Dowieść, że wielomian stopnia piątego
![]() |
nie jest iloczynem dwóch wielomianów stopnia niższego o współczynnikach całkowitych.
Zauważmy, że jeżeli wielomian, w którym współczynnik najwyższego wyrazu równa się
, jest iloczynem dwóch wielomianów o współczynnikach całkowitych, to można przyjąć, że w każdym z tych czynników współczynnik najwyższego wyrazu też równa się
. Gdyż jeżeli ich najwyższymi wyrazami są
i
, to
, więc
lub
, przy czym ten drugi przypadek sprowadza się do pierwszego przez zmianę znaku każdego z czynników.
Należy zatem dowieść, że dany wielomian
nie jest iloczynem dwóch wielomianów o współczynnikach całkowitych mającym postać
[
- wielomian stopnia czwartego], bądź postać
).
Przypuśćmy że
![]() |
gdzie liczba
jest całkowita.
Podstawiając
, otrzymujemy
![]() |
Równość ta nie może jednak zachodzić. Gdy bowiem
jest podzielne przez
, to lewa strona tej równości jest liczbą całkowitą niepodzielną przez
, gdy zaś
jest niepodzielne przez
, to lewa strona jest liczbą całkowitą niepodzielną przez
. Rozkład (a) jest więc niemożliwy.
Przypuśćmy, że
![]() |
gdzie liczby
są całkowite. Współczynniki przy jednakowych, potęgach
po obu stronach tej tożsamości muszą być równe, więc
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
Z równości (1) wynika, że jedna i tylko jedna z liczb
,
jest podzielna przez
.
Jeżeli
jest podzielne, a
- niepodzielne przez
, to z równości (2) wynika, że
jest podzielne przez
, wobec czego z równości (3) wnioskujemy, że
jest podzielne przez
, co przeczy przyjętemu założeniu.
Jeżeli
jest niepodzielne, a
- podzielne przez
, to z równości (2) wynika, że
jest podzielne przez
, wobec czego z równości (3) wnioskujemy, że
jest podzielne przez
; w takim razie z równości (4) wynika, że
jest podzielne przez
, tzn. otrzymujemy sprzeczność z założeniem. Zatem rozkład (b) jest niemożliwy.
Uwaga. Wielomian o współczynnikach wymiernych, który nie jest iloczynem dwóch wielomianów stopnia niższego o współczynnikach wymiernych, nazywa się wielomianem nieprzywiedlnym albo pierwszym w zbiorze liczb wymiernych. Udowodniliśmy wyżej, że wielomian
jest nieprzywiedlny. Analizując ten dowód dostrzeżemy łatwo, że korzystaliśmy w nim tylko z tego, że wszystkie współczynniki wielomianu oprócz pierwszego są podzielne przez
i że ostatni współczynnik nie jest podzielny przez
.
Zachodzi twierdzenie ogólne zwane kryterium Eisensteina nieprzywiedlności wielomianów:
Jeżeli współczynniki wielomianu
![]() |
są całkowite i jeżeli istnieje taka liczba pierwsza
, że współczynniki
są podzielne przez
,
nie jest podzielne przez
oraz
nie jest podane przez
, to wielomian
jest nieprzywiedlny w zbiorze liczb wymiernych.
Dowód. Przypuśćmy, że przy powyższych założeniach
![]() |
gdzie: liczby
i
są całkowite,
. Wspołczynmki przy jednakowych potęgach
po obu stronach tej równości muszą być równe, więc
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
Ponieważ
jest podzielne przez
, ale nie jest podzielne przez
, więc z (1) wynika, że jedna i tylko jedna z liczb
,
jest podzielna przez
. Przypuśćmy, że
jest podzielne a
niepodzielne przez
. Wówczas z równości (2), której prawa strona jest podzielna przez
wynika, że
jest podzielne przez
; podobnie z równości (3) wynika, że
jest podzielne przez
itd., wreszcie z równości
wynika, że
jest podzielne przez
, co wobec równości
jest sprzeczne z założeniem, że
nie jest podzielne przez
. W taki sam sposób dochodzimy do sprzeczności, jeśli przypuścimy, że
jest podzielne oraz
niepodzielne przez
. Przypuszczenie, że
nie jest wielomianem nieprzywiedlnym jest więc fałszywe.
Z twierdzenia Eisensteina wynika bezpośrednio nieprzywiedlność wielomianu
w zadaniu 23.