Wewnątrz równoległościanu,którego krawędzie mają długości
,
,
, leży punkt
. Dowieść. że istnieje wierzchołek równoległościanu, którego odległość od punktu
nie przekracza
.
Ściany równoległościanu wyznaczają sześć płaszczyzn. Niech
będzie tą płaszczyzną, której odległość od punktu
jest najmniejsza; jeśli są dwie takie płaszczyzny (lub więcej), wybieramy dowolną z nich i ją oznaczamy przez
. Niech
będzie ścianą równoległościanu zawartą w płaszczyźnie
i niech
będzie rzutem prostokątnym punktu
na tę płaszczyznę.
Przyjmijmy, że cztery krawędzie równoległościanu, łączące wierzchołki
,
,
,
z wierzchołkami ściany
równoległej do
, mają długość
. (Nie tracimy przez to ogólności, bo w razie potrzeby można zmienić oznaczenia długości krawędzi.)
Punkt
jest oddalony od ściany
nie mniej niż od ściany
. Zatem
.
Wykażemy, że punkt
leży w obrębie rówuoległoboku
. Przypuśćmy, że jest inaczej. Wówczas odcinek
przecina brzeg równoległościanu w pewnym punkcie
, należącym do jakiejś innej ściany. Odległość punktu
od płaszczyzny tej ściany nie przekracza długości odcinka
, a więc jest mniejsza od długości odcinka
, czyli od odległości punktu
od płaszczyzny
. To się jednak kłóci z wyborem płaszczyzny
; sprzeczność dowodzi fałszywości uczynionego przypuszczenia.
Tak więc
jest punktem równoległoboku
, którego boki mają długości
i
. Powtarzamy rozumowanie: spośród prostych
,
,
,
wybieramy tę, której odległość od punktu
jest najmniejsza; jeśli jest więcej niż jedna taka prosta, wybieramy którąkolwiek z nich.
Przyjmijmy, że jest to prosta
i że
(w razie potrzeby zmieniamy oznaczenia). Niech
będzie rzutem prostokątnym punktu
na prostą
. Rozumując podobnie jak poprzednio zauważamy, że
oraz że
jest punktem odcinka
; gdyby bowiem punkt
leżał na prostej
poza odcinkiem
, wówczas odcinek
przecinałby inny bok równoległoboku
, i wobec tego odległość punktu
od tego boku byłaby mniejsza niż odległość
od prostej
- wbrew wyborowi owej prostej.
Możemy wreszcie bez straty ogólności założyć, że punkt
leży na odcinku
w odległości nie większej od końca
niż od
. Zatem
.
Kierunki prostych
,
,
są parami prostopadłe. Odcinki
,
,
są więc trzema prostopadłymi krawędziami prostopadłościanu, którego wewnętrzną przekątną jest odcinek
. Długości tych odcinków nie przekraczają (odpowiednio) liczb
,
,
. Zatem, ostatecznie,
![]() |
punkt
jest wierzchołkiem, którego istnienie trzeba było wykazać.