Dowieść, że wszystkie potęgi liczby, której ośmioma cyframi końcowymi są
, mają też na końcu cyfry
.
Mamy dowieść, że jeżeli
i
są liczbami całkowitymi, przy czym
,
, to
![]() |
gdzie
jest liczbą całkowitą nieujemną.
Zauważmy najpierw, że w rozwinięciu lewej strony powyższej równości według wzoru Newtona dla potęgi dwumianu wszystkie wyrazy z wyjątkiem wyrazu
mają czynnik
. Wyrazy te możemy przenieść na prawą stronę i sprowadzić zadanie do postaci następującej:
Dowieść, że dla każdego naturalnego 
![]() |
gdzie
jest liczbą całkowitą, zależną oczywiście od
.
Gdy
, wzór (1) jest prawdziwy,
.
Udowodnimy, że wzór (1) jest prawdziwy dla
; trzeba w tym celu obliczyć kwadrat liczby
; nie potrzeba jednak wyznaczać wszystkich cyfr tego kwadratu, a wystarczy znaleźć tylko
ostatnich. Można na przykład skorzystać z tego, że kwadrat sumy kilku liczb równa się sumie kwadratów tych liczb i podwojonych iloczynów wszystkich par tych liczb i rachować w taki sposób:
![]() |
Jeżeli wzór (1) jest prawdziwy dla pewnej liczby naturalnej
, to jest prawdziwy również dla
, gdyż
![]() |
gdzie
.
Na podstawie zasady indukcji zupełnej wnioskujemy stąd, że wzór (1) jest prawdziwy dla każdej liczby naturalnej
.
Uwaga. Ciekawa własność liczby
, którą poznaliśmy, nasuwa pytanie, czy jest jeszcze więcej liczb o tej samej lub mnej liczbie cyfr, które by miały taką własność. Chodzi zatem o rozwiązanie następującego zagadnienia:
Znaleźć taką liczbę
-cyfrową
, że ostatnie
cyfr każdej potęgi tej liczby tworzą liczbę
.
Tak samo jak w rozwiązaniu poprzednim stwierdzamy, że gdy kwadrat liczby
spełnia warunek zadania, to spełnia je każda potęga tej liczby. Ostatecznie więc zadanie sprowadza się do wyznaczenia takiej
-cyfrowej liczby
, że
![]() |
gdzie
jest liczbą całkowitą.
Gdy
, rozwiązanie jest natychmiastowe, liczbami poszukiwanymi są
,
,
i
. Wobec tego przyjmiemy w dalszym ciągu, że
.
Przypuśćmy, że równość (2) zachodzi dla pewnej liczby naturalnej
-cyfrowej
. Możemy tę równość napisać w postaci
![]() |
Liczby
i
są pierwsze względem siebie, gdyż każdy wspólny podzielnik tych liczb jest również podzielnikiem ich różnicy równej
, więc takim podzielnikiem jest tylko
lub
. Ponieważ
, więc jedna z tych liczb jest podzielna przez
, a druga przez
, tzn. możliwe są tylko dwa przypadki:
![]() |
![]() |
W przypadku a)
![]() |
a w przypadku b)
![]() |
Odwrotnie, jeżeli para liczb naturalnych
spełnia równanie (4), to liczba
czyni zadość warunkowi a), zatem również warunkowi (2). Aby liczba ta była rozwiązaniem zadania, trzeba jeszcze żeby miała
cyfr, tzn. żeby był spełniony warunek
![]() |
Podobnie, jeżeli para liczb naturalnych
spełnia równanie (5), to liczba
jest rozwiązaniem zadania o ile spełnia warunek
![]() |
Aby zbadać, czy równania (4) i (5) mają takie rozwiązania, rozpatrzymy ogólnie równanie
![]() |
w którym
i
są liczbami całkowitymi, większymi od
i pierwszymi względem siebie.
Udowodnimy, że istnieje jedna i tylko jedna para
liczb całkowitych dodatnich spełniających to równanie i warunek
. Istotnie, weźmy pod uwagę reszty z dzielenia liczb dodatnich
przez
, gdzie
przybiera wartości
. Wśród tych reszt nie ma równych, gdyby bowiem zachodziły równości
![]() |
gdzie
i
oznaczają dwie różne liczby spośród liczb
a
i
- liczby całkowite, to zachodziłaby równość
![]() |
zatem liczba
byłaby podzielna przez
, co jest niemożliwe, gdyż
i
są pierwsze względem siebie a różnica
jest co do wartości bezwzględnej mniejsza niż
. Jedna z tych
reszt musi być zatem równa
, odpowiednią wartością
niech będzie
. Liczba
nie może być równa
, gdyż
nie jest podzielne przez
, więc
.
Liczbę całkowitą dodatnią
oznaczymy literą
, w takim razie
![]() |
Jeżeli
i
oznaczają dowolne liczby całkowite, spełniające równanie (8), to odejmując równości (8) i (9) otrzymujemy
![]() |
Ponieważ
i
są pierwsze względem siebie, więc
jest podzielne przez
, wobec czego
, gdzie
jest liczbą całkowitą, a
, skąd
![]() |
![]() |
Wszystkie rozwiązania równania (8) w liczbach całkowitych
,
otrzymujemy zatem ze wzorów (10), podstawiając zamiast
liczby całkowite. Liczby te są dodatnie i spełniają warunek
wtedy i tylko wtedy, gdy
, tj. gdy
,
.
Z powyższego wynika, że istnieje jedna i tylko jedna para liczb całkowitych
spełniających równanie (4) i warunki
,
,
, wobec czego
; liczba
jest zatem co najwyżej
-cyfrowa. Może się jednak zdarzyć, że
ma mniej niż
cyfr. Umówimy się, że w takim przypadku dopiszemy z lewej strony
zamiast brakujących cyfr odpowiednią liczbę zer i będziemy uważali, że otrzymaliśmy
-cyfrowe rozwiązanie zadania. Przy takiej umowie zadanie ma dla każdego
jedno rozwiązanie postaci
(
naturalna). Analogicznie równanie (5) prowadzi do drugiego rozwiązania postaci
(
naturalna).
Na przykład dla
mamy rozwiązania
i
, dla
rozwiązaniami są
i
, dla
jednym rozwiązaniem jest
; niech czytelnik sam poszuka drugiego rozwiązania. Aby je znaleźć bez długiego rachowania, trzeba się zapoznać z teorią równań nieoznaczonych stopnia pierwszego o
niewiadomych; znajdzie ją czytelnik np. w książkach prof. W. Sierpińskiego Teoria liczb i Arytmetyka teoretyczna.