Na płaszczyźnie dana jest prosta
oraz punkty
i
leżące po przeciwnych stronach prostej
. Znaleźć na prostej
taki punkt
, żeby różnica odległości tego punktu od punktów
i
była jak największa.
Niech
będzie punktem symetrycznym do punktu
względem prostej
(rys. 18). Jeżeli punkt
jest dowolnym punktem prostej
, to
![]() |
Różnica
osiąga zatem swą największą wartość, równą długości odcinka
, gdy
, tzn. gdy punkty
,
,
leżą na jednej prostej. Jeśli prosta
nie jest równoległa do prostej
, to szukany punkt
jest punktem przecięcia prostych
i
. Prosta
jest wówczas dwusieczną kąta
. Jeśli proste
i
są równoległe, tzn. jeśli punkty
i
są równo odlegle od prostej
, wówczas zadanie nie ma rozwiązania.
Dowiedzione twierdzenie pozwala w prosty sposób uzasadnić ważną własność hiperboli. Niech
i
będą wierzchołkami, a
i
- ogniskami hiperboli (rys. 19). Hiperbola dzieli płaszczyznę na trzy obszary, które oznaczymy
,
,
, jak na rys. 19.
Wiadomo, że jeżeli punkt
leży na hiperboli, to
, jeżeli
znajduje się w obszarze
, to
, jeśli zaś
leży w jednym z obszarów
lub
, to
.
Niech
będzie prostą styczną do hiperboli w punkcie
, a
- dowolnym punktem prostej
. Prosta
leży (poza punktem
) w obszarze
zatem różnica
jest dla każdego punktu
różnego od
mniejsza niż
, a w punkcie
osiąga swą największą wartość równą długości
. Z dowiedzionego poprzednio twierdzenia wynika, że prosta
jest dwusieczną kąta
, tzn. zachodzi twierdzenie:
Styczna do hiperboli jest dwusieczną kąta utworzonego przez odcinki łączące punkt styczności z ogniskami hiperboli.