II etap XIII Olimpiady Matematycznej
Dowieść, że jeżeli liczby
,
,
spełniają równanie
![]() |
![]() |
to co najmniej jedna z nich jest równa
.
Jeżeli
,
,
spełniają równanie (1) i (2), to
![]() |
Stąd
![]() |
Lewą stronę
równości (3) można przedstawić w postaci wielomianu zmiennej
. Sprawdzamy przez podstawienie, że gdy
, to wielomian ten jest tożsamościowo równy zeru; jest on zatem podzielny przez
. W taki sam sposób stwierdzamy, że
jest podzielne przez
i przez
, zatem
![]() |
Ponieważ
jest stopnia trzeciego względem
,
,
, więc współczynnik
jest stałą, wobec czego równość (3) jest równoważna równości
![]() |
Z (4) wynika, że zachodzi co najmniej jedna z równości
![]() |
Jeżeli
, to z równania (1) otrzymujemy
. Podobnie, jeśli
, to
, a jeśli
, to
.
Jakie warunki powinny spełniać liczby rzeczywiste
,
,
,
,
,
, żeby wielomian stopnia drugiego
![]() |
był iloczynem dwóch wielomianów stopnia pierwszego o współczynnikach rzeczywistych ?
Zgodnie z tekstem zadania rozważamy tylko wielomiany o współczynnikach rzeczywistych.
Zajmiemy się najpierw przypadkiem, gdy w danym wielomianie (1) współczynnik
i napiszemy wielomian w postaci
![]() |
Jeżeli wielomian (2) równa się iloczynowi dwóch czynników stopnia pierwszego względem
i
, to każdy z tych czynników musi być stopnia pierwszego względem
, tzn. wielomian (2) można przedstawić w postaci:
![]() |
gdzie
i
są funkcjami liniowymi zmiennej
. Wyróżnik funkcji kwadratowej (2) zmiennej 
![]() |
jest zatem kwadratem funkcji liniowej zmiennej
. Otóż
![]() |
wiadomo zaś, że funkcja kwadratowa
jest wtedy i tylko wtedy kwadratem funkcji liniowej, gdy
,
,
. Funkcja
jest więc kwadratem funkcji liniowej wtedy i tylko wtedy, gdy
![]() |
![]() |
![]() |
Z równości (6) otrzymujemy po wykonaniu działań i podzieleniu przez różną od zera liczbę
równość
![]() |
Znaleźliśmy warunki (4), (5) i (7), które są konieczne do tego, żeby wielomian (2), w którym
, był iloczynem czynników stopnia pierwszego. Warunki te są zarazem dostateczne. Gdy bowiem są one spełnione, to spełniony jest też warunek (6), wobec czego
jest kwadratem funkcji liniowej zmiennej
. Mianowicie gdy
, wtedy
![]() |
a gdy
, wtedy
; wielomian (2) równa się iloczynowi:
![]() |
Rozważmy z kolei przypadek, gdy w danym wielomianie (1) współczynnik
. Rozumowanie analogiczne do poprzedniego prowadzi do wniosku, że dany wielomian jest wtedy i tylko wtedy iloczynem czynników stopnia pierwszego, gdy jego współczynniki spełniają warunki:
![]() |
![]() |
![]() |
Gdy warunki (4), (5a) i (7) są spełnione, wielomian (2) równa się iloczynowi
![]() |
gdzie
![]() |
natomiast
![]() |
Zauważmy, że gdy
,
, układ warunków (4), (5), (7) jest równoważny układowi (4), (5a), (7), współczynniki rozkładów (8) i (9) są proporcjonalne.
Pozostaje do rozpatrzenia przypadek, gdy
i
; wówczas
, gdyż funkcja (1) jest stopnia drugiego. Jeżeli jest ona iloczynem czynników stopnia pierwszego, to istnieją takie liczby
i
, że dla każdego
zachodzi równość
![]() |
Porównując współczynniki odpowiednich wyrazów obu stron tej równości otrzymujemy
![]() |
Stąd
![]() |
Równość (10) jest więe warunkiem koniecznym istnienia żądanego rozkładu danego wielomianu. Jest to jednocześnie warunek dostateczny, gdy bowiem jest spełniony, wtedy
![]() |
Zauważmy, że gdy
,
, wtedy warunek (10) jest równoważny warunkowi (7).
Wynik powyższej dyskusji możemy sformułować, jak następuje.
Wielomian
zmiennych
i
o współczynnikach rzeczywistych jest wtedy i tylko wtedy iloczynem dwóch wielomianów stopnia pierwszego tychże zmiennych o współczynnikach rzeczywistych, gdy
![]() |
![]() |
Uwaga. W dziedzinie liczb zespolonych zachodzi twierdzenie: Wielomian
zmiennych
i
jest wtedy i tylko wtedy iloczynem dwóch wielomianów stopnia pierwszego tychże zmiennych, gdy
![]() |
![]() |
Dowód tego twierdzenia łatwo przeprowadzić, wzorując się na rozumowaniu podanym wyżej.
Dowieść, że cztery odcinki łączące wierzchołki czworościanu ze środkami ciężkości ścian przeciwległych mają punkt wspólny.
Weźmy pod uwagę dwa z wymienionych w zadaniu odcinków. Niech np.
będzie środkiem ciężkości ściany
, a
- środkiem ciężkości ściany
czworościanu
(rys. 26).
Punkt
leży na środkowej
trójkąta
, a punkt
na środkowej
trójkąta
. Odcinki
i
leżą w trójkącie
, więc przecinają się w pewnym punkcie
. Ponieważ
, a
, więc trójkąty
i
są jednokładne względem punktu
w stosunku
, wobec czego
i
. Stąd wynika, że trójkąty
i
są jednokładne względem punktu
w stosunku
. Zatem
, tzn. odcinek
przecina odcinek
w takim punkcie
, który dzieli odcinek
w stosunku
.
W powyższym rozumowaniu odcinek
można zastąpić odcinkiem łączącym punkt
ze środkiem ciężkości trójkąta
lub odcinkiem łączącym punkt
ze środkiem ciężkości trójkąta
. Punkt
jest zatem punktem wspólnym wszystkich czterech rozważanych odcinków.
Dowieść, że jeżeli boki
,
,
trójkąta spełniają nierówność
![]() |
to dwusieczne
,
,
kątów przeciwległych spełniają nierówność
![]() |
Zadanie możemy rozwiązać, obliczając dwusieczne kątów trójkąta
w zależności od jego boków i kątów. Zauważmy najpierw, że odcinki
i
, na jakie dwusieczna
dzieli
(rys. 27) są proporcjonalne do boków
i
:
![]() |
skąd
![]() |
Stosując twierdzenie sinusów do trójkąta
, otrzymujemy
![]() |
a ponieważ
, więc ostatecznie
![]() |
Analogicznie
![]() |
Stąd
![]() |
Jeżeli
, to
,
,
, zatem z powyższego wzoru wynika, że
![]() |
Analogicznie gdy
, to
.
Zatem z nierówności
wynika nierówność
c. n. d.
Na płaszczyźnie dany jest kwadrat
i punkt
. Punkt
przebiega obwód kwadratu
. Znaleźć miejsce geometryczne wierzchołka
trójkąta równobocznego
.
Niech
będzie dowolnym punktem obwodu danego kwadratu. Na płaszczyźnie kwadratu istnieją dwa trójkąty równoboczne o podstawie
. Wierzchołek jednego z nich uzyskuje się przez obrót punktu
dokoła punktu
o kąt
w kierunku ruchu wskazówek zegara; wierzchołek drugiego znajdziemy obracając punkt
dokoła punktu
o kąt
w kierunku przeciwnym. Poszukiwanym miejscem geometrycznym są obwody dwóch kwadratów powstałych z obrotu danego kwadratu
o
w jednym i w drugim kierunku (rys. 29).
Znaleźć liczbę trzycyfrową o tej własności, że liczba przedstawiona tymi cyframi i w tej samej kolejności, ale przy podstawie numeracji różnej niż
, jest dwa razy większa od liczby danej.
Jeżeli
,
,
oznaczają kolejne cyfry poszukiwanej liczby, a
- nową podstawę numeracji, to
![]() |
Równanie to możemy zastąpić równaniem
![]() |
Zadanie polega na rozwiązaniu równania (1) w liczbach całkowitych
,
,
,
, spełniających warunki
,
,
,
.
Udowodnimy najpierw, że jedyną możliwą wartością
jest
. Istotnie, gdy
,
,
spełniają wymienione wyżej warunki, a
, wtedy
![]() |
gdy zaś
, wtedy
![]() |
Podstawiając w równanie (1)
, otrzymujemy równanie
![]() |
Jeżeli liczby całkowite
,
,
spełniają równanie (2), to
jest podzielne przez wspólny czynnik
pierwszych dwóch wyrazów, a ponieważ
, więc istnieją tylko dwie możliwości
a)
; z równania (2) otrzymujemy
![]() |
skąd jest widoczne, że
i
mogą mieć tylko wartości
,
, co daje dla liczby poszukiwanej wartość
. Liczba ta spełnia istotnie warunek zadania, gdyż przy podstawie numeracji
przedstawia ona liczbę
.
b)
; dla wyznaczenia
i
otrzymujemy według (2) równanie:
![]() |
skąd widać, że
, gdyż dla
jest
. Gdy
, wtedy
, a gdy
, mamy
; odpowiednimi wartościami liczby poszukiwanej są
i
. Obie te liczby czynią zadość warunkowi zadania, gdyż
![]() |
![]() |
Zadanie ma zatem
rozwiązania, są nimi liczby
,
,
. Odpowiednią podstawą numeracji jest dla każdej z nich
.