Rozwiązać układ równań
![]() |
Ponieważ w równaniach występują tylko parzyste potęgi liczb
,
,
, więc bez szkody dla ogólności rozwiązania możemy przyjąć, że te liczby są nieujemne.
1. Rozpatrzmy najpierw przypadek, gdy żadna z liczb
,
,
nie jest zerem. Jednym rozwiązaniem układu (1) jest
. Łatwo dowieść, że każde rozwiązanie
tego układu, w którym jedna z niewiadomych ma wartość
, jest identyczne z rozwiązaniem
. Przypuśćmy na przykład, że
; wówczas z pierwszego równania, wobec założenia, że
, wynika, że
lub
równa się zeru. Jeżeli
, to z trzeciego równania otrzymujemy
, jeżeli zaś
, to z drugiego równania wynika, że
.
Pozostają do wyznaczenia te rozwiązania danego układu równań, w których żadna z wartości niewiadomych nie jest zerem. Ograniczymy się tutaj do rozwiązań rzeczywistych.
Przypuśćmy, że
jest rozwiązaniem układu (1), przy czym
. Z równań (1) wynika, że wówczas
.
Przy tych założeniach prawdziwe są równości
![]() |
a także równości
![]() |
i wreszcie równości
![]() |
Istnieje wówczas taka dodatnia liczba
, że
![]() |
wobec czego
![]() |
gdzie
,
,
, oraz
![]() |
Lecz
,
,
i z ostatniej równości otrzymujemy
![]() |
Ponieważ
, zatem
, a że
może być tylko jedną z liczb
i
, więc
![]() |
i
![]() |
Ze wzorów (2) i (4)- otrzymujemy
![]() |
Z równości (3) wynika, że trójka liczb
może być tylko jedną z trójek:
,
,
,
. Wzory (5) dają więc przy uwzględnieniu równości (3) cztery układy wartości
, jako jedyne możliwe rozwiązania układu (1), spełniające warunek
. Podstawiając wartości (5) do równań (1), sprawdzimy łatwo, że istotnie spełniają one te równania. Można się o tym również przekonać, odwracając wnioskowanie, które doprowadziło do wzorów (5). Nie można jednak twierdzić, że każde z otrzymanych czterech rozwiązań jest różne od
. Gdy bowiem współczynniki
,
,
spełniają jedną z równości
,
,
, wówczas jednym z tych rozwiązań jest właśnie
. Ostatecznie więc otrzymujemy wynik następujący:
Gdy
, układ równań (1) ma
rozwiązań, mianowicie
oraz cztery rozwiązania określone wzorami (5), w których każda z liter
oznacza
lub
, przy czym
.
Gdy
, układ równań (1) ma
rozwiązania określone, jak wyżej, wzorami (5).
2. Trzeba jeszcze zbadać przypadek, gdy
. Możemy się przy tym ograniczyć do trzech możliwości (gdyż przy innych wyniki są analogiczne):
a)
,
,
. Z pierwszego równania otrzymujemy
, więc zachodzi jeden z przypadków:
) Jeżeli
, to z drugiego i trzeciego równania wynika, że
,
, zatem
i
.
) Jeżeli
, to z drugiego i trzeciego równania wynika, że
i
skąd
, zatem jak w przypadku
) jest
i
. Odwrotnie, jeżeli
i
, to liczby
,
,
spełniają równania (1).
Ostatecznie więc w przypadku a) rozwiązaniem układu są wszystkie trójki liczb
spełniające układ równań
![]() |
b)
,
,
. Z równań (1) wynika, że
![]() |
zatem
, skąd wnioskujemy, że jedna z liczb
i
równa się zeru; z równań (1) łatwo wynika, że w takim razie i druga z tych liczb równa się zeru, tj.
![]() |
Odwrotnie, jeżeli powyższe równania są spełnione, to wszystkie równania (1) są spełnione. Zatem rozwiązaniem układu (1) w przypadku b) są wszystkie trójki liczb
spełniające jeden z układów
![]() |
lub
![]() |
c)
. Z danych równań wynika, że
,
,
, zatem
i
. Odwrotnie, jeżeli
, wszystkie równania (1) są spełnione.
Rozwiązaniem układu (1) w przypadku c) są wszystkie trójki liczb
czyniące zadość równaniu
![]() |