Dla liczby naturalnej
oznaczmy przez
najmniejszą liczbę pierwszą, która nie jest dzielnikiem liczby
. Jeśli
, to przyjmujemy, że
jest iloczynem wszystkich liczb pierwszych mniejszych od
; gdy zaś
, to przyjmujemy
. Określamy ciąg
wzorami:
![]() |
Wyznaczyć wszystkie liczby naturalne
, dla których zachodzi równość
.
Niech
,
,
,
,
będzie rosnącym ciągiem wszystkich liczb pierwszych. Wyrazy rozważanego w zadaniu ciągu
dadzą się scharakteryzować przez cyfry zapisu wskaźnika
w dwójkowym układzie pozycyjnym. Wykażemy mianowicie, że dla
zachodzi implikacja:
![]() |
Dla
jest to prawda (
).
Przyjmijmy słuszność zdania (*) dla pewnej liczby naturalnej
. Jeżeli
jest liczbą parzystą, to
, więc
![]() |
Zatem
,
, i zgodnie z podanym wzorem rekurencyjnym:
. Tak więc
![]() |
reguła (*) zachowuje słuszność dla
.
Jeżeli natomiast
jest liczbą nieparzystą, to
. Załóżmy, że zapis dwójkowy liczby
nie składa się z samych jedynek (przypadek, gdy tak jest, rozpatrzymy za chwilę). Niech
będzie najmniejszym numerem, dla którego
. To znaczy, że
![]() |
Reguła (*) (która w myśl założenia indukcyjnego zachodzi dla rozważanej liczby
) daje równość
![]() |
Zatem
,
. Liczby
oraz
mają więc przedstawienia:
![]() |
![]() |
także i w tym przypadku reguła (*) jest słuszna dla
.
Pozostała do rozpatrzenia sytuacja, gdy w przedstawieniu dwójkowym liczby
są same jedynki:
![]() |
Zgodnie z założeniem indukcyjnym (*) oraz z podanym wzorem rekurencyjnym mamy teraz:
![]() |
Zatem
![]() |
Jak widać, również w takim przypadku reguła (*) zachowuje słuszność dla
.
Na mocy zasady indukcji implikacja (*) zachodzi dla wszystkich liczb naturalnych
.
Różne liczby
mają różne rozwinięcia dwójkowe. Wynika stąd (wobec charakteryzacji (
)), że w ciągu
żadna liczba nie powtarza się. Pozostaje zauważyć, że w rozkładzie na czynniki pierwsze liczba
ma postać iloczynu
, czyli spełnia równość
. Stąd wniosek, że dla liczby
, i tylko dla niej, zachodzi równość
.
Uwaga: Z przeprowadzonego rozumowania wynika, że w ciągu
występują wszystkie dodatnie liczby całkowite bezkwadratowe, to znaczy nie dzielące się przez kwadrat żadej liczby pierwszej; innymi słowy, mające rozkład na iloczyn różnych czynników pierwszych; przy tym każda taka liczba pojawia się w tym ciągu dokładnie raz.
Wzór rekurencyjny, generujący ów ciąg, naśladuje algorytm dodawania jedynki w dwójkowym układzie pozycyjnym. Do zauważenia tego faktu oraz jego precyzyjnego opisu sprowadza się powyższe rozwiązanie.