Czworościan
nazwiemy dobrym, jeżeli wszystkie długości jego krawędzi są różnymi dodatnimi liczbami całkowitymi, z których jedna jest równa 2, a jedna 3. Oznaczmy przez
sumę długości krawędzi dobrego czworościanu
.
Znaleźć wszystkie takie dodatnie liczby całkowite
, dla których istnieje dobry czworościan
spełniający warunek
.
Ile istnieje nieprzystających dobrych czworościanów
, dla których
?
Uwaga: Nie jest konieczne dowodzenie, że rozważane czworościany są niezdegenerowane, tzn. posiadają dodatnią objętość.
Dobre czworościany dzielimy na dwie kategorie:
Krawędzie o długościach 2 i 3 nie należą do jednej ściany.
Oznaczmy wierzchołki danego czworościanu przez
,
,
,
tak, by
,
oraz by krawędź
była najkrótszą wśród czterech pozostałych krawędzi (rys. 7). Wszystkie krawędzie rozpatrywanego czworościanu mają różne długości całkowite, więc w szczególności
.
(Równość
jest wykluczona, gdyż wraz z nierównością trójkąta prowadziłaby ona do wniosku, że
, wbrew temu, że
i
są różnymi liczbami całkowitymi.)

Z nierówności trójkąta otrzymujemy
. Ponadto krawędź
jest krótsza od krawędzi
, skąd wynika, że
.
Następnie raz jeszcze korzystając z nierówności trójkąta uzyskujemy
. Ponadto
oraz liczba
jest długością krawędzi
. Zatem
. Wreszcie
![]() |
czyli długość
jest jedną z liczb
,
,
. Dwie pierwsze liczby są długościami odpowiednio krawędzi
i
, więc
.
Udowodniliśmy w ten sposób, że
![]() |
dla pewnej liczby całkowitej
. Suma długości krawędzi czworościanu
wynosi w tym przypadku
![]() |
Suma ta może być równa dowolnej liczbie całkowitej nie mniejszej od 27 oraz dającej resztę 3 z dzielenia przez 4, i każdej takiej liczbie odpowiada dokładnie jeden czworościan należący do kategorii 1.
Krawędzie o długościach 2 i 3 należą do jednej ściany.
Oznaczmy dany czworościan przez
i przyjmijmy, że
oraz
. Wówczas z nierówności trójkąta oraz z założenia, że długości wszystkich krawędzi są różnymi liczbami całkowitymi, dostajemy
.

Ponadto
, więc długości krawędzi
i
są dwiema kolejnymi liczbami całkowitymi.
Jeżeli
i
(rys. 8), to otrzymujemy
![]() |
Stąd wynika, że
może przyjąć jedną z następujących trzech wartości:
,
,
. Odpowiadające im zakresy zmienności
to
,
,
, a odpowiadające sumy długości krawędzi wynoszą
,
,
. W ten sposób możemy uzyskać dowolną liczbę całkowitą nie mniejszą od 27 podzielną przez 3 oraz dowolną liczbę całkowitą nie mniejszą od 29 dającą resztę 2 z dzielenia przez 3.
Przypuśćmy z kolei, że
i
. Wtedy
![]() |
Zatem
może przyjąć jedną z następujących trzech wartości:
,
,
. Odpowiadające im zakresy zmienności
to
,
,
, a odpowiadające sumy długości krawędzi wynoszą
,
,
. W ten sposób możemy otrzymać dowolną liczbę całkowitą nie mniejszą od 27 podzielną przez 3 oraz dowolną liczbę całkowitą nie mniejszą od 28 dającą resztę 1 z dzielenia przez 3.
Ponieważ
i
, więc istnieje jeden dobry czworościan o sumie długości krawędzi równej 2007 należący do kategorii 1. - jego krawędzie mają długości 2, 3, 499, 500, 501, 502, oraz co najwyżej cztery nieprzystające dobre czworościany o sumie długości krawędzi równej 2007 należące do kategorii 2. - ich krawędzie mają długości 2, 3, 4, 665, 666, 667. Otrzymujemy następujących pięć czworościanów (rys. 9).

Nietrudno sprawdzić, że żadne dwa z powyższych czworościanów nie są przystające. Rzeczywiście, pierwszy ma inne długości krawędzi niż pozostałe cztery. Badając cztery pozostałe widzimy, że z wierzchołka, w którym schodzą się krawędzie o długościach 2 i 3 w drugim i trzecim czworościanie wychodzi krawędź o długości 666, w czwartym - o długości 667, w piątym - o długości 665. Ponadto czworościan drugi nie jest przystający do trzeciego, gdyż tylko jeden z nich zawiera ścianę o krawędziach długości 3, 665, 666.
Odpowiedź:
Taki czworościan istnieje wtedy i tylko wtedy, gdy
.
5 czworościanów.