II etap VII Olimpiady Matematycznej
Dla jakiej wartości
wielomian
jest podzielny przez
?
Wyrażenie
jest wielomianem trzeciego stopnia względem
; wielomian ten jest podzielny przez
wtedy i tylko wtedy, gdy ma pierwiastek
, tzn. wtedy, gdy podstawiając
zamiast
otrzymamy tożsamościowo
. Stąd warunek
![]() |
który można napisać w postaci
![]() |
Równość powyższa jest tożsamością, tzn. jest prawdziwa dla wszelkich wartości
i
wtedy i tylko wtedy, gdy
![]() |
Dowieść, że jeżeli
jest punktem przecięcia wysokości trójkąta nieprostokątnego
, to okręgi opisane na trójkątach
,
,
i
są równe.
Niech
oznacza promień okręgu opisanego na trójkącie
, a
- promień okręgu opisanego na trójkącie
(rys. 16); wówczas
![]() |
Otóż
, gdyż w czworokącie
kąty
i
są proste. Zatem
![]() |
i
![]() |
Jednorodna pozioma płyta o ciężarze
kG mająca kształt koła jest podparta w punktach
,
,
leżących na obwodzie płyty, przy czym
i
. Jaki ciężar
kG należy umieścić na płycie w drugim końcu
średnicy poprowadzonej z punktu
, aby nacisk płyty na podporę w
G był równy zeru?
Ciężar
płyty podpartej w punktach
,
,
(rys. 17) jest zrównoważony przez reakcje podpór w tych punktach, działające pionowo w górę. Środek ciężkości
płyty, jako punkt zaczepienia ciężaru
działającego w dół, musi leżeć wewnątrz trójkąta
, tzn. kąt
musi być ostry. Wobec symetrii płyty względem prostej
reakcje w
i
są równe, ich wypadkowa
przechodzi przez środek
odcinka
; moglibyśmy usunąć podpory w
i
a, podeprzeć płytę w
. Jeżeli umieścimy na płycie w punkcie
ciężar
, reakcje podpór ulegną zmianie. Mamy wyznaczyć ciężar
w ten sposób, aby reakcja w
(równa naciskowi płyty na podporę w
) stała się równa zeru. Nastąpi to wtedy, gdy ciężary
i
oraz reakcja
będą w równowadze.
Według znanego prawa dźwigni zachodzi wówczas równość
![]() |
a ponieważ
,
, więc
![]() |
Dowieść, że równanie
nie ma rozwiązań w liczbach całkowitych.
Niech
i
oznaczają liczby całkowite. Liczba
jest podzielna przez
, więc liczba
daje w dzieleniu przez
resztę
. Liczba
ma jedną z postaci
,
,
(
- liczba całkowita, patrz zadanie 2), zatem liczba
- jedną z postaci
,
,
, daje więc w dzieleniu przez
jedną z reszt
,
lub
. Nie może więc zachodzić równość
, tj. dane równanie nie ma rozwiązań całkowitych.
Uwaga. Rozwiązanie zadania można ująć krócej, jeżeli dane równanie zastąpimy równaniem równoważnym
i zamiast reszt w dzieleniu przez
rozważymy reszty w dzieleniu przez
, tj. ostatnie cyfry wyrazów tego równania, gdy
i
są liczbami całkowitymi. Otóż ostatnią cyfrą kwadratu liczby parzystej
może być tylko
,
lub
, ostatnią cyfrą liczby
jest
, wobec czego ostatnią cyfrą liczby
jest
. Dane równanie nie może więc mieć rozwiązań całkowitych
.
Dowieść, że liczby
,
,
określone wzorami
![]() |
gdzie
,
,
i
, spełniają nierówność
![]() |
Gdy
,
,
są kątami ostrymi dającymi w sumie kąt prosty, to
(patrz zadanie 10), zatem
![]() |
Zadanie sprowadza się do wykazania, że liczby nieujemne
,
,
czyniące zadość warunkowi (2) spełniają nierówność (1). Aby to udowodnić, oprzemy się na tożsamości
![]() |
Ponieważ składniki lewej strony tej tożsamości są nieujemne, więc
![]() |
stąd
![]() |
a ponieważ zachodzi równość (2), więc
![]() |
Dowieść, że jeżeli w czworościanie
odcinki łączące wierzchołki czworościanu ze środkami kół wpisanych w ściany przeciwległe przecinają się w jednym punkcie, to
![]() |
i że zachodzi również twierdzenie odwrotne.
1°. Niech
będzie środkiem koła wpisanego w trójkąt
, a
- środkiem koła wpisanego w trójkąt
(rys. 18). Według założenia odcinki
i
przecinają się w pewnym punkcie
. Płaszczyzna przechodząca przez krawędź
i przez punkt
przecina krawędź
w punkcie
, który jest punktem przecięcia półprostych
i
. Półprosta
jest dwusieczną kąta
, a półprosta
- dwusieczną kąta
; według twierdzenia o dwusiecznej kąta w trójkącie
![]() |
zatem
![]() |
Ponieważ takie samo rozumowanie można zastosować do dowolnych dwóch ścian czworościanu, więc wszystkie
iloczyny krawędzi przeciwległych są równe, tj. zachodzą równości (1).
2°. Załóżmy, że krawędzie czworościanu spełniają równości (1). Z równości
wynika, że
, skąd wnioskujemy, że dwusieczne kątów
i
przecinają odcinek
w tym samym punkcie
, gdyż pierwsza dzieli odcinek
w stosunku
, druga zaś w stosunku
. Wobec tego odcinki
i
(gdzie
i
są środkami kół wpisanych w trójkąty
i
) przecinają się w pewnym punkcie
trójkąta
.
W taki sam sposób dowiedziemy, że każde dwa spośród odcinków łączących wierzchołki czworościanu ze środkami kół wpisanych w przeciwległe ściany czworościanu przecinają się. Należy jeszcze udowodnić, że wszystkie te odcinki przecinają się w jednym i tym samym punkcie. Wykażemy na przykład, że odcinek
(
- środek koła wpisanego w trójkąt
) przechodzi przez punkt przecięcia
odcinków
i
. Istotnie, odcinek
przecina płaszczyznę
w pewnym punkcie
, gdyż punkty
i
leżą po przeciwnych stronach tej płaszczyzny. Ponieważ zaś odcinek
przecina każdy z odcinków
i
płaszczyzny
, więc punkt
pokrywa się z punktem
.
Rozwiązać układ równań
![]() |
1) Wyznaczymy najpierw rozwiązania rzeczywiste układu (1) spełniające warunek
,
,
. Przy tym założeniu układ (1) jest równoważny układowi równań
![]() |
który otrzymujemy dzieląc każde z równań (1) obustronnie przez
.
Łatwy rachunek pokazuje, że układ (2) jest równoważny układowi równań
![]() |
gdzie
![]() |
Zauważmy, że układ (3) może mieć rozwiązania tylko wtedy,, gdy
,
,
; przyjmiemy, że
,
,
warunek ten spełniają.
Mnożąc parami równania układu (3) otrzymujemy układ równań
![]() |
Jeżeli pewne liczby
,
,
spełniają równania (3), to spełniają też równania (5), ale nie na odwrót. Możemy się o tym przekonać np. w sposób następujący. Jeśli liczby
,
,
spełniają równanie (5), to liczby
,
,
też spełniają równania (5). Tymczasem trójki liczb
i
nie mogą obie spełniać równań (3), gdyż wówczas byłoby np.
i jednocześnie
, po dodaniu zaś tych równości otrzymalibyśmy
, wbrew założeniu, że
. Układ równań (5) nie jest zatem równoważny układowi (3). Mówimy, że układ (5) wynika z układu (3), ale układ (3) nie wynika z układu (5).
Wobec powyższego, aby rozwiązać układ równań (3), należy znaleźć wszystkie rozwiązania układu równań (5) i wybrać z nich te, które spełniają równania (3).
Warunkiem istnienia rozwiązań (rzeczywistych) układu równań (5) są nierówności
![]() |
które oznaczają, że wszystkie trzy liczby
,
,
są tego samego znaku.
Jeżeli warunek (6) jest spełniony, to rozwiązania układu (5) są wyznaczone wzorami
![]() |
Układ równań (5) ma więc
rozwiązań odpowiadających
możliwym kombinacjom znaków we wzorach (7). Z tych
rozwiązań należy wybrać te, które są również rozwiązaniami układu równań (3). Zależy to od znaku liczb
,
,
.
a) Jeżeli
,
,
są dodatnie, to z równań (3) widzimy, że wartości niewiadomych
,
,
muszą być albo wszystkie dodatnie, albo jedna musi być dodatnia, a dwie ujemne. Układ (3) ma w tym przypadku
rozwiązania:
![]() |
co łatwo sprawdzić przez podstawienie do równań (3).
b) Jeżeli
,
,
są ujemne, to wartości
,
,
muszą być albo wszystkie ujemne, albo jedna musi być ujemna, a dwie dodatnie. Stwierdzamy, że układ ma w tym przypadku również
rozwiązania:
![]() |
2) Należy jeszcze zbadać, czy układ równań (1) ma rozwiązania, w których jedna lub więcej niewiadomych ma wartość zero. Podstawiając
do równań (1) widzimy, że pierwsze równanie jest spełnione tożsamościowo, drugie zaś i trzecie dają to samo równanie
![]() |
skąd wynika, że jedna z niewiadomych
,
musi być równa zeru, a druga może mieć wartość dowolną. Układ równań (1) ma zatem następujące rozwiązania rozważanego rodzaju:
![]() |
Streśćmy uzyskane wyniki. Układ równań (1) ma zawsze rozwiązania (10). Ponadto, jeśli wszystkie
liczby
,
,
określone wzorami (4) są dodatnie, to układ (1) ma jeszcze rozwiązania (8), jeśli zaś liczby
,
,
są wszystkie ujemne, to układ (1) ma jeszcze rozwiązania (9).
Uwaga. Powyżej wyznaczyliśmy rozwiązania rzeczywiste układu równań (1). Aby rozwiązać zadanie w dziedzinie liczb zespolonych (uważając
,
,
również za dowolnie dane liczby zespolone), rozumujemy, jak następuje.
Tak samo jak poprzednio stwierdzamy, że układ równań (1) ma zawsze rozwiązania (10) i że rozwiązania inne [stanowiące zarazem rozwiązania układu (3)] istnieją tylko wtedy, gdy żadna z liczb
,
,
określonych wzorami (4) nie jest równa zeru. Jeżeli ten warunek jest spełniony, to każde z równań (5) ma dwa rozwiązania będące liczbami przeciwnymi. Niech rozwiązaniami pierwszych dwóch równań (5) będą liczby
i
oraz
i
. Podstawiając
,
do pierwszego z równań (3), otrzymujemy dla niewiadomej z wartość
. Liczby
,
,
spełniają również drugie i trzecie równanie układu (3), gdyż
![]() |
a
![]() |
Jednym rozwiązaniem układu (3) jest więc
![]() |
Analogicznie otrzymujemy
inne rozwiązania:
![]() |
Łatwo sprawdzić, że gdy spełniony jest warunek (6), wtedy
,
,
są liczbami rzeczywistymi tego samego znaku, a
rozwiązania powyższe pokrywają się z rozwiązaniami (8), jeśli
,
,
, a z rozwiązaniami (9), jeśli
,
,
.