II etap LVIII Olimpiady Matematycznej
| Załącznik | Wielkość |
|---|---|
| LVIII OM II etap - Zadania [1] | 68.73 KB |
| LVIII OM II etap - Zadania z rozwiązaniami [2] | 119.46 KB |
Wielomian
ma współczynniki całkowite. Udowodnić, że jeżeli wielomiany
oraz
mają wspólny pierwiastek rzeczywisty, to mają także wspólny pierwiastek całkowity.
Niech liczba rzeczywista
będzie wspólnym pierwiastkiem wielomianów
i
. Z równości
oraz
otrzymujemy
. Liczba całkowita
spełnia zatem warunki
![]() |
co oznacza, że
jest żądanym wspólnym pierwiastkiem całkowitym.
Dany jest pięciokąt wypukły
, w którym
![]() |
Udowodnić, że z odcinków o długościach
,
,
można zbudować trójkąt. Wyznaczyć miary jego kątów, znając miarę
kąta
i miarę
kąta
.
Niech
będzie obrazem punktu
przy obrocie o kąt
wokół punktu
(rys. 9); wtedy oczywiście proste
i
są prostopadłe oraz
.
Przy tym obrocie punkt
przechodzi na punkt
, a zatem trójkąty
oraz
są przystające. Stąd wynika, że
oraz
.

W każdym pięciokącie suma kątów wewnętrznych wynosi
, a więc
. Wobec tego
![]() |
Stąd oraz z zależności
oraz
wynika, że trójkąty
i
są przystające. A skoro punkt
przy obrocie o kąt
wokół punktu
przechodzi na punkt
, więc punkt
przy tym obrocie musi przejść na punkt
. Stąd wynika, że proste
i
są prostopadłe oraz
. Trójkąt
jest zatem zbudowany z odcinków o długościach
,
,
.
Ponieważ proste
i
są prostopadłe, więc
. Analogicznie uzyskujemy
. Wobec tego miary kątów trójkąta zbudowanego z odcinków
,
,
wynoszą:
,
,
.
Z
płytek w kształcie trójkąta równobocznego o boku
ułożono trójkąt równoboczny o boku
. Każda płytka jest z jednej strony biała, a z drugiej czarna. Ruch polega na wykonaniu następujących czynności: Wybieramy płytkę
mającą wspólne boki z co najmniej dwiema płytkami, których widoczne strony mają kolor inny niż widoczna strona płytki
. Następnie odwracamy płytkę
na drugą stronę.
Dla każdego
rozstrzygnąć, czy istnieje początkowe ułożenie płytek, pozwalające wykonać nieskończony ciąg ruchów.
Nazwijmy odcinkiem granicznym wspólny bok dwóch płytek, których widoczne strony mają różne kolory. Oczywiście liczba odcinków granicznych jest nieujemna i nie przekracza liczby
wszystkich odcinków będących wspólnym bokiem dwóch płytek. Zbadamy, jak zmienia się liczba odcinków granicznych w wyniku wykonania dozwolonego ruchu.
Każda z
płytek ma wspólne boki z co najwyżej trzema innymi płytkami. Odwrócenie płytki jest dopuszczalne, jeżeli co najmniej dwa z takich boków są odcinkami granicznymi. Przypuśćmy, że odwracamy płytkę
. Wówczas odcinki graniczne mogą pojawić się albo zniknąć jedynie na bokach płytki
. Ponadto bok płytki
jest po odwróceniu odcinkiem granicznym wtedy i tylko wtedy, gdy przed odwróceniem nie był on odcinkiem granicznym. Wynika stąd, że w wyniku wykonania dozwolonego ruchu liczba odcinków granicznych zmniejsza się.
Udowodniliśmy w ten sposób, że z dowolnego początkowego ułożenia płytek można wykonać nie więcej niż
ruchów.
Odpowiedź: Dla żadnego
nie istnieje ułożenie pozwalające wykonać nieskończony ciąg ruchów.
Udowodnić, że jeżeli
,
,
,
są liczbami całkowitymi dodatnimi oraz
to liczba
![]() |
jest złożona.
Z warunków zadania otrzymujemy równość
, a więc
![]() |
Z drugiej strony, z rozkładu różnicy kwadratów na czynniki mamy
![]() |
Łącząc powyższe zależności uzyskujemy
![]() |
Czynnik
jest liczbą całkowitą większą od
. Gdyby był on równy
, to na mocy nierówności
(prawdziwej dla
) otrzymalibyśmy równości
, jednakże liczby te nie spełniają warunków zadania. Zatem
jest właściwym dzielnikiem liczby
, skąd wynika teza zadania.
Uwaga:Jak widać, kluczem do rozwiązania zadania jest równość (1). Jednakże wielu uczestników Olimpiady uznało, że z chwilą wyprowadzenia tej równości można uznać rozwiązanie zadania za zakończone. Tak nie jest; należy bowiem pamiętać, że przedstawienie liczby całkowitej dodatniej w postaci iloczynu dwóch liczb całkowitych nie dowodzi jeszcze, że rozważana liczba jest złożona. Trzeba ponadto sprawdzić, że żaden z czynników nie jest równy
ani
.
Czynnik
w iloczynie po prawej stronie zależności (1) jest liczbą całkowitą większą od
, więc wystarczy wykluczyć równość
.
Znaczna część zawodników wykazywała, że
, w następujący bardziej skomplikowany sposób: Przypuśćmy, że
; wiemy z założeń zadania, że
, prawdziwa jest zatem równość
![]() |
z której otrzymujemy
![]() |
czyli
![]() |
Ostatnia równość jest niemożliwa, gdyż
,
,
,
. Sprzeczność ta dowodzi, że
i w konsekwencji rozkład (1) jest rozkładem na dzielniki właściwe.
Czworokąt wypukły
, w którym
, jest wpisany\break w okrąg. Czworokąty
i
są rombami o bokach długości
. Dowieść, że punkty
,
,
,
leżą na jednym okręgu.
Ponieważ cięciwy
i
są różnej długości, więc proste
i
nie są równoległe. Oznaczmy punkt ich przecięcia przez
(rys. 10). Wykażemy, że punkty
,
,
i
leżą na okręgu o środku
.
Prosta
jest symetralną odcinka
, skąd dostajemy
. Analogicznie
. Wystarczy zatem dowieść, że
.
Oznaczmy przez
punkt przecięcia przekątnych rombu
. Wówczas na mocy twierdzenia Pitogarasa otrzymujemy
![]() |

Analogicznie dowodzimy, że
![]() |
Punkty
,
,
,
leżą na jednym okręgu, więc spełniona jest równość
![]() |
Łącząc zależności (1), (2) i (3) dochodzimy do wniosku, że
![]() |
skoro zaś
, uzyskujemy stąd równość
, która kończy rozwiązanie zadania.
Z warunku
wynika, że proste
,
nie są równoległe. Zatem proste
,
, będące odpowiednio symetralnymi boków
,
, przecinają się w punkcie
- środku okręgu opisanego na czworokącie
.
Z równości
oraz
wnioskujemy, że punkt
albo leży poza odcinkami
i
, albo też znajduje się na każdym z tych odcinków. Rozpatrzymy pierwszy z tych przypadków; drugi jest analogiczny.
Niech
będzie środkiem odcinka
(rys. 10).
Czworokąt
jest rombem, więc
jest także środkiem odcinka
.
Stosując dwukrotnie twierdzenie Pitagorasa otrzymujemy
![]() |
Analogicznie uzyskujemy zależność
![]() |
Na mocy założeń danych w treści zadania mamy
. Ponieważ także
, więc dochodzimy do wniosku, że
![]() |
Punkt
jest punktem przecięcia prostych zawierających odcinki 
i
oraz leży poza każdym z tych odcinków. To wraz
z równością (4) dowodzi, że punkty
,
,
, 
leżą na jednym okręgu.
Liczby dodatnie
,
,
,
spełniają warunek
![]() |
Wykazać, że
![]() |
Wykażemy, że dla dowolnych liczb dodatnich
,
zachodzi nierówność
![]() |
Rzeczywiście, przekształcając równoważnie powyższą nierówność mamy
![]() |
Ostatnia nierówność jest spełniona, gdyż liczby
oraz
mają jednakowy znak.
Korzystając z zależności (1) widzimy, że zadanie będzie rozwiązane, jeżeli udowodnimy nierówność
![]() |
Lewa strona powyższej nierówności jest równa
![]() |
Aby dokończyć rozwiązanie, wystarczy zatem dowieść, że
![]() |
Jednakże na mocy łatwej do sprawdzenia nierówności
mamy
![]() |
To uzasadnia nierówność (2), do której wcześniej został sprowadzony dowód tezy zadania.
Uwaga: Po zakończeniu zawodów wielu uczestników skarżyło się, że
rozwiązanie zadania wymaga wymyślenia nierówności (1),
a jej zgadnięcie jest niemal niewykonalne.
Okazuje się jednak, że nierówność ta ujawnia
się w naturalny sposób. Aby się o tym przekonać,
wystarczy spróbować rozwiązać zadanie przy
dodatkowym założeniu, że
oraz
.
Wówczas dany w treści zadania warunek
można przepisać jako
![]() |
natomiast nierówność do udowodnienia przyjmuje postać
![]() |
Stąd pomysł, by spróbować ten szczególny
przypadek udowodnić oddzielnie (skoro
występują w nim tylko dwie niewiadome),
a następnie wykorzystać go do rozwiązania
w przypadku ogólnym.
Odnośniki:
[1] https://archom.ptm.org.pl/sites/default/files/om58_2.pdf
[2] https://archom.ptm.org.pl/sites/default/files/om58_2r_0.pdf