Udowodnić, że nierówność
![]() |
nie jest prawdziwa dla żadnej wartości
.
Zastosujemy metodę sprowadzenia do sprzeczności. Przypuśćmy, że pewna liczba
spełnia nierówność (1). W takim razie
czyni zadość nierównościom
![]() |
![]() |
gdzie
oznacza dowolną liczbę całkowitą. Istotnie, gdy
(
= liczba całkowita), wtedy nie istnieje liczba
, gdy zaś
, wtedy
, więc nie istnieje liczba
; zatem w żadnym z tych przypadków liczba
nie spełnia nierówności (1).
Wykażemy, że gdy
spełnia warunki (2) i (3), wtedy
![]() |
Wiadomo z trygonometrii, że
![]() |
dla wszystkich takich wartości
, dla których istnieje
i
(wobec czego
), tzn. dla wszystkich wartości
czyniących zadość nierównościom (3) i nierówności
![]() |
dla każdego całkowitego
.
Jeżeli prócz tego
, tzn. gdy
![]() |
to z równości (5) wynika równość (4). Otóż liczba
spełnia warunki (2) i (3), więc spełnia także nierówności (6) i (7), zatem istotnie zachodzi równość (4).
Z (1) i (4) wynika, że
![]() |
Liczba
spełnia więc dwie nierówności
![]() |
![]() |
Z nierówności (8) wynika kolejno, że
![]() |
a stąd
![]() |
Z nierówności (9) wynika zaś, że
![]() |
więc
![]() |
Wreszcie z warunków (10) i (11) wynika, że
, zatem
, wobec czego
![]() |
Wniosek (12) jest sprzeczny z nierównością (2), gdy
. Przypuszczenie, że istnieje liczba
spełniająca nierówność (1) jest więc fałszywe.
Uwaga 1. Rozwiązanie zadania można ująć inaczej. Zamiast zakładać, że istnieje liczba
spełniająca nierówność (1) i wysnuwać stąd łańcuch wniosków prowadzących do sprzeczności, potraktujemy (1) jako układ dwóch nierówności z niewiadomą
i spróbujemy rozwiązać ten układ sposobem zastępowania go przez równoważne mu, ale coraz prostsze układy.
Stwierdzamy najpierw, że układ (2) jest równoważny układowi
![]() |
Istotnie, wiemy z poprzedniego rozwiązania, że jeżeli dla pewnego
zachodzi (1), to spełniona jest równość (4), a wobec tego zachodzi (1a).
Odwrotnie, gdy dla pewnego
zachodzą związki (1a), wtedy zachodzi (6), (2) i (3), zatem również (4), a wobec tego
spełnia nierówność (1).
Przekształcając jak poprzednio nierówności (1a), stwierdzamy następujące równoważności
![]() |
oraz
![]() |
Z powyższego wynika, że układ (1a) jest równoważny alternatywie układów
![]() |
Każdy z układów (1b) i (1c) jest sprzeczny, gdy zawiera dwa zdania sprzeczne ze sobą. Zatem układ (1) nie ma rozwiązań.
Uwaga 2. W rozwiązaniu zadania powołaliśmy się na twierdzenie z trygonometrii, że gdy istnieje
i
, tzn. gdy
spełnia warunki (3) i (6), wtedy zachodzi równość (5). Twierdzenie to bywa w podręcznikach uzasadniane w następujący sposób:
Ponieważ
, więc
![]() |
Dowód taki zawiera lukę, gdyż z (3) i (6) nie wynika, że istnieje
, tj. że
, czyli
. Dla takich wartości
dowód traci sens i twierdzenie pozostaje nieudowodnione. Lukę tę jednakże łatwo wypełnić sprawdzając przez podstawienie, że obie strony równości (4) są równe i wtedy, gdy
. Stwierdzamy, że gdy
, wtedy
![]() |
a gdy
, to
![]() |
Istotnie więc równość (4) jest prawdziwa dla każdego
spełniającego warunki (3) i (6).
Uwaga 3. Twierdzenie, że wartości funkcji
leżą na zewnątrz przedziału
możemy zilustrować geometrycznie. Niech
, wówczas dla każdej wartości dodatniej
, różnej od
, zachodzi na mocy (4) równość
![]() |
Wykres tej funkcji w układzie współrzędnych prostokątnych
przedstawia rys. 15. Jest to hiperbola równoosiowa o asymptotach
i
, przy czym twierdzenie dotyczy tylko tej części hiperboli, która odpowiada wartościom dodatnim
. Jest widoczne, że gdy
, wtedy
bądź
.