W trójkącie
na boku
leży punkt
, na boku
leży punkt
, a odcinki
i
przecinają się w punkcie
. Mając dane stosunki
![]() |
obliczyć stosunki
i
.
Zadanie można w prosty sposób rozwiązać opierając się na twierdzeniu Talesa. Poprowadźmy
(rys. 17); wówczas w trójkątach
i
mamy odpowiednio:
i
. Wobec tego
![]() |
Analogicznie otrzymujemy
![]() |
Uwaga. Rozwiązanie zadania 23 wynika natychmiast z ważnego twierdzenia geometrii odkrytego przez Menelausa z Aleksandrii (około roku 80 n. e.). Brzmi ono:
Jeżeli boki
,
,
trójkąta
lub ich przedłużenia przecięte są linią prostą odpowiednio w punktach
,
,
, to iloczyn trzech stosunków podziału
,
,
równa się jedności:
![]() |
Znane są różne dowody tego twierdzenia; podamy dwa z nich.
1. Przez wierzchołki
,
,
trójkąta
prowadzimy prostopadłe
,
,
do prostej
(rys. 18). Według twierdzenia Talesa
![]() |
Zatem
![]() |
2. Obierzmy w płaszczyźnie trójkąta
dowolną prostą
, przecinającą linię prostą
(rys. 19). Niech rzutami równoległymi punktów
,
,
na prostą
w kierunku prostej
będą punkty
,
,
, a wspólnym rzutem punktów
,
,
niech będzie punkt
.
Ponieważ stosunek odcinków prostej równa się stosunkowi ich rzutów, więc
![]() |
zatem
![]() |
Czytelnik zechce sprawdzić, że każdym ze sposobów 1 i 2 można udowodnić następujące twierdzenia ogólniejsze, ogłoszone w roku 1801 przez znanego matematyka francuskiego L. Carnota:
I. Jeżeli prosta przecina boki
wielokąta płaskiego
lub ich przedłużenia odpowiednio w punktach
, to
![]() |
II. Jeżeli płaszczyzna przecim boki
wieloboku przestrzennego
lub ich przedłużenia odpowiednio w punktach
, to również zachodzi równość (2).
Gdy w zadaniu 23 zastosujemy twierdzenie Menelausa np. do trójkąta
przeciętego prostą
(rys. 17), otrzymamy
![]() |
skąd
![]() |
zgodnie z wynikiem poprzednim; analogicznie obliczamy stosunek
.
Twierdzenie Talesa jest przypadkiem granicznym twierdzenia Menelausa. Gdy np. punkt
(rys. 18) jest nieruchomy, a punkt
oddala się po prostej
do nieskończoności, prosta
dąży do prostej równoległej do prostej
, a we wzorze (1) stosunek
dąży do
, wobec czego wzór ten przechodzi na wzór
![]() |
wyrażający twierdzenie Talesa.
Często formułuje się twierdzenie Menelausa w postaci nieco odmiennej, wypowiadając je nie dla długości odcinków (jak to zrobiliśmy powyżej), lecz dla miar względnych odcinków skierowanych, czyli wektorów (por. zadanie nr 2 na II Olimpiadzie Matematycznej).
Niech
,
,
będą różnymi punktami prostej skierowanej, czyli osi, a symbole
,
niech oznaczają miary względne wektorów na tej osi. Stosunek jest liczbą dodatnią, gdy punkt
leży między punktami
i
, gdyż wówczas liczby
i
są tego samego znaku, jako miary względne wektorów jednakowo skierowanych, stosunek ten jest natomiast liczbą ujemną, gdy punkt
leży na zewnątrz odcinka
.
Przy takiej umowie twierdzenie Menelausa przybiera postać
![]() |
Możliwe są bowiem tylko dwa przypadki: bądź dwa spośród punktów
,
,
leżą na bokach trójkąta, a trzeci leży na przedłużeniu boku, bądź wszystkie trzy punkty
,
,
leżą na przedłużeniach boków trójkąta. W pierwszym przypadku dwa spośród stosunków
,
,
są dodatnie, a trzeci jest ujemny; w drugim przypadku wszystkie trzy stosunki są ujemne. Iloczyn występujący po lewej stronie wzoru (3) jest zatem zawsze ujemny, przy czym wartość bezwzględna tego iloczynu jest, jak dowiedliśmy, równa
.
Zauważmy, że drugi z podanych wyżej dowodów wzoru (1) prowadzi od razu do wzoru (3), jeśli go zastosujemy do odcinków skierowanych, gdyż wówczas
![]() |
Proponujemy czytelnikowi następujące nietrudne ćwiczenia:
1. Z podanego na początku rozwiązania zadania nr 23 wysnuć nowy dowód twierdzenia Menelausa.
2. Udowodnić twierdzenie odwrotne do twierdzenia Menelausa:
Jeżeli punkty
,
,
położone są na prostych
,
,
i zachodzi równość (3), to punkty
,
,
leżą na jednej prostej.
3. Z twierdzenia Menelausa wysnuć jako wniosek twierdzenie, które w roku 1678 ogłosił włoski matematyk Ceva:
Jeżeli proste
,
,
przecinają odpowiednio boki
,
,
trójkąta
lub ich przedłużenia w punktach
,
,
, przy czym punkt
nie leży na żadnej z prostych
,
,
, to
![]() |
4. Sformułować i udowodnić twierdzenie odwrotne do twierdzenia Cevy.
5. Zbadać przypadki graniczne twierdzenia Cevy, gdy punkt
bądź też jeden lub dwa z punktów
,
,
oddalają się do nieskończoności.