Wyznaczyć wszystkie funkcje
, które spełniają następujące warunki:
dla
;
jest ograniczona.
Łatwo zauważyć, że podane warunki są spełnione przez funkcję
. Pokażemy, że nie ma innych takich funkcji.
Załóżmy więc, że
jest dowolną funkcją spełniającą warunki (i) i (ii). Określamy funkcję
wzorem
![]() |
Wówczas
i wobec ograniczoności funkcji
(warunek (ii)) widzimy, że także
jest funkcją ograniczoną.
Z warunku (i) wynika zależność
![]() |
stąd
![]() |
Przyjmijmy
; równość (3) , podzielona stronami przez
, przybiera postać
![]() |
Ułamek po prawej stronie ma wartość nie mniejszą od
(bo wartości funkcji
z założenia leżą w przedziale
). Zatem
![]() |
Dla dowolnie wybranej liczby
otrzymujemy stąd ciąg nierówności
![]() |
Wcześniej stwierdziliśmy, że funkcja
jest ograniczona. Z określenia funkcji
, wynika więc, ze
. To znaczy, że ciąg (4) jest niemalejącym ciągiem liczb nieujemnych, zbieżnym do zera. A to jest możliwe tylko wówczas, gdy wszystkie wyrazy tego ciągu są zerami; w szczególności
.
Liczba
była dowolnie wybrana z przedziału
. Stąd wniosek, że
jest funkcją tożsamościowo równą zeru. Z jej określenia oraz z równości (1) wnosimy kolejno, że
oraz
dla
.
Jak zauważyliśmy na początku, funkcja
spełnia oba zadane warunki; jest więc jedynym rozwiązaniem rozpatrywanego zagadnienia.
Rozpoczynamy, jak w sposobie pierwszym: zakładamy, że funkcja
spełnia postulowane warunki, określamy funkcję
wzorem (1) , zauważamy, że
jest funkcją ograniczoną o wartościach dodatnich, i dochodzimy do wzoru (2) . Zastępujemy w nim
przez prawą stronę wzoru (1) i dostajemy związek
![]() |
czyli
![]() |
Jeżeli dla pewnej liczby
zachodzi nierówność
, to oczywiście także
; licznik ułamka po prawej stronie wzoru (5) jest dodatni, mianownik też, więc otrzymujemy nierówność
.
Jeżeli dla pewnej liczby
mamy
, to także
; korzystamy tu ze spostrzeżenia, że
dla wszystkich
. Licznik ułamka we wzorze (5) jest teraz ujemny i dostajemy nierówność
.
Wykazaliśmy więc, że:
![]() |
Chcemy dowieść, że funkcja
jest tożsamościowo równa
. Przypuśćmy, że istnieje liczba
, dla której
. Uzyskane przed chwilą implikacje prowadzą przez oczywistą indukcję do następujących wniosków:
![]() |
W sytuacji opisanej przez nierówności (6) ciąg
dąży do nieskończoności; daje to sprzeczność z ograniczonością funkcji
.
W sytuacji opisanej przez nierówności (7) mamy, w myśl określenia (1) ,
![]() |
W otrzymanym iloczynie czynnik
dąży do nieskończoności, ale drugi czynnik
dąży znacznie szybciej do zera. Temu nieprecyzyjnemu sformułowaniu nadajemy bardziej ścisłą postać na przykład powołując się na {\it nierówność Bernoulli'ego}:
![]() |
Liczba dodatnia
jest mniejsza od
, więc może być zapisana w postaci
, gdzie
.
Korzystając z tego, że
dla
(łatwy dowód indukcyjny) otrzymujemy na podstawie związków (8) i (9) :
![]() |
Gdy
dąży do nieskończoności, ostatni iloraz dąży do zera. Dostajemy sprzeczność z warunkiem, że wartości funkcji
leżą w przedziale
.
Przypuszczenie, że dla pewnego
wartość
jest różna od
, prowadzi w każdym przypadku do sprzeczności. Zatem
dla wszystkich
, i w konsekwencji (por. wzór (1) )
dla
.
Uwaga: Konkluzję rozwiązania można zapisać tak: funkcja
jest jedyną funkcją
spełniającą dane w warunku (i) równanie funkcyjne oraz podwójną nierówność
![]() |
dla pewnej stałej dodatniej
.
Otóż implikacje (6) i (7) , otrzymane dla funkcji
w drugim sposobie rozwiązania, pozwalają uzyskać następujące wzmocnienie tego twierdzenia:
jest jedyną funkcją
spełniającą równanie (i) wraz z oszacowaniami:
![]() |
dla pewnych stałych dodatnich
. Szczegółowe uzasadnienie pozostawiamy Czytelnikowi.