Dana jest liczba dodatnia
. Wyznaczyć wszystkie liczby rzeczywiste
mające następującą własność: dla każdej pary liczb dodatnich
,
spełniona jest nierówność
.
Załóżmy, że pewna liczba rzeczywista
ma rozważaną własność:
![]() |
Podstawiając
i dzieląc stronami przez
otrzymujemy zależność
![]() |
Zauważmy, że i na odwrót: z warunku (2) wynika (1). Przypuśćmy bowiem, że
jest liczbą rzeczywistą spełniającą warunek (2). Niech
,
będą dowolnymi liczbami dodatnimi. W nierówności (2) podstawiamy
, mnożymy stronami przez
i dostajemy nierówność (1).
A zatem warunki (1) i (2) są równoważne. Ustalmy liczbę rzeczywistą
i weźmy pod uwagę funkcję
daną wzorem
![]() |
oczywiście
oraz
![]() |
Jeżeli warunek (2) (równoważny warunkowi (1)) jest dla rozważanej liczby
spełniony, to funkcja
ma w punkcie
minimum, a więc
, czyli
; stąd
.
Na odwrót, jeśli w określeniu funkcji
przyjmiemy
, to
![]() |
wobec tego funkcja
jest malejąca w przedziale
i rosnąca w przedziale
. W punkcie
przyjmuje więc swoją najmniejszą wartość. Innymi słowy,
dla
, czyli spełniony jest warunek (2) (równoważny warunkowi (1)).
Wniosek: dla danej liczby dodatniej
jedyną liczbą
mającą postulowaną własność jest
.
Zadanie można rozwiązać nie korzystając z metod rachunku różniczkowego. Jak poprzednio, wykazujemy równoważność warunków (1) i (2), a następnie przepisujemy warunek (2) w kolejnej równoważnej postaci:
![]() |
Rozpatrzymy najpierw przypadek, gdy
jest liczbą wymierną. Niech więc
, gdzie
,
są liczbami całkowitymi dodatnimi; oznaczmy
.
Załóżmy, że
jest liczbą, dla której warunek (3) jest spełniony. Podstawiamy
i otrzymujemy zależność
dla
, skąd
![]() |
Oznaczmy iloraz po lewej stronie (4) przez
. Przekształcamy ten iloraz:
![]() |
W liczniku mamy sumę
składników; w mianowniku - sumę
składników. Stąd
. Zatem jedyną liczbą
, która może spełniać warunek (4) - a więc i warunek (3) - jest
.
Pokażemy, że i na odwrót: jeżeli (dla danej liczby wymiernej
) przyjmiemy za
liczbę
(gdzie
), to warunek (3) będzie spełniony. Ponownie podstawiamy
. Dowodzony warunek (3) przybiera postać
![]() |
Weźmy pod uwagę ciąg
o wyrazach
. Należy dowieść, że
; a ponieważ
, wystarczy w tym celu wykazać, że ciąg ten jest niemalejący. To zaś wynika z przekształcenia
![]() |
bowiem suma w nawiasie kwadratowym jest liczbą tego samego znaku, co różnica
.
Udowodniliśmy, że dla danej dodatniej liczby wymiernej
jedynie liczba
ma rozważaną własność.
Przechodzimy do przypadku ogólnego, gdy
jest liczbą rzeczywistą dodatnią. Weźmy dowolny ciąg
dodatnich liczb wymiernych zbieżny do
. Oznaczmy
. Na podstawie rozpatrzonego już przypadku wiemy, że dla liczb
oraz
zachodzi nierówność analogiczna do (3):
![]() |
Przy
dążącym do nieskończoności ciąg
dąży do
. Przechodzimy w nierówności (5) do granicy (przy ustalonym
, przy czym
może być dowolną liczbą dodatnią) i otrzymujemy nierówność
![]() |
To znaczy, że liczba
ma badaną własność.
Pozostała do udowodnienia implikacja odwrotna: załóżmy, że dla zadanej liczby
i dla pewnej liczby rzeczywistej
jest spełniony warunek (3); chcemy wykazać, że
.
Zastępując w (3) liczbę
przez
dostajemy warunek równoważny
![]() |
a po pomnożeniu stronami przez
:
![]() |
Stąd oraz z nierówności (6) mamy
, czyli
![]() |
Dla liczb
otrzymujemy zależność
![]() |
Gdy
dąży do
, różnica po lewej stronie (7) dąży do granicy
. Z oszacowań (7) wynika, że ta wartość graniczna może być równa tylko zeru. Tak więc
.
Konkluzja jak poprzednio: liczba
jest jedyną liczbą
o wymaganej własności.
Uwaga: Udało się rozwiązać zadanie bez użycia pojęcia pochodnej ale nie bez pojęcia {\it granicy} (ciągu, funkcji). I trudno, żeby było inaczej, bowiem przejście graniczne jest obecne w samej definicji potęg o wykładniku rzeczywistym; stanowi wręcz istotę tej definicji.