Przekrój łożyska kulkowego składa się z dwóch okręgów współśrodkowych
i
, między którymi znajduje się
małych okręgów
, przy czym każdy z nich jest styczny do dwóch sąsiednich i do obu okręgów
i
. Mając dany promień
wewnętrznego okręgu
oraz liczbę naturalną
obliczyć promień
okręgu
przechodzącego przez punkty styczności okręgów
i sumę
długości tych łuków okręgów
, które leżą na zewnątrz okręgu
.
Na rysunku 29, wyobrażającym część przekroju łożyska kulkowego,
oznacza środek jednego z małych okręgów,
i
punkty styczności tego okręgu z obu sąsiednimi małymi okręgami, a
i
- punkty styczności z okręgami
i
o wspólnym środku
. Według warunków zadania jest
.
W trójkącie
między przyprostokątnymi
,
, przeciwprostokątną
i kątem
równym
zachodzą związki
![]() |
![]() |
Po uproszczeniu równania (2) i podstawieniu w to równanie wartości (1) na
otrzymujemy równanie
![]() |
Równanie to ma dwa pierwiastki różnych znaków. Poszukiwaną długością promienia
okręgu
jest pierwiastek dodatni, tj.
![]() |
lub
![]() |
Długość łuku
równa się iloczynowi miary łukowej kąta wklęsłego
przez promień
, a ponieważ miara łukowa kąta wypukłego
wynosi
, więc
![]() |
Poszukiwana suma
długości tych łuków małych okręgów, które leżą na zewnątrz okręgu
, jest
razy większa od długości łuku
, zatem
![]() |
lub prościej
![]() |
Wzory (3) i (5) stanowią rozwiązanie zadania.
Uwaga. Liczba
, którą daje wzór (4), jest długością linii utworzonej ze wszystkich takich łuków małych okręgów jak łuk
. Jest to linia zamknięta otaczająca punkt
i leżąca w pierścieniu między okręgami
i
. Odległość każdego punktu tej linii od odpowiedniego punktu okręgu
(tj. od punktu leżącego na tej samej półprostej wychodzącej z punktu
) jest co najwyżej równa różnicy promieni okręgów
i
. Przypuśćmy, że ta różnica jest bardzo mała, tj. że pierścień między
i
jest bardzo cienki. Wówczas punkty owej linii zamkniętej leżą bardzo blisko odpowiednich punktów okręgu
i można by sądzić, że wtedy długość
bardzo mało różni się od długości okręgu
, tj. od
. Okazuje się jednak, że tak nie jest i że długość
wynosi zawsze przeszło
długości okręgu
, choćby pierścień był tak cienki, jak tylko zechcemy. Aby się o tym przekonać zauważmy, że we wzorze (4)
i że tangens kąta ostrego jest większy od miary łukowej tego kąta, zatem
; ze wzoru (4) wynika więc nierówność
![]() |
Uwzględniając, że
otrzymujemy stąd nierówność
![]() |