Wyznaczyć wszystkie liczby całkowite
, dla których równanie
ma rozwiązania w liczbach rzeczywistych
.
Załóżmy, że dane równanie ma rozwiązania w liczbach rzeczywistych: niech
będzie jednym z tych rozwiązań. Oczywiście
nie może być całkowitą wielokrotnością
, bo dla takich liczb prawa strona traci sens. Zgodnie z równaniem,
![]() |
stąd
, czyli
![]() |
(korzystamy tu ze wzoru:
. Różnica dwóch kosinusów jest równa
wtedy i tylko wtedy, gdy pierwszy z nich ma wartość
, a drugi
. Dostajemy więc układ równości
![]() |
z których wynika, że
![]() |
(
liczby całkowite).
W drugiej z równości (1) mamy po prawej stronie liczbę różną od zera; zatem i lewa strona ma wartość różną od zera. Możemy wobec tego podzielić pierwszą równość stronami przez drugą. Dostajemy związek
.
Wprowadzając oznaczenie
przepisujemy ten związek w postaci
, czyli
![]() |
Widzimy, że liczba
pomnożona przez liczbę nieparzystą daje w wyniku liczbę podzielną przez
, co jest możliwe tylko wtedy, gdy sama liczba
dzieli się przez
. Skoro zaś
, znaczy to, że liczba
daje w dzieleniu przez
resztę
.
Biorąc jeszcze pod uwagę warunek zadania mówiący, że liczba
ma być dodatnia, dochodzimy do następującej konkluzji:
![]() |
Na odwrót, jeśli liczba
ma taką postać, to rozważane równanie ma rozwiązania w liczbach rzeczywistych --- jednym nich jest na przykład liczba
; istotnie: dla
oraz
mamy
, skąd
; zarówno lewa jak i prawa strona równania ma wartość
.
Wniosek: liczby, których wyznaczenie było celem zadania, są scharakteryzowane przez zdanie (2).
Uwaga: Wspomnimy jeszcze wariant rozwiązania polegający na spostrzeżeniu (od razu na początku), że dla każdej liczby
prawa strona równania, jako liczba postaci
, ma wartość bezwzględną nie mniejszą niż
, podczas gdy wartość bezwzględna lewej strony jest nie większa od
. Równanie może więc być spełnione tylko wtedy, gdy obie strony mają wartość
lub
. Każda z tych możliwości daje układ dwóch prostych równań trygonometrycznych. Dokończenie rozumowania jest łatwym zadaniem i prowadzi do wniosku (2), dającego charakteryzację poszukiwanych liczb
. Czytelnikowi pozostawiamy dopracowanie szczegółów.
Załóżmy, że dane równanie ma rozwiązania w liczbach rzeczywistych: niech
będzie jednym z tych rozwiązań. Oczywiście
nie może być całkowitą wielokrotnością
, bo dla takich liczb prawa strona traci sens. Zgodnie z równaniem,
![]() |
stąd
, czyli
![]() |
(korzystamy tu ze wzoru:
. Różnica dwóch kosinusów jest równa
wtedy i tylko wtedy, gdy pierwszy z nich ma wartość
, a drugi
. Dostajemy więc układ równości
![]() |
z których wynika, że
![]() |
(
liczby całkowite).
W drugiej z równości (1) mamy po prawej stronie liczbę różną od zera; zatem i lewa strona ma wartość różną od zera. Możemy wobec tego podzielić pierwszą równość stronami przez drugą. Dostajemy związek
.
Wprowadzając oznaczenie
przepisujemy ten związek w postaci
, czyli
![]() |
Widzimy, że liczba
pomnożona przez liczbę nieparzystą daje w wyniku liczbę podzielną przez
, co jest możliwe tylko wtedy, gdy sama liczba
dzieli się przez
. Skoro zaś
, znaczy to, że liczba
daje w dzieleniu przez
resztę
.
Biorąc jeszcze pod uwagę warunek zadania mówiący, że liczba
ma być dodatnia, dochodzimy do następującej konkluzji:
![]() |
Na odwrót, jeśli liczba
ma taką postać, to rozważane równanie ma rozwiązania w liczbach rzeczywistych --- jednym nich jest na przykład liczba
; istotnie: dla
oraz
mamy
, skąd
; zarówno lewa jak i prawa strona równania ma wartość
.
Wniosek: liczby, których wyznaczenie było celem zadania, są scharakteryzowane przez zdanie (2).
Uwaga: Wspomnimy jeszcze wariant rozwiązania polegający na spostrzeżeniu (od razu na początku), że dla każdej liczby
prawa strona równania, jako liczba postaci
, ma wartość bezwzględną nie mniejszą niż
, podczas gdy wartość bezwzględna lewej strony jest nie większa od
. Równanie może więc być spełnione tylko wtedy, gdy obie strony mają wartość
lub
. Każda z tych możliwości daje układ dwóch prostych równań trygonometrycznych. Dokończenie rozumowania jest łatwym zadaniem i prowadzi do wniosku (2), dającego charakteryzację poszukiwanych liczb
. Czytelnikowi pozostawiamy dopracowanie szczegółów.