdziwe jest twierdzenie ogólniejsze:
Jeżeli wielomian stopnia
przybiera wartości całkowite dla wartości
,
, zmiennej
, gdzie
oznacza daną liczbę całkowitą, to wielomian ten przybiera wartość całkowitą dla każdego całkowitego
.
Dowód, a) Przeprowadzimy dowód najpierw dla przypadku, gdy
.
Zastosujemy metodę indukcji. Gdy
, twierdzenie jest prawdziwe. Jeśli bowiem wartości
i
które przybiera wielomian stopnia pierwszego
dla
i
są całkowite, to całkowita jest też różnica
, wobec czego
jest dla każdego całkowitego
liczbą całkowitą.
Niech
będzie liczbą całkowitą większą od
. Przypuśćmy, że twierdzenie jest prawdziwe dla wielomianów stopnia
. Jeżeli wielomian
![]() |
przybiera wartości całkowite dla
, to wielomian
![]() |
przybiera wartości całkowite dla
. Wobec tego wielomian
![]() |
też przybiera wartości całkowite dla
. Lecz
jest wielomianem stopnia
, więc na mocy założenia indukcyjnego wartość
jest całkowita dla każdego całkowitego
. Stąd wynika, że jeżeli dla pewnego całkowitego
jedna z liczb
,
jest całkowita, to i druga jest całkowita. Inaczej mówiąc, jeżeli dla pewnego całkowitego
liczba
jest całkowita, to całkowite są również liczby
i
. Ponieważ zaś liczba
jest całkowita, więc
jest liczbą całkowitą dla każdego całkowitego
, c.n.d.
b) Niech
będzie dowolnie daną liczbą całkowitą. Załóżmy, że wielomian
![]() |
przybiera wartości całkowite dla
. Wówczas wielomian
![]() |
przybiera wartości całkowite dla
, więc na mocy a) ma wartość całkowitą dla każdego całkowitego
. W takim razie wartość
jest całkowita dla każdego całkowitego
, gdyż
, a gdy
jest liczbą całkowitą, to
jest też liczbą całkowitą.