Niech
będzie liczbą wszystkich niepustych podzbiorów zbioru
, których suma elementów daje przy dzieleniu przez 6 resztę 5 oraz niech
będzie liczbą wszystkich niepustych podzbiorów zbioru
, których iloczyn elementów daje przy dzieleniu przez 7 resztę 5. Obliczyć iloraz
.
Dla skończonego zbioru liczb
symbole
oraz
będą oznaczały odpowiednio sumę oraz iloczyn wszystkich liczb w tym zbiorze. Niech
będzie ustaloną liczbą naturalną. Zgodnie z treścią zadania,
![]() |
Zauważmy, że w określeniu liczby
można ze zbioru
usunąć wszystkie wielokrotności liczby
; jeśli bowiem zbiór
zawiera jakąkolwiek liczbę podzielną przez
, to warunek
na pewno nie jest spełniony. Przyjmując oznaczenia
![]() |
oraz
![]() |
można zatem przepisać określenie liczb
i
, jak następuje:
![]() |
Weźmy pod uwagę dowolną liczbę
. Jest ona elementem dokładnie jednego ze zbiorów
. Liczba
nie dzieli się przez
, a więc w każdym ze zbiorów
istnieje dokładnie jeden element przystający do
modulo
. Spośród nich wybieramy element
należący do zbioru
o tym samym numerze
, co numer zbioru
zawierającego
. Oznaczmy ten element
przez
. W ten sposób została określona funkcja
o własności:
![]() |
Wykażemy, że jest ona różnowartościowa.
Przypuśćmy, że
dla pewnych liczb
. Przyjmijmy, że
oraz
,
. Wówczas
,
, więc z równości
wynika, że
, a ponadto
![]() |
Kluczem do dalszych rozważań będzie następująca, łatwa do sprawdzenia, własność:
![]() |
Skoro
oraz
, zatem
. Mnożymy związek (3) stronami przez liczbę całkowitą
:
![]() |
Stąd na podstawie wzorów (4) wnosimy najpierw, że
, a następnie, że
, czyli
. Różnowartościowość funkcji
została wykazana.
Funkcja
odwzorowuje zbiór
, liczący
elementów, w zbiór
, liczący także
elementów. Stąd wniosek, że jest ona różnowartościowym odwzorowaniem zbioru
na cały zbiór
.
Niech teraz
będzie dowolnym niepustym podzbiorem zbioru
i niech
będzie obrazem zbioru
w odwzorowaniu
. Udowodnimy, że zachodzi implikacja:
![]() |
Przyjmijmy, że
. Zatem
, gdzie
![]() |
(por. (2)). Jeżeli
,
, to istnieje taka liczba całkowita
, że
. Korzystając ponownie z pierwszego wzoru (4) obliczamy:
![]() |
to dowodzi słuszności implikacji (5).
Korzystając z własności (4) nietrudno się przekonać, że
oraz
dla
. Ze zdania (5) wynika zatem, że
![]() |
A ponieważ
jest wzajemnie jednoznacznym odwzorowaniem zbioru
na
, wnosimy stąd, że w zbiorze
jest tyle samo podzbiorów
spełniających warunek
, ile jest w zbiorze
podzbiorów
spełniających warunek
. To znaczy, że
.
Otrzymujemy odpowiedź: dla każdej liczby naturalnej
iloraz
jest równy
.
Uwaga: Własność (5) można tak wyrazić słowami —-- sugestywnie, choć nie ściśle: odwzorowanie
„przeprowadza'' dodawanie modulo
na mnożenie modulo
. Czytelnicy, którym nie są obce najprostsze fakty oraz język teorii grup, wiedzą, że zbiór
jest grupą przy działaniu dodawania modulo
, a zbiór
jest grupą przy działaniu mnożenia modulo
.
Wspomniana własność, już w ścisłej terminologii, mówi, że operacja, która liczbie
przyporządkowuje resztę z dzielenia liczby
przez 7, jest {\it izomorfizmem} pierwszej z tych grup na drugą - i na tym spostrzeżeniu opiera się całe powyższe rozwiązanie.
Istotną rolę gra przy tym fakt, że potęgi trójki
dają przy dzieleniu przez 7 różne reszty - por. wzory (4) . Tę samą własność ma też piątka; można więc wszędzie konsekwentnie zastąpić potęgowanie o podstawie 3 potęgowaniem o podstawie 5, i tak zmodyfikowane rozwiązanie też będzie poprawne.
Zachowajmy z poprzedniego rozwiązania oznaczenia:
oraz
![]() |
Powtarzamy początkowy fragment tamtego rozwiązania i dochodzimy do wzorów (1) . Celem rozważań będzie wyprowadzenie zależności rekurencyjnych dla ciągów
i
(przy zmieniającym się
).
Przyjmijmy dodatkowo oznaczenia:
![]() |
![]() |
Nie ograniczamy przy tym uwagi do zbiorów niepustych; dla
zbiór
może być pusty; podobnie dla
zbiór
może być pusty.
(Przyjmujemy zwykłą umowę, że
).
Ustalmy liczbę naturalną
i weźmy pod uwagę analogiczne zagadnienie dla liczby
. Oznaczmy:
![]() |
Każdy zbiór
jest sumą rozłącznych zbiorów
i
, gdzie
,
; przy tym
. Jeśli reszta z dzielenia liczby
przez
wynosi
, to reszta z dzielenia liczby
przez
wynosi
tym symbolem będziemy oznaczać jedyną liczbę
spełniającą warunek
. (Działanie
jest więc namiastką zwykłego odejmowania).
Ustalmy zbiór
oraz ustalmy na chwilę wartość reszty
. Policzymy, ile jest sposobów przedstawienia zbioru
w postaci sumy
, gdzie
,
,
,
.
Zbiór
można wybrać na
sposobów. Liczba podzbiorów
zbioru
spełniających warunek
jest dokładnie taka sama, jak liczba podzbiorów zbioru
spełniających analogiczny warunek. Wynika to stąd, że zbiór
- to po prostu zbiór
przesunięty o
jednostek. Mamy zatem
możliwości wyboru zbioru
. Dla ustalonej wartości
daje to
sposobów przedstawienia zbioru
w rozważanej postaci.
Liczba wszystkich zbiorów
zawartych w zbiorze
oraz spełniających warunek
jest sumą takich iloczynów przy zmieniającym się
:
![]() |
Dokładnie takie samo rozumowanie prowadzi do podobnego wzoru dla
:
![]() |
literki
oraz
oznaczają teraz możliwe reszty z dzielenia przez
(jak pamiętamy, reszta zerowa została wykluczona); zaś dla
symbol
oznacza jedyną liczbę
spełniającą warunek
. (Działanie
jest namiastką dzielenia). Wyprowadzenie wzoru (7) tym się tylko różni od wyprowadzenia wzoru (6), że zamiast zbiorów
i
rozważa się zbiory
i
, zamiast sum
— iloczyny
, a zamiast przystawania modulo
— przystawanie modulo
.
Wartości
oraz
można wyznaczyć empirycznie, wypisując wszystkie możliwe podzbiory zbiorów
oraz
. (Można je też wyznaczyć metodą mniej pracochłonną - pozostawiamy to sprytowi Czytelnika.)
Oto wynik zliczania:
![]() |
Podstawiając te wartości do wzorów (6) oraz (7) dostajemy kolejne wzory
![]() |
(bowiem
) oraz
![]() |
(bowiem
).
Gdy
przebiega wartości od
do
, czyli wszystkie możliwe reszty z dzielenia przez
, wówczas także
przebiega wszystkie możliwe reszty z dzielenia przez
(przy ustalonej wartości
). Zatem suma
jest liczbą wszystkich podzbiorów zbioru
.
Gdy
przebiega wartości od
do
, czyli wszystkie {\it niezerowe} reszty z dzielenia przez
, wówczas
przebiega wszystkie {\it niezerowe} reszty z dzielenia przez
(przy ustalonej wartości
). Zatem suma
jest liczbą wszystkich podzbiorów zbioru
; korzystamy tu z faktu, że dla każdego zbioru
wartość
jest niepodzielna przez
(wielokrotności siódemki zostały odrzucone przy definiowaniu zbioru
).
Zbiory
i
są (
)-elementowe; mają zatem po
podzbiorów. Uzyskane wzory przybierają prostszą postać
![]() |
Zauważmy, że

oraz także

Dostajemy więc zależności
![]() |
Ponieważ
oraz
, zatem pierwsze dwa wzory (spośród czterech wypisanych powyżej) prowadzą przez indukcję do wniosku, że
dla wszystkich
, natomiast dwa dalsze wzory dają wniosek, że
dla wszystkich
. Wzór drugi oraz wzór czwarty możemy teraz tak przepisać:
![]() |
Tak więc ciągi
i
spełniają dokładnie tę samą zależność rekurencyjną. A skoro
, przez indukcję wnosimy, że
dla wszystkich
. Wniosek: iloraz
jest równy
.