Rozwiązać układ równań
![]() |
Biorąc pod uwagę wzór
![]() |
możemy dwumian
przekształcić, jak następuje:
![]() |
Jeżeli w układzie równań (1) lewą stronę pierwszego równania zastąpimy otrzymanym wyżej wyrażeniem, a następnie podstawimy w nim zamiast
liczbę
, otrzymamy (po uproszczeniu pierwszego równania) równoważny układ równań
![]() |
Ponieważ pierwsze z równań (2), które jest równaniem kwadratowym względem
, można zastąpić alternatywą
lub
, więc układ równań (2) jest równoważny alternatywie układów równań
![]() |
Układ (3a) ma
rozwiązania:
,
oraz
,
. Układ (3b) ma
rozwiązania:
,
oraz
,
.
Dany układ równań (1) ma zatem
rozwiązania, z których
są rzeczywiste.
Uwaga 1: Powyższy sposób rozwiązania układu (1) opiera się na tym, że
można w prosty sposób przedstawić w zależności od
i
. Fakt ten wiąże się z pewnym twierdzeniem o wielomianach, które objaśnimy tutaj ograniczając się do wielomianów dwóch zmiennych. Odpowiednie rozważania dla wielomianów dowolnej liczby zmiennych znajdzie czytelnik np. w książkach: W. Sierpiński - Zasady algebry wyższej, Warszawa-Wrocław 1946, A. Mostowski i M. Stark - Algebra wyższa, cz. II, Warszawa 1954.
Wielomian
zmiennych
i
nazywa się symetryczny, jeżeli nie zmienia się, gdy
zastąpić w nim przez
i na odwrót, tzn. gdy tożsamościowo
. Na przykład wielomiany
i
są symetryczne; nazywają się one wielomianami symetrycznymi podstawowymi. Również sumy jednakowych potęg
i
, na przykład
,
, itd. są wielomianami symetrycznymi. Natomiast suma różnych potęg
i
, na przykład
nie jest wielomianem symetrycznym, gdyż
i
są to dwie różne funkcje.
Zachodzi następujące twierdzenie: Każdy wielomian symetryczny
równa się pewnemu wielomianowi funkcji symetrycznych podstawowych
i
, tzn. pewnemu wielomianowi
, gdzie
,
, przy czym współczynniki wielomianu
są utworzone ze współczynników wielomianu
, jako ich funkcje liniowe o współczynnikach całkowitych, a stopień
jest co najwyżej równy stopniowi
.
Aby udowodnić to twierdzenie, rozpatrzymy najpierw sumy jednakowych potęg
i
. Wykażemy metodą indukcji, że wielomian
jest równy wielomianowi stopnia
zmiennych
i
mającemu współczynniki całkowite. Istotnie, teza ta jest prawdziwa dla
i
, gdyż
, a
. Z założenia zaś, że jest ona słuszna dla każdego
, gdzie
, wynika, że jest ona słuszna i dla
, gdyż
![]() |
a że wobec przyjętego założenia
i
są wielomianami zmiennych
i
o współczynnikach całkowitych i stopniach
i
, więc
jest takimże wielomianem stopnia
.
Weźmy następnie pod uwagę wielomian jednorodny stopnia
uporządkowany według malejących potęg
:
![]() |
Jeżeli wielomian taki jest symetryczny, to współczynniki wyrazów jednakowo oddalonych od początku i końca wielomianu są równe, tj.
. Istotnie, zastępując
przez
i na odwrót otrzymujemy wielomian
![]() |
tożsamościowo równy poprzedniemu, zatem ich różnica, tj. wielomian
![]() |
jest tożsamościowo równy zeru; w takim razie wszystkie współczynniki tego wielomianu są równe zeru, tj.
itd.
Stąd wynika, że wielomian symetryczny jednorodny stopnia
można napisać w postaci
![]() |
Ponieważ każda z sum potęg występujących w nawiasach jest, jak już wiemy, wielomianem zmiennych
i
o współczynnikach całkowitych, przeto cały powyższy wielomian jest również wielomianem zmiennych
i
, przy czym jego współczynniki są funkcjami liniowymi o współczynnikach całkowitych wielkości
. Jeżeli
, stopień tego wielomianu względem
i
równa się
, jeśli zaś
, a pierwszą nieznikającą liczbą ciągu
jest
, to stopień ten równa się
.
Niech wreszcie
będzie dowolnym wielomianem symetrycznym stopnia
. Łącząc w nim wyrazy tego samego stopnia w grupy, możemy go przedstawić w postaci
![]() |
gdzie
są wielomianami jednorodnymi różnych stopni, z których najwyższy równa się
(stałą uważamy za wielomian jednorodny stopnia zero). Przy zamianie
na
i na odwrót, żaden wyraz wielomianu
nie zmienia swego stopnia, zatem każdy z wielomianów
przechodzi sam na siebie, tzn.
są wielomianami symetrycznymi.
W takim razie według dowiedzionego wyżej twierdzenia, każdy z wielomianów
jest wielomianem zmiennych
i
stopnia
, którego współczynniki są utworzone ze współczynników wielomianu
, jako ich funkcje liniowe o współczynnikach całkowitych; to samo dotyczy zatem sumy wielomianów
, czyli wielomianu
, c.n.d.
Powróćmy do poprzedniego zadania. Jeśli oznaczymy
, to
jest funkcją symetryczną zmiennych
i
, zatem na mocy twierdzenia, które poznaliśmy, jest wielomianem zmiennych
i
; stąd zaś wynika, że
jest wielomianem zmiennych
i
, a więc również zmiennych
i
, jak to stwierdziliśmy w rozwiązaniu zadania.