Udowodnić twierdzenie: Łamana zamknięta o pięciu bokach, której żadne trzy wierzchołki nie leżą na jednej prostej, może przecinać się sama ze sobą w jednym, dwóch, trzech lub pięciu punktach, ale nie może przecinać się ze sobą w czterech punktach.
Nazwijmy punktem zwykłym łamanej zamkniętej każdy jej punkt należący tylko do jednego boku i każdy wierzchołek należący tylko do dwóch boków, a punktem podwójnym każdy punkt należący tylko do dwóch boków łamanej, ale nie będący jej wierzchołkiem. Jeżeli żadne trzy wierzchołki łamanej zamkniętej o pięciu bokach nie leżą na jednej prostej, to każdy punkt łamanej jest albo jej punktem zwykłym albo punktem podwójnym. Udowodnimy, że taka łamana może mieć
,
,
,
lub
punktów podwójnych, ale nie może mieć 4 punktów podwójnych.
Niech
,
,
,
,
będą kolejnymi wierzchołkami pięciokąta foremnego. Łamane
(rys. 7),
(rys. 8),
(rys. 9) i
(rys. 10) mają odpowiednio
,
,
,
punktów podwójnych.
Łamana
, gdzie
jest środkiem tegoż pięciokąta foremnego, ma
punkty podwójne.
Ponieważ
prostych może się przecinać najwyżej w
punktach, więc łamana o
bokach, mająca przeto
wierzchołków, nie może mieć więcej niż
punktów podwójnych.
Mamy jeszcze dowieść, że liczba punktów podwójnych łamanej nie może być równa
.
Przypuśćmy, że łamana
ma więcej niż
punkty podwójne; wykażemy, że ma ona wówczas
punktów podwójnych. Ponieważ łamana ma tylko
boków, więc któreś dwa spośród punktów podwójnych leżą na tym samym boku, np. na boku
. Oznaczmy je literami
i
w ten sposób, że
leży między
i
. Punkty
i
są to punkty przecięcia boku
z bokami
i
o wspólnym wierzchołku
. Cała łamana leży w płaszczyźnie
, przy czym pozostałe punkty podwójne leżą po przeciwnej stronie boku
niż punkt
; mianowicie znajdują się na bokach
i
,
Łatwo się przekonać, że punkt
leży na prostej
, a punkt
na prostej
. Gdyby bowiem było inaczej, tj. gdyby punkt
leżał na prostej
, a punkt
— na prostej
(rys. 12), to punkty
i
leżałyby po przeciwnych stronach prostej
, więc bok
nie przecinałby żadnego z boków
i
; tak samo bok
nie przecinałby żadnego z boków
i
. Łamana miałaby wówczas tylko dwa punkty podwójne
i
- wbrew założeniu.
Wobec powyższego punkty
i
leżą po przeciwnych stronach prostej
; a punkty
i
— po przeciwnych stronach prostej
bok
przecina prostą
w pewnym punkcie
, a bok
przecina prostą
w pewnym punkcie
. Dowiedziemy, że
i
są punktami podwójnymi łamanej, a mianowicie że punkt
leży między punktami
i
, a punkt
- między punktami
i
. Gdyby punkt
leżał na przedłużeniu odcinka
poza punkt
(rys. 13), to punkty
,
,
leżałyby po tej samej stronie prostej
, więc bok
nie przecinałby żadnego z boków
i
.
Na boku
nie byłoby wtedy żadnego punktu podwójnego a na boku
leżałby tylko jeden punkt podwójny w przecięciu z bokiem
, łamana miałaby zatem tylko
punkty podwójne, co przeczyłoby założeniu. Analogicznie wykazujemy, że punkt
leży między punktami
i
(rys. 14).
W takim razie odcinki
i
przecinają się w pewnym punkcie
, gdyż odcinek
, którego końce leżą na zewnątrz trójkąta
, przecina bok
tego trójkąta a nie przecina boku
, więc musi przeciąć bok
. Łamana ma więc
punktów podwójnych:
,
,
,
,
.
Uwaga. Twierdzenie udowodnione wyżej jest przypadkiem szczególnym ogólnego twierdzenia o liczbie punktów łamanej zamkniętej. Wypowiemy je dla takich łamanych, których każdy punkt należy najwyżej do dwóch boków. Każdy punkt należący tylko do jednego boku oraz każdy wierzchołek łamanej nazwiemy jej punktem zwykłym, każdy zaś punkt należący do dwóch boków niekolejnych - punktem podwójnym łamanej. Twierdzenie brzmi:
Liczba punktów podwójnych łamanej zamkniętej o
bokach spełniającej powyższy warunek może być równa
a) którejkolwiek z liczb od
do
włącznie, z wyjątkiem liczby
, gdy
jest nieparzyste;
b) którejkolwiek z liczb od
do
włącznie, gdy
jest parzyste.
Żadnej innej liczby punktów podwójnych łamana mieć nie może.