VIII OM - I - Zadanie 2
Zawody matematyczne:
VIII OM, 1956-1957
Znaleźć wzór na sumę czwartych potęg kolejnych liczb całkowitych od
do
.
Rozwiązanie
Niech
oznacza sumę
-tych potęg kolejnych liczb całkowitych od
do
, tzn.
Poszukiwany wzór na sumę
znajdziemy przyjmując, że znane nam są już wzory
Podstawiając we wzorze
kolejno
otrzymujemy równości
Równości te dodajemy stronami; po redukcji sumy
występującej po obu stronach otrzymujemy
stąd
Po podstawieniu do prawej strony wyrażeń ze wzorów (2) i po uporządkowaniu otrzymujemy
lub po rozłożeniu prawej strony na czynniki
Uwaga 1: Zagadnienie ogólne wyznaczenia sumy
-tych potęg liczb całkowitych od
do
, czyli sumy
rozwiązał Jakub Bernoulli (1654-1705), matematyk szwajcarski, w pracy {\it Ars conjectandi} poświęconej rachunkowi prawdopodobieństwa, która ukazała się w 1713 r. Objaśnimy to rozwiązanie, stosując oczywiście dzisiejszą terminologię i symbolikę.
Przypomnijmy najpierw wzór znany pod nazwą dwumianu Newtona:
We wzorze tym symbol
ma znaczenie określone równością
na przykład
Korzystając z dwumianu Newtona wykażemy, że
jest równe wielomianowi stopnia
zmiennej
, który dla
równa się zeru.
Zastosujemy indukcję zupełną. Według wzorów (2) i (5) twierdzenie jest prawdziwe dla
, a także dla
,
,
; przypuśćmy, że jest ono prawdziwe dla wszystkich sum
aż do
włącznie.
Otóż
Podstawmy w tej równości kolejno
i otrzymane
równości dodajmy stronami, podobnie jak to uczyniliśmy z równościami (3) w poprzednim rozwiązaniu. Otrzymamy wzór analogiczny do wzoru (4), a mianowicie
Obliczamy stąd
Ponieważ
równa się wielomianowi stopnia
znikającemu dla
, a
są według założenia odpowiednio wielomianami stopnia
, przy czym
, więc według wzoru (7) funkcja
równa się wielomianowi stopnia
, a przy tym
, czego należało dowieść. Zauważmy, że po prawej stronie (7) najwyższym wyrazem jest
.
Wobec powyższego
gdzie współczynniki
nie zależą od
, ale oczywiście zależą od
, jak to widać ze wzorów (2) i (5);
Otóż Bernoulli dokonał ciekawego odkrycia, że gdy te współczynniki napiszemy w postaci
wtedy
nie zależą już od
, a są ściśle określonymi liczbami; zostały one nazwane liczbami Bernoulli'ego.
Aby to twierdzenie Bernoulli'ego udowodnić, podstawmy wyrażenia (9) do wzoru (8):
a następnie zastąpmy we wzorze (10)
przez
:
Odejmując (10) i (11) stronami otrzymujemy:
Obie strony tożsamości (12) są wielomianami stopnia
zmiennej
; współczynniki tych wielomianów przy
, ogólnie przy
muszą być równe; po uwzględnieniu, że
daje to równości
ogólnie
Dzierąc drugą z powyższych równości przez
, trzecią przez
itd., ostatnią przez
, otrzymujemy
ogólnie
Istotnie
zatem
itd.
Widzimy, że istotnie
są określonymi liczbami, które otrzymujemy kolejno z równości (13) biorąc 
Wzory (10) i (13) stanowią rozwiązanie zagadnienia Bernoulliego. Można im nadać postać bardzo prostą i przejrzystą stosując pewien symboliczny sposób pisania. Zauważmy, że jeżeli we wzorach (10) i (13) zamiast
napiszemy
, to prawa strona wzoru (10) będzie równa
, a prawa strona wzoru (13) - równa
. Otóż umawiamy się wzory (10) i (13) pisać w postaci
przy czym podwójne nawiasy oznaczają, że potęgi
i
należy rozwinąć według dwumianu Newtona a następnie potęgi
zastąpić przez
i podobnie
,
zastąpić przez
,
.
Na przykład dla
otrzymamy ze wzoru (10a):
a wzór (13a) dla
i
daje
Przedtem znaleźliśmy
,
z powyższych równań otrzymujemy
,
, zatem