Rozłożyć na czynniki wielomian
![]() |
Funkcję
możemy traktować jako wielomian stopnia
względem
. Wielomian ten dla
równa się zeru, jest on zatem podzielny przez
. Analogicznie stwierdzamy, że
jest podzielne przez
i przez
. Zatem
![]() |
gdzie
jest wielomianem stopnia drugiego zmiennych
,
,
. Ponieważ wielomiany
i
są jednorodne względem
,
,
, a przy dowolnej permutacji zmiennych
,
,
, bądź oba pozostają bez zmiany, bądź oba zmieniają znak, więc wielomian
będący ich ilorazem, jest jednorodny i symetryczny względem
,
,
, tzn.
![]() |
Współczynniki
i
znajdziemy, podstawiając do równości (1) zamiast
,
,
wartości liczbowe. Na przykład dla
,
,
otrzymamy z (1) równanie
, biorąc zaś
,
,
, otrzymamy
. Stąd
,
, wobec czego
![]() |
Trzeba jeszcze zbadać, czy wielomian
jest iloczynem czynników stopnia pierwszego.
Ponieważ wielomian ten jest jednorodny względem zmiennych
,
,
, więc jego czynniki też musiałyby być jednorodne względem tych zmiennych i poszukiwany rozkład miałby postać
![]() |
Podstawiając do równości (3)
,
, otrzymujemy
![]() |
Dla rzeczywistych wartości
,
,
,
rozkład (4) jest niemożliwy, gdyż wyróżnik trójmianu
jest ujemny. Zatem w zbiorze liczb rzeczywistych rozwiązanie zadania przedstawia wzór (2).
W zbiorze liczb zespolonych jest inaczej, gdyż
![]() |
gdzie
![]() |
Stąd wnioskujemy, że jeżeli rozkład (3) jest możliwy, to istnieje rozkład postaci
![]() |
Podstawiając do (5) wartości
,
, otrzymujemy
![]() |
zatem albo: a)
,
, albo b)
,
.
Podstawiając te wartości do (5) stwierdzamy, że dla wartości a) równość (5) nie jest prawdziwa, zachodzi ona natomiast dla wartości b). Ostatecznie otrzymujemy wzór
![]() |
Uwaga. Stosując rozumowanie analogiczne do powyższego, znajdziemy, że
![]() |
Natomiast wielomian
jest nieprzywiedlny w zbiorze liczb zespolonych, tzn. nie jest iloczynem dwóch wielomianów stopnia pierwszego o współczynnikach zespolonych. Proponujemy Czytelnikowi szczegółowe przeprowadzenie dowodu.