Z punktu
przestrzeni wychodzą
półproste:
,
i
, z których żadna nie jest prostopadła do obu pozostałych. Przez każdą z tych półprostych poprowadzono płaszczyznę prostopadłą do płaszczyzny zawierającej dwie pozostałe półproste. Dowieść, że poprowadzone płaszczyzny przecinają się wzdłuż jednej prostej
.
W przypadku, gdy dane półproste leżą w jednej płaszczyźnie, twierdzenie jest oczywiste, prosta
jest wówczas prostopadła do danej płaszczyzny. Przyjmijmy zatem, że półproste
,
,
tworzą kąt trójścienny. Według założenia, co najwyżej jeden kąt płaski tego trójścianu jest prosty; przypuśćmy np. że
i
.
Obierzmy na krawędzi
dowolny punkt
różny od
i poprowadźmy przez
płaszczyznę
prostopadłą do prostej
; przecina ona proste
i
w pewnych punktach
i
(rys. 25).
Niech
,
,
oznaczają płaszczyzny poprowadzone odpowiednio przez krawędzie
,
,
trójścianu
prostopadle do ścian
,
,
, a
,
,
proste przecięcia płaszczyzn
,
,
z płaszczyzną
.
Ponieważ
i
, więc
, wobec czego prosta
przecina prostą
w pewnym punkcie
i jest do niej prostopadła,
. Ponieważ
i
, więc
, zatem również
, a że
i
leżą w płaszczyźnie
, więc się przecina ją w pewnym punkcie
i
. Tak samo stwierdzamy, że prosta
przecina prostą
w pewnym punkcie
i jest do niej prostopadła, tj.
.
Proste
,
i
zawierają zatem wysokości trójkąta
, więc przecinają się w jednym punkcie
. Udowodniliśmy, że płaszczyzny
,
,
mają wspólną prostą
.