Przekątne podstawy
ostrosłupa
przecinają się pod
kątem prostym w punkcie
, będącym spodkiem wysokości ostrosłupa.
Niech
,
,
,
będą rzutami prostokątnymi punktu 
odpowiednio na ściany
,
,
,
. Dowieść, że proste
,
i
są równoległe lub przecinają się w jednym punkcie.
Na początku wykażemy, że proste
i
leżą w jednej
płaszczyźnie.
Z założeń zadania wynika, że proste
,
i
są
wzajemnie prostopadłe. Oznacza to, że dowolna prosta zawarta
w płaszczyźnie wyznaczonej przez dwie z tych prostych jest
prostopadła do trzeciej. W szczególności prosta
jest
prostopadła do prostej
i wobec tego istnieje płaszczyzna
przechodząca przez prostą AC i prostopadła do prostej SB.
Ponieważ prosta SB jest zawarta w płaszczyznach
i
,
więc płaszczyzna
jest prostopadła do obu tych płaszczyzn.
Wynika stąd, że prosta
, która jest prostopadła do płaszczyzny
, jest równoległa do płaszczyzny
, a wobec relacji
jest w tej płaszczyźnie zawarta. To oznacza, że punkt
leży w płaszczyźnie
. Podobnie uzasadniamy, że
.
Zatem proste
i
są zawarte w płaszczyźnie
(rys. 4).

Niech
oznacza punkt wspólny płaszczyzny
i prostej
.
Wówczas
![]() |
Punkty
i
leżą więc na okręgu o o średnicy
,
stycznym do prostej AC.
Zauważmy teraz, że proste
i
są równoległe wtedy i
tylko wtedy, gdy
. Ale punkty
i
leżą na okręgu
o średnicy
, więc warunek
jest równoważny temu,
że trójkąty
i
są symetryczne względem prostej
.
To z kolei ma miejsce wtedy i tylko wtedy, gdy
,
co jest równoznaczne z równoramiennością trójkąta
, a więc
z tym, że punkt
jest środkiem odcinka
.
Przyjmijmy zatem, że punkt
nie jest środkiem odcinka
.
Dalsza część rozumowania rozgrywa się w płaszczyźnie
(rys. 5).
Dokończymy rozwiązanie zadania dwoma sposobami.

Niech
oznacza punkt przecięcia prostych
i
. Z
twierdzenia o siecznej i stycznej zastosowanego do okręgu 
uzyskujemy wówczas
![]() |
Z drugiej strony, podobieństwo trójkątów prostokątnych
i
daje
![]() |
zaś z podobieństwa trójkątów prostokątnych
i
dostajemy
![]() |
Porównując stronami równości (2) i (3) stwierdzamy, że
![]() |
To dowodzi, że punkty
leżą na jednym okręgu, co implikuje, że
![]() |
Łącząc teraz zależności (1) i (4) otrzymujemy warunek
![]() |
Punkt
na prostej
jest określony jednoznacznie przez
równość (5). Wprowadzając bowiem na prostej
strukturę osi
liczbowej i przyjmując, że punktowi
odpowiada liczba
,
zapisujemy warunek (5) w postaci
![]() |
czyli
; skoro zaś punkt
nie jest środkiem
odcinka
, mamy
i w efekcie istnieje dokładnie
jedna liczba rzeczywista
spełniająca równanie (6).
Pozostając przy oznaczeniach rys. 5 oraz stosując twierdzenie
Menelausa (zob. L Olimpiada Matematyczna, Sprawozdanie Komitetu
Głównego, Warszawa 2000, Dodatek H, str. 122) do trójkąta 
przeciętego prostą przechodzącą przez punkty
,
, 
uzyskujemy równość
![]() |
Ponadto podobieństwo trójkątów prostokątnych
,
i 
pozwala wnioskować, że
![]() |
zaś podobieństwo trójkątów prostokątnych GLH, HLC i GHC daje GL LH GH
![]() |
Łącząc zależności (7), (8) i (9) widzimy, że
![]() |
Podobnie jak w sposobie I równość (10) pozwala stwierdzić, że
punkt
na prostej
jest wyznaczony jednoznacznie.
Odpowiednikiem równania (6) będzie w tym przypadku równanie
![]() |
które ma dokładnie jedno rozwiązanie rzeczywiste
wobec faktu,
że jego prawa strona jest różna od
, jako że punkt
nie jest
środkiem odcinka
.
Przeprowadzając analogiczne rozumowanie dla prostej 
dochodzimy ostatecznie do następującego wniosku:
Proste
,
i 
jest środkiem odcinka
;
leżącym na prostej
i
(wynikający ze![]() |
(wynikający ze sposobu II), jeżeli punkt
nie jest środkiem
odcinka
.