Dana jest, liczba całkowita
. Rozwiązać równanie
![]() |
Ponieważ
, dane równanie jest równoważne następującemu:
![]() |
Gdy
, równanie (1) jest spełnione tożsamościowo w zbiorze liczb, które nie są całkowitymi wielokrotnościami liczby
.
Dalej rozważamy przypadek, gdy
. Równanie (1) jest oczywiście spełnione, gdy
, czyli dla liczb postaci
![]() |
Wykażemy, że dla
równanie (1) nie ma innych rozwiązań.
Niech więc
będzie dowolną liczbą spełniającą równanie (1); przyjmijmy
i przepiszmy równanie (1) w postaci
![]() |
Jeżeli liczba rzeczywista
spełnia to ostatnie równanie, to liczby
,
oraz
także je spełniają. Zatem jeśli wykażemy, że równanie (3) nie jest spełnione przez żadną liczbę rzeczywistą
, będzie to znaczyło, że nie ma ono rozwiązań w żadnym z przedziałów
,
,
, czyli że jedynymi jego rozwiązaniami są liczby
i
. A ponieważ wartości
odpowiadają wartościom
danym wzorem (2), tym samym udowodnimy, że wzór (2) przedstawia pełne rozwiązanie równania (1).
Pozostaje zająć się równaniem (3) dla
. Przy takim warunku różnice ujęte w znaki wartości bezwzględnej (po lewej i po prawej stronie (3)) są nieujemne i równanie sprowadza się do postaci
![]() |
Rozumowania są cały czas prowadzone pod założeniem, że
jest ustaloną liczbą naturalną większą od
. Wykażemy kilkoma sposobami, że przy takim założeniu równanie (4) nie ma rozwiązań
.
Przypuśćmy, że pewna liczba
spełnia równanie (4) i oznaczmy liczbę
przez
; oczywiście
. Przepisujemy równanie (4) jako
, dzielimy stronami przez
i dostajemy związek
![]() |
Podstawiając z powrotem
otrzymujemy zależność
![]() |
Dla każdej liczby dodatniej
prawdziwa jest nierówność
(równoważna, po prostym przekształceniu, nierówności
). Zatem dla każdej liczby całkowitej
mamy
![]() |
Podstawiamy za
kolejno liczby
i dodajemy stronami otrzymane
nierówności. Zauważmy, że co najmniej jedna z nich jest nierównością ostrą (bo
). W wyniku sumowania otrzymujemy po lewej stronie liczbę
; po prawej stronie dostajemy wartość
. To pokazuje, że równość (5) nie jest w rozważanym przypadku możliwa.
Jak stwierdziliśmy wcześniej, wynika stąd wniosek, że dla
pełne rozwiązanie równania (1) dane jest wzorem (2).
Sprowadziwszy zagadnienie do równania (5) można szybko uzyskać sprzeczność z założeniem
zauważając, że średnia geometryczna liczb
jest równa
. Równość (5) mówi zaś, ze średnia arytmetyczna tych liczb także jest równa
.
Oczywiście jeśli
,
, to ,,uśredniane'' liczby nie są równe, a więc ich średnia arytmetyczna musi być większa od średniej geometrycznej i mamy sprzeczność, o którą chodziło.
Rozważamy funkcję
określoną wzorem
![]() |
Obliczamy jej pochodną:
, czyli
, gdzie
![]() |
Pochodna funkcji
jest dodatnia dla
:
![]() |
(nadal rozważamy przypadek, gdy
). Zatem funkcja
jest w przedziale
rosnąca; a ponieważ
, dostajemy nierówność
dla
. Stąd
dla
. To znaczy, że i
jest funkcją rosnącą w przedziale
. Wobec równości
, wartości
są dodatnie dla
. Dzielimy nierówność
stronami przez
i otrzymujemy:
![]() |
Widać stąd, że równanie (4) nie jest spełnione przez żadną liczbę
.
Konkluzja jak poprzednio: dla
jedynymi rozwiązaniami równania (1) są liczby dane wzorem (2).