Zadania z zawodów stopnia I dla szczebla wyższego (A)
| Załącznik | Wielkość |
|---|---|
| I OM I etap - Zadania z rozwiązaniami [1] | 1.97 MB |
Dowieść, że jeżeli
, to
.
Gdy poszukujemy dowodu jakiegoś twierdzenia, postępujemy często podobnie, jak w analizie zadania konstrukcyjnego, przeprowadzając tzw. rozumowanie redukcyjne.
Zakładamy, że dane twierdzenie jest prawdziwe, wysnuwamy z omego wnioski zmierzając do tego, by otrzymać jakiEś znane twierdzenie prawdziwe. To prawdziwe twierdzenie obieramy za punkt wyjścia dowodu i staramy się drogą odwrotną do poprzedniej wywnioskować twierdzenie żądane.
Zastosujmy ten sposób do postawionego zadania.
Załóżmy, że gdy
, to
![]() |
Stąd wnioskujemy kolejno, że gdy
, to
![]() |
Otóż gdy
jest dodatnie, nierówność (7) jest na pewno prawdziwa, gdyż
jest liczbą dodatnią, a
jest liczbą dodatnią lub równą zeru. Obieramy więc nierówność (7) za punkt wyjścia dowodu twierdzenia:
Niech
; zachodzi wówczas nierówność (7), a z niej wysnuwamy kolejno nierówności (6), (5) itd., aż. do nierówności (1).
Sposób I ma tę niedogodność, że ten sam ciąg
nierówności od (1) do (7) trzeba przebiegać raz w jednym kierunku,
a drugi raz w kierunku przeciwnym. Możemy tego uniknąć i skrócić
rozumowanie stosując metodę sprowadzenia do niedorzeczności.
Przypuśćmy, że twierdzenie nasze jest fałszywe, to znaczy,
że istnieje taka dodatnia liczba
, która spełnia nierówność
![]() |
Stąd wnioskujemy kolejno, że gdy
, to
![]() |
Otrzymaliśmy wynik fałszywy, gdyż przy
żadna z liczb
i
nie jest liczbą ujemną, a więc iloccyn nie może być ujemny.
Żadna dodatnia liczba
nie spełnia zatem nierówności (1).
Znaczy to, że
![]() |
dla każdego dodatniego
.
Dowieść, że suma sześcianów
kolejnych wyrazów postępu arytmetycznego jest podzielna przez sumę tych wyrazów.
W rachunku, który wypadnie wykonać, dogodnie będzie skorzystać ze znanych wzorów na sumę pierwszych, drugich i trzecich potęg liczb naturalnych od 1 do
. Sumy te oznaczymy literami
:
![]() |
Zauważmy, że
![]() |
Niech
oznacza pierwszy z rozważanych
kolejnych wyrazów postępu arytmetycznego,
-różnicę postępu,
- sumę
kolejnych wyrazów postępu,
- sumę sześcianów tych wyrazów. Stosując powyższe wzory otrzymujemy
![]() |
czyli
![]() |
oraz
![]() |
zatem
![]() |
czyli
![]() |
Sumy
i
, wyrażone wzorami (1) i (2), są wielomianami uporządkowanymi względem
. Najwyższe ich wyrazy
i
dają iloraz
, a najniższe wyrazy, czyli
i
dają iloraz 
Jeśli wiclomian
jest podzielny przez dwumian
, to iloraz ma postać
. Otóż
![]() |
Otrzymany wielomian
będzie identyczny z wielomianem (2), gdy obierzemy
, gdyż wówczas będzie
i
.
Zatem
![]() |
Istotnie więc wielomian
jest podzielny przez dwumian
.
jest liczbą nieparzystą:
.
, a różnicę postępu
. Wówczas będziemy mieli postęp
![]() |
Obliczamy sumę wyrazów tego postępu:
![]() |
Z kolei obliczamy sumę trzecich potęg wyrazów postępu:
![]() |
Obliczenie pomocnicze:
![]() |
Podobnie mamy
![]() |
W ten sposób otrzymujemy
![]() |
![]() |
Korzystając ze wzoru
![]() |
otrzymujemy
![]() |
Ostatni wzór wykazuje, że
jest podzielne przez
.
W przypadku, gdy
jest liczbą parzystą:
, w postępie nie ma wyrazu środkowego. W tym przypadku średnią arytmetyczną dwóch wyrazów stojących pośrodku postępu oznaczamy literą
, a literą
oznaczamy połowę różnicy postępu. Mamy wtedy postęp
![]() |
Obliczamy sumę wyrazów postępu:
![]() |
Z kolei obliczamy sumę trzecich potęg wyrazów postępu:
![]() |
Obliczenia pomocnicze:
![]() |
Na podstawie powyższych wzorów mamy
![]() |
Trzeba obliczyć sumę kwadratów kolejnych liczb naturalnych nieparzystych.
Otrzymamy ją odejmując od sumy kwadratćw liczb naturalnych od 1 do
sumę kwadratów liczb parzystych
, czyli 4 razy wziętą sumę kwadratów liczb
, co daje
![]() |
Korzystając z tego wzoru otrzymujemy
![]() |
Wzór ten dowodzi, że i w tym przypadku
jest podzielne przez
.
Uwaga. Wzory (**) i (***) wyrażają ten sam związek, co wzór (*). Łatwo to sprawdzić podstawiając do wzoru (*) wartości
,
bądź też wartości
,
,
.
Zbudować trójkąt równoboczny, którego wierzchołki leżą na trzech danych prostych równoległych.
Analiza. Niech
będzie trójkątem równobocznym, którego wierzchołki
leżą odpowiednio na danych prostych równoległych
(rys. 13 a).

Obróćmy całą figurę dokoła punktu
o kąt
Punkt
znajdzie się po obrocie w punkcie
, prosta
przybierze położenie
. Ponieważ mając środek
i kąt obrotu równy
potrafimy wykreślić prostą
, więc znajdziemy punkt
w przecięciu prostych
i
.
Konstrukcja. Obieramy dowolnie punkt
na prostej
(rys. 13 b). Obracamy prostą
o
dokoła punktu
kreśląc
,
i wreszcie
. Prosta
przecina prostą
w punkcie
. Z punktu
zakreślamy okrąg promieniem
. Niech
będzie punktem przecięcia tego okręgu z prostą
, leżącym po przeciwnej stronie prostej
niż punkt
. Trójkąt
jest trójkątem równobocznym.

Aby tego dowieść, obróćmy całą figurę na rysunku 13 b) o kąt
. Prosta
przybierze położenie
, a punkt
zakreśli łuk o promieniu
i znajdzie się w punkcie przecięcia tego łuku z prostą
, tzn. w punkcie
. Zatem
, z czego wynika, że trójkąt
jest równoboczny.
Dyskusja. Konstrukcja jest zawsze wykonalna. Ponieważ obrotu o
dokoła punktu
dokonać można w dwóch kierunkach, przeto dla dowolnie obranego punktu
na prcstej
istnieją dwa trójkąty równoboczne o wierzchołkach leżących na danych prostych
. Trójkąty te są symetryczne względem prostej
- osi symetrii figury danej.
Analiza. Niech trójkąt
będzie trójkątem poszukiwanym (rys. 14 a). Okrąg opisany na trójkącie
przecina prostą
w punktach
i
. Według twierdzenia o kątach wpisanych mamy
![]() |
Obierając dowolnie punkt
można zatem wyznaczyć punkty
i
, a następnie
.

Konstrukcja. Z punktu
, obranego dowolnie na prostej
, jako ze środka, zataczamy okrąg dowolnie wielkim promieniem
(rysunek 14 b). Odmierzamy
i prowadzimy proste
i
, które przecinają się z prostymi
i
w punktach
i
. Z punktu
jako ze środka zataczamy łuk promieniem
do przecięcia z półprostą
prostej
w punkcie
.

Trójkąt
jest równoboczny. Aby się o tym przekonać, weźmy pod uwagę okrąg opisany na trójkącie
. Ponieważ
, więc
jest bokiem trójkąta foremnego wpisanego w ten okrąg. Trzeci wierzchołek owego trójkąta musi leżeć na półprostej
(gdyż
) a zarazem na okręgu, który został zatoczony ze środka
. Tym trzecim wierzchołkiem jest więc punkt
.
Dyskusja. Konstrukcja jest zawsze wykonalna. Okrąg o środku
i promieniu
przecina półprostą
w jednym punkcie, gdyż
, więc też
. Przy obranym punkcie
otrzymujemy dwa rozwiązania symetryczne, gdyż punkt
można obrać na prostej
bądź po jednej stronie punktu
, bądź po drugiej.
Analiza. Niech
będzie trójkątem poszukiwanym (rys. 15)

Zauważmy, że potrafimy zbudować figurę podobną do figury szukanej. W tym celu wystarczy wykreślić dowolny trójkąt równoboczny
(rys. 16) i wyznaczyć na boku
taki punkt
że
. Lecz stosunek
jest znany, ponieważ równa się stosunkowi odpowiednich odległości między prostymi równoległymi
. Prowadząc przez
i
prostą
, a następnie kreśląc
i
otrzymujemy figurę, która jest podobna do figury na rysunku 15, wobec czego równe są np. kąty zaznaczone na obu rysunkach. Mając zaś kąt między prostą
prostą możemy wykreślić trójkąt
.

Konstrukcja. Najdogodniej obrać punkty
i
na prostych
i
(rys. 17), gdyż wówczas punkt
znajdujemy od razu w przecięciu odcinka
z prostą
. Budując trójkąt równoboczny
otrzymujemy kąt
. Przy dowolnie obranym punkcie
prostej
odmierzamy od tej prostej kąt równy kątowi
i otrzymujemy punkt
. Budujemy wreszcie
. Trójkąt
jest trójkątem równobocznym; udowodnimy to.

Figura
jest podobna do figury
. Istotnie trójkąt
jest podobny do trójkąta
(dwie pary kątów odpowiednio równych), a punkt
prostej
jest punktem odpowiednim do punktu
prostej
, wobec równości stosunków
i
. Trójkąt
jest więc równoboczny.
Dyskusja. Konstrukcja jest zawsze wykonalna. Ponieważ kąt równy kątowi
można odmierzyć przy prostej
a po każdej stronie punktu
, przeto otrzymujemy dwa rozwiązania symetryczne, jak przy metodzie poprzedniej.
Analiza. Jeśli trójkąt
jest trójkątem o żądanych własnościach, to przesuwając go równolegle w kierunku danych prostych
możemy wierzchołek
umieścić w dowolnie obranym punkcie prostej
. Zadanie sprowadza się wówczas do wyznaczenia jednego z pozostałych wierzchołków, np. wierzchołka
.
Punkt
znajdziemy w przecięciu dwóch miejsc geometrycznych:


porusza się po prostej
.Wyznaczymy to drugie miejsce geometryczne.
Ponieważ istnieją dwa trójkąty równoboczne o tej samej podstawie
, przeto weźmy najpierw pod uwagę te trójkąty
, w których punkty
następują po sobie w porządku cyklicznym dodatnim, tzn. przeciwnym do tego, który określa ruch wskazówki zegara.

Niech w położeniu
(rys. 18) punkt
leży na prostej
i niech
będzie dowolnym innym położeniem trójkąta. Udowodnimy, że punkt
zakreśla prostą
przechodzącą przez punkt
i równoległą do prostej
.
W dowodzie rozróżnimy trzy przypadki położenia punktu
:
punkt
leży na prawo od punktu
(rys. 18 a),
punkt
leży między punktami
i
(rys. 18b),
punkt
leży na lewo od punktu
(rys. 18 c).
W przypadku a) mamy
, czworokąt
jest czworokątem wpisanym w koło, wobec czego
i
· Punkt
przebiega tę półprostą prostej
, która leży po przeciwnej stronie prostej
niż prosta
.
Istotnie, jeśli
leży na tej prostej, a
, to
, więc w czworokącie
mamy
i trójkąt
jest równoboczny.
W przypadkach b) i c) rozumowanie jest analogiczne. Na rysunkach 18 b) i c) zaznaczone są równe kąty; punkt
przebiega pozostałe części prostej
.


Rozważając wreszcie trójkąty
o ujemnym porządku cyklicznym punktów
, tj. trójkątyodpowiednio symetryczne do poprzednich trójkątów względem ich podstaw AB,otrzymujemy drugą część poszukiwanego miejsca geometrycznego, mianowicie prostą
przechodzącą przez punkt
i równoległą do prostej
.

Szukane miejsce geometryczne jest więc parą prostych
i
.
Konstrukcja. Wykreślamy (rys. 19) trójkąt równoboczny
oraz proste
i
, otrzymując w przecięciu ich z prostą
punkty
i
.
Budujemy
. Trójkąt
jest żądanym trójkątem równobocznym; drugim takim trójkątem jest symetryczny do niego trójkąt
.
Dyskusja. Konstrukcja jest zawsze wykonalna, zadanie ma dwa rozwiązania symetryczne.
Analiza. Niech
będzie trójkątem poszukiwanym. Obliczymy kąt nachylenia
boku
do prostej
(rys. 20) w zależności od odległości
prostych
i
oraz odległości
prostych
i
.

Z trójkątów
i
mamy
![]() |
Stąd
![]() |
i ostatecznie
![]() |
Konstrukcja (rys. 21). Budujemy kąt
jako kąt ostry trójkąta prostokątnego o przyprostokątnych
i
, leżący naprzeciw boku
. Wykreślamy odcinek
tworzący kąt
z prostą
. Wreszcie wykreślamy
. Trójkąt
jest trójkątem równobocznym.

Istotnie z trójkątów
i
mamy związki
![]() |
zatem
![]() |
tzn.
, skąd wynika, że trójkąt
jest równoboczny.
Dyskusja. Ponieważ kąt
możemy odmierzyć po obu stronach punktu
, więc zadanie ma zawsze dwa rozwiązania.
W trójkącie
kąt
jest dany. Czy można obliczyć kąty
i
, gdy wiadomo, że pewna prosta przechodząca przez punkt
dzieli trójkąt na dwa trójkąty równoramienne?
Oznaczmy poszukiwane kąty trójkąta
przez
i
i niech odcinek
dzieli trójkąt na dwa trójkąty równoramienne
i
.
Odnośniki:
[1] https://archom.ptm.org.pl/sites/default/files/om1_1r.pdf