Na bokach
trójkąta
obrano odpowiednio punkty
, różne od wierzchołków trójkąta. Udowodnić, że okręgi opisane na trójkątach
,
,
mają punkt wspólny.
Niech
,
,
oznaczają odpowiednio okręgi opisane na trójkątach
,
i
. Okręgi
i
mają punkt wspólny
, zatem mają jeszcze drugi punkt wspólny
, bądź też są styczne w punkcie
. Zachodzi jeden z następujących przypadków:
1. Okręgi
i
przecinają się w punktach
i
, przy czym punkt
leży po przeciwnej stronie prostej
niż punkt
(rys. 15).
Prosta
nie przecina żadnego z odcinków
i
, gdyż wszystkie jej punkty, z wyjątkiem odcinka
, leżą na zewnątrz okręgów
i
; wobec tego przecina ona odcinek
w pewnym punkcie
, kąt
jest zatem sumą kątów
i
.
Na okręgu
punkty rozważane leżą w kolejności
,
,
,
, para punktów
,
nie przedziela pary punktów
,
, zatem kąty wpisane
i
są równe:
![]() |
analogicznie
![]() |
Stąd
![]() |
Zauważmy, że punkty
i
leżą po tej samej stronie prostej
, a punkty
i
po przeciwnych stronach tej prostej; wobec tego punkty
i
leżą po przeciwnych stronach prostej
.
W takim razie punkty
,
,
,
są wierzchołkami czworokąta, w którym suma kątów przy wierzchołkach przeciwległych
i
równa się
. Stąd wynika, że punkty
,
,
,
leżą na okręgu, tzn. punkt
leży na okręgu
, jest więc punktem wspólnym okręgów
,
.
2. Okręgi
i
są styczne w punkcie
. Dowód poprzedni stosuje się i do tego przypadku, z tym, że zamiast wspólnej siecznej występuje w nim wspólna styczna
okręgów
i
(rys. 16).
3. Okręgi
i
przecinają się w punktach
i
, przy czym punkt
leży po tej samej stronie prostej
, co punkt
.
a) Jeżeli punkt
leży na półprostej
lub
, to pokrywa się z punktem
lub z punktem
, wobec czego jest punktem wspólnym okręgów
,
,
.
b) Jeżeli punkt
leży wewnątrz trójkąta
(rys. 17), to odcinki
,
i
dzielą trójkąt na trzy części: czworokąt
wpisany w okrąg
, czworokąt
wpisany w okrąg
i czworokąt
; zachodzą równości
![]() |
![]() |
Zatem w czworokącie
suma kątów przy wierzchołkach
i
jest równa sumie
. Punkty
,
,
,
leżą na okręgu, punkt
jest zatem punktem wspólnym okręgów
,
,
.
c) Jeżeli punkt
leży na zewnątrz trójkąta
, to nie może się znajdować wewnątrz kąta wierzchołkowego do kąta
, gdyż w kącie tym nie ma żadnego punktu okręgu
ani
. Punkt
leży zatem wewnątrz jednego z kątów
i
np. wewnątrz kąta
(rys. 18).
Na okręgu
punkty rozważane leżą w kolejności
,
,
,
, para punktów
nie przedziela pary punktów
, zatem, jak w przypadku
,
![]() |
Na okręgu
mamy kolejność punktów
,
,
,
, para punktów
przedziela parę punktów
, wobec czego
![]() |
Punkty
i
leżą po tej samej stronie prostej
, gdyż punkty
i
, jak również punkty
i
, leżą po przeciwnych stronach prostej
a punkty
i
znajdują się po tej samej stronie prostej
. Zauważmy, że
, gdyż
; stąd wynika, że półprosta
leży w kącie
i zachodzi równość
![]() |
Punkty
i
leżą po tej samej stronie prostej
. Istotnie, półprosta
leży, jak wykazaliśmy wyżej, wewnątrz kąta
, więc przecina jeden z odcinków
i
w pewnym punkcie
. Punkty
i
leżą po przeciwnych stronach prostej
, punkty
i
też leżą po przeciwnych stronach tej prostej, stąd wynika, że punkty
i
znajdują się po tej samej stronie prostej
. Wobec tego z poprzedniej równości wnioskujemy, że punkty
,
,
,
leżą na okręgu. Punkt
jest zatem punktem wspólnym okręgów
,
,
.
Uwaga 1. Udowodnione wyżej twierdzenie można uogólnić. Mianowicie teza twierdzenia pozostanie prawdziwa, jeżeli o punktach
,
,
założymy tylko to, że leżą odpowiednio na prostych
,
,
(
,
,
- wierzchołki trójkąta), przy czym żaden z nich nie pokrywa się z żadnym z punktów
,
,
. Dowód tego twierdzenia można przeprowadzić, rozważając kolejno różne przypadki położenia punktów
,
,
odpowiednio względem boków
,
,
trójkąta
. W każdym z tych przypadków rozumowanie będzie analogiczne do jednego z tych, które wystąpiły w poprzednich przypadkach
-
. Ograniczymy się tutaj do rozpatrzenia w charakterze przykładu jednego przypadku, pozostawiając szczegółową analizę pozostałych możliwości jako ćwiczenie.
Załóżmy, że wszystkie trzy punkty
,
,
leżą na przedłużeniach boków trójkąta
, przy czym każdy z nich znajduje się na przedłużeniu któregoś boku poza inny wierzchołek. Niech na przykład punkt
leży na przedłużeniu boku
poza punkt
, punkt
- na przedłużeniu boku
poza punkt
, a punkt
- na przedłużeniu boku
poza punkt
(rys. 19).
Okrąg
, opisany na trójkącie
, i okrąg
, opisany na trójkącie
, mają punkt wspólny
; prócz tego mają one jeszcze punkt wspólny
leżący wewnątrz trójkąta
. Albowiem punkt
leży wewnątrz
, a punkt
na zewnątrz
; wobec tego punkt
leży na zewnątrz
. Ten łuk okręgu
, którego końcami są punkty
i
i który nie przechodzi przez punkt
, musi przecinać okrąg
w punkcie
. Łuk
okręgu
leży w kącie
, łuk
okręgu
- w kącie
, częścią zaś wspólną kątów
i
jest trójkąt
, w nim więc znajduje się punkt
, który przy tym nie leży na obwodzie tego trójkąta.
Na okręgu
punkty rozważane leżą w kolejności
, pary punktów
i
nie przedzielają się. Podobnie na okręgu
pary
i
nie przedzielają się. Zatem
![]() |
![]() |
Kąty
,
,
dają w sumie kąt pełny, więc
![]() |
Punkty
i
leżą po tej samej stronie prostej
, gdyż odcinek
znajduje się wewnątrz
, a prosta
leży na zewnątrz tego trójkąta, zatem z poprzedniej równości wynika, że punkty
,
,
,
leżą na okręgu, tj. że punkt
leży na okręgu
, jest zatem punktem wspólnym okręgów
,
,
.
Uwaga 2. Uogólnienie twierdzenia można posunąć jeszcze dalej. Weźmy pod uwagę jeden z dwóch okręgów, np. okrąg
wyznaczony przez punkty
,
,
i przypuśćmy, że punkt
porusza się po prostej
dążąc do punktu
. Okrąg
dąży wówczas do tego okręgu
.