Przez punkt
dany na przedłużeniu boku
trójkąta
poprowadzić prostą przecinającą boki
i
w punktach
i
w taki sposób, żeby odcinki
i
były równe.
Analiza. Obierzmy punkt
- dajmy na to - na przedłużeniu boku danego trójkąta poza punkt
(rys. 28). Przypuśćmy, że prosta
jest rozwiązaniem zadania, tj, że
.
Poprowadźmy przez punkt
równoległą do prostej
; przetnie ona bok
trójkąta w pewnym punkcie
. Stosując twierdzenie Talesa do prostych
i
, przeciętych równoległymi
i
, oraz do prostych
i
, przeciętych tymiż równoległymi, otrzymujemy proporcje
![]() |
Ponieważ z zawożenia jest
, więc z tych proporcyj wynika, że
![]() |
Poszukiwana prosta
odcina zatem od danego trójkąta taki trójkąt
, w którym stosunek boków
i
równa się stosunkowi danych odcinków
i
.
Konstrukcja. Prostą o powyższej własności wykreślimy w sposób następujący: Na półprostych
i
(rys. 29) odmierzamy odpowiednio odcinki
i
. Przez punkt
prowadzimy prostą
równoległą do prostej
; prosta
przecina proste
i
w punktach
i
, przy czym zachodzą proporcje
![]() |
Należy zbadać, czy prosta
jest rozwiązaniem zadania. Łatwo najpierw stwierdzić, że zachodzi żądana równość
. Istotnie, prowadząc jak poprzednio równoległą
do prostej
i stosując twierdzenie Talesa mamy równości
![]() |
Lewe strony tych równości są według konstrukcji równe, zatem
![]() |
Spełnienie warunku
nie zapewnia jeszcze tego, że prosta
jest prostą szukaną, gdyż ponadto trzeba, żeby punkty
i
leżały na bokach
i
(jak to ma miejsce na rys. 29), a nie na ich przedłużeniach. Rysując figurę przy zmienionych danych zechce czytelnik przekonać się, że punkt
może wypaść na przedłużeniu odcinka
poza punkt
lub poza punkt
.
Należy przeto ustalić warunki konieczne i dostateczne do tego, aby wyznaczony przez poprzednią konstrukcję punkt
leżał na odcinku
.
Jeśli punkt
leży na odcinku
, to punkt
, jako należący do boku
trójkąta
, leży również na odcinku
, wobec czego mamy na tym odcinku kolejność punktów:
,
,
,
.
Wysnujemy stąd dwa wnioski:
1° Ponieważ
, a
, więc
(zastosowaliśmy tu twierdzenie arytmetyki: jeżeli
i
, to
), co wobec równości
i
daje
, i ostatecznie mamy
![]() |
2° Ponieważ według konstrukcji jest
, a
, więc
![]() |
Nierówności (1) i (2), które wywnioskowaliśmy z założenia, że zbudowana prosta
jest rozwiązaniem zadania, stanowią zatem warunki konieczne istnienia rozwiązania. Możemy je wypowiedzieć poglądowo, jak następuje: Punkt
dany na przedłużeniu podstawy musi się znajdować po stronie większego z pozostałych boków trójkąta i dzielić podstawę zewnętrznie w stosunku mniejszym niż stosunek mniejszego z tych boków do większego.
Wykażemy, że te warunki konieczne są zarazem dostateczne. Istotnie, według konstrukcji punkt
leży na odcinku
i
; jeśli więc spełniony jest warunek (2), to
![]() |
tzn. punkt
leży na odcinku
. W takim razie punkt
leży na półprostej
, gdyż
znajduje się między
i
.
Z drugiej strony, według konstrukcji mamy
![]() |
jeśli więc spełniony jest warunek (1), to
![]() |
z tej nierówności wynika, że
![]() |
Punkt
leży więc na odcinku
, a tym samym na odcinku
.
Uzyskaliśmy wynik: W przypadku, gdy
, można rozwiązać zadanie wtedy i tylko wtedy, gdy spełnione są nierówności (1) i (2). Rozwiązanie jest tylko jedno.
Uwaga 1. Konieczność warunku (1) można stwierdzić w następujący prosty sposób: Niech
(rys. 30). Poprowadźmy,
; wówczas
, zatem
, więc też
.
Uwaga 2. Warunek (2) można interpretować jak następuje: Niech
(rys. 31) będzie trójkątem symetrycznym do trójkąta
. Jeśli
, to
i dwusieczna kąta zewnętrznego w trójkącie
przy wierzchołku
przecina przedłużenie odcinka
poza punkt
w punkcie
. Według twierdzenia o dwusiecznej kąta w trójkącie mamy
![]() |
Warunek (2) można więc zastąpić warunkiem
![]() |
który oznacza, że punkt
powinien się znajdować pomiędzy punktem
a punktem
.
Uwaga 3. Rozwiązanie zadania można ująć prosto i przejrzyście, gdy się skorzysta z twierdzenia Menelausa (Patrz: Zadania, z Trzeciej Olimpiady Matematycznej, Warszawa 1953, zadanie nr 23.):
Jeżeli prosta
przecina proste skierowane
,
,
odpowiednio w punktach
,
,
, to zachodzi równość
![]() |
Jeżeli prosta
jest rozwiązaniem naszego zadania, to
i równość
przybiera postać
![]() |
Wprowadźmy oznaczenia:
,
,
,
,
; wtedy
,
i równość
daje
![]() |
stąd
![]() |
Ponieważ
, czyli
, więc ze wzoru (
) wynikają nierówności
![]() |
![]() |
Nierówność (
) jest identyczna z nierównością (1), a nierówność (
) jest równoważna nierówności
, czyli nierówności (2). Otrzymaliśmy te same, co poprzednio warunki konieczne do tego, aby istniało rozwiązanie zadania.
Przypuśćmy, że warunki (
) i (
) są spełnione. Jeśli wyznaczymy
ze wzoru (
) i na półprostej
odmierzymy
, to prosta
będzie rozwiązaniem zadania. W rzeczy samej, zachodzi wówczas równość (
) więc i równość (
), w której
oznacza punkt przecięcia prostej
z odcinkiem
. A ponieważ punkty
,
,
leżą na jednej prostej, więc prawdziwa jest równość (
), z równości zaś (
) i (
) wynika, że
, czego należało dowieść.
Wzór (
) prowadzi do następującej konstrukcji przedstawionej na rysunku 32:
Odmierzamy
, prowadzimy
i odmierzamy
; prosta
jest prostą szukaną.