Znaleźć liczby rzeczywiste
spełniające układ równań
![]() |
gdzie
są danymi liczbami rzeczywistymi.
Mnożąc równania układu (1), otrzymujemy
![]() |
Widzimy stąd, że układ (1) ma rozwiązanie rzeczywiste tylko wtedy, gdy
![]() |
Załóżmy, że warunek (2) jest spełniony. Wówczas
![]() |
Rozróżnimy 2 przypadki:
I.
, tzn.
,
,
. Z równań (1) i (3) otrzymujemy układ równań stopnia pierwszego
![]() |
Układ równań (4) jest równoważny układowi (1). Gdy na przykład pomnożymy stronami pierwsze dwa równania układu (4), otrzymamy równanie
![]() |
które po podzieleniu obu stron przez różną od zera liczbę
, daje trzecie równanie układu (1). Podobnie wynikają z układu (4) dwa pozostałe równania układu (1).
Mamy więc rozwiązać układ (4). Pomnóżmy równania tego układu odpowiednio przez
,
,
i następnie dodajmy równania. Otrzymamy równość
![]() |
a po podzieleniu przez
równość
![]() |
Równość (5) stanowi warunek konieczny istnienia rozwiązań danego układu równań w rozważanym przypadku I. Załóżmy, że warunek ten jest spełniony. Równania układu (4) nie są wówczas niezależne, każde z nich wynika z dwóch pozostałych. Możemy jedno z tych równań, np. trzecie, odrzucić; zostanie nam wówczas układ dwóch równań stopnia pierwszego z trzema niewiadomymi, który łatwo rozwiązać. Mianowicie wartość
można obrać dowolnie, a wartości
i
wyznaczyć z równań w zależności od
. Rozwiązanie takie, aczkolwiek poprawne, nie byłoby zręczne, gdyż jedną z niewiadomych traktuje się wtedy inaczej, niż pozostałe, gdy tymczasem w układzie (4) żadna z niewiadomych nie jest wyróżniona. Postąpimy tedy w sposób inny, który tej wady nie posiada. Wprowadzimy w tym celu niewiadomą pomocniczą
, dołączając do układu (4) równanie
![]() |
Nowy układ równań (4) i (6) możemy rozwiązać, wyznaczając każdą z niewiadomych
,
,
w zależności od
. Łatwy rachunek prowadzi do wzorów
![]() |
Wzory (7), w których
oznacza dowolną liczbę, stanowią rozwiązanie układu (1) w przypadku I.
II.
; wówczas któraś z liczb
,
,
jest równa zeru. Łatwo jednak zauważyć, że jeżeli układ (1) ma rozwiązanie, to co najmniej dwie z tych liczb są zerami. Istotnie, jeśli np.
, to z pierwszego z równań (1) wynika, że
lub
. Z pozostałych zaś równań wynika, że gdy
, to
, a gdy
, to
. Możemy to sformułować w ten sposób, że w przypadku II rozwiązania mogą istnieć tylko wtedy, gdy zachodzi równość
![]() |
Załóżmy, że ten warunek jest spełniony. Niech np.
i
; przypuśćmy, że
,
,
spełniają dany układ równań
![]() |
Dodając pierwsze dwa równania układu (1a), otrzymujemy
, skąd
; wobec tego trzecie równanie możemy napisać w postaci
lub
, co daje nowy warunek rzeczywistości:
. Analogicznie, gdy
i
, wtedy musi być
, a gdy
i
, wtedy
. Łącząc w jedno, powiemy, że w przypadku II rozwiązania rzeczywiste istnieją tylko wtedy, gdy
![]() |
Jeżeli ten warunek jest spełniony, to układ (1) ma nieskończenie wiele rozwiązań, a mianowicie
![]() |
Jeżeli
, rozwiązania powyższe pokrywają się, tj.
.
Powyższe wyniki możemy streścić, jak następuje:
Układ (1) ma rozwiązania rzeczywiste tylko wtedy, gdy spełnione są warunki
![]() |
Jeżeli przy tym
, to rozwiązania wyrażają się wzorami (7). Jeżeli zaś
, to musi być jeszcze spełniony warunek
![]() |
Rozwiązania przedstawione są wówczas wzorami (9).
Uwaga. Czytelnik zechce sprawdzić, że warunek (8) wynika z warunków
i (5), ale nie wynika z warunków (2) i (5). Wobec tego twierdzenie poprzednie można wypowiedzieć w taki sposób:
Układ równań (1) posiada rozwiązania rzeczywiste wtedy i tylko wtedy, gdy
![]() |
Rozwiązania wyrażają się wzorami (7), gdy
, a wzorami (9), gdy
.