Dowieść, że każda liczba naturalna, która nie jest całkowitą potęgą liczby
, jest sumą dwóch lub więcej kolejnych liczb naturalnych.
Niech
będzie liczbą naturalną, która nie jest całkowitą potęgą dwóch, wobec czego
![]() |
gdzie
i
są liczbami całkowitymi, przy czym
,
.
Mamy dowieść, że istnieją takie liczby całkowite
i
, że
![]() |
oraz
![]() |
czyli
![]() |
Warunek (2) jest spełniony, jeżeli
,
, tzn. jeżeli
![]() |
Rozwiązanie
równania (2), określone wzorami (3), czyni zadość warunkowi (1) tylko wtedy, gdy
, tj. gdy
![]() |
Warunek (2) jest spełniony również wtedy, gdy
,
, tzn. gdy
![]() |
Liczby
i
określone wzorami (5) są całkowite; warunek (1) spełniają one tylko wtedy, gdy
![]() |
Ponieważ jeden z warunków (4) i (6) zawsze jest spełniony, więc równanie (2) ma zawsze rozwiązanie całkowite
czyniące zadość nierównościom (1).
Gdy na przykład
, to otrzymamy rozwiązanie
,
i
, gdy
, to
,
,
.
Uwaga. Zastanowimy się nad tym, czy wyżej znaleziony rozkład liczby naturalnej N na sumę kolejnych liczb naturalnych jest jedynym takim rozkładem.
Przypuśćmy, jak poprzednio, że liczby całkowite a i k spełniają warunki (1) i (2). Możliwe są tylko dwa następujące przypadki:
A) liczba
jest parzysta, wobec czego liczba
jest nieparzysta.
Z równania (2) wynika, że
jest podzielne przez
, zatem
![]() |
![]() |
oraz
![]() |
gdzie
i
są liczbami całkowitymi nieujemnymi. Ponieważ
, więc z równości (8) wynika, że
![]() |
Odwrotnie, jeżeli liczba
ma postać (9), gdzie
i
są liczbami całkowitymi, przy czym
, a
spełnia warunek (10), to liczby
i
obliczone według wzorów (7) i (8) określają rozkład liczby
na sumę kolejnych liczb naturalnych. Jeżeli przy tym
, jest to ten sam rozkład, który znaleźliśmy poprzednio [wzory (5)].
B) Liczba
jest nieparzysta, zatem
jest podzielne przez
. Wówczas
![]() |
![]() |
skąd, jak poprzednio,
![]() |
przy czym liczby całkowite
i
czynią zadość nierównościom
![]() |
gdyż
,
.
Odwrotnie, jeżeli liczba
ma postać (9), gdzie
i
są liczbami całkowitymi spełniającymi warunki (13), to liczby
i
obliczone według wzorów (11) i (12) określają żądany rozkład liczby
. Jeżeli przy tym
, jest to rozkład znaleziony poprzednio [wzory (3)].
Uzyskaliśmy wynik następujący. Jeżeli liczba
jest liczbą pierwszą, to istnieje tylko jeden rozkład liczby
na sumę kolejnych liczb naturalnych. Jest to znaleziony poprzednio rozkład określony wzorami (3), bądź wzorami (5), zależnie od tego, czy zachodzi nierówność (4) czy też nierówność (6). Jeżeli zaś
jest liczbą złożoną, to oprócz tego są jeszcze inne rozkłady. Mianowicie każdemu rozkładowi liczby
na
czynniki nierówne i większe od
odpowiadają dwa rozkłady liczby
. Łatwo wykazać (co proponujemy czytelnikowi), że albo jeden z tych rozkładów odpowiada przypadkowi A), a drugi - przypadkowi B), albo też oba należą do przypadku B). Wreszcie, gdy istnieje rozkład liczby
na dwa czynniki równe, tzn. gdy jest ona kwadratem liczby całkowitej, to poza już wymienionymi rozkładami istnieje jeszcze jeden rozkład należący do przypadku B).
Na przykład:
![]() |
![]() |