Spośród wszystkich permutacji
zbioru
spełniających warunek
![]() |
wybieramy jedną (każdy wybór jest jednakowo prawdopodobny). Niech
będzie prawdopodobieństwemtego, że wybrana permutacja spełnia warunek
![]() |
Wyznaczyć wszystkie liczby naturalne
, dla których
.
Oznaczmy przez
zbiór tych permutacji zbioru
(czyli różnowartościowych funkcji
), które spełniają pierwszy z podanych warunków:
![]() |
Oznaczmy ponadto przez
zbiór tych permutacji
, które spełniają oba podane warunki: (1) oraz
![]() |
(Oczywiście
jest podzbiorem zbioru
.) Niech
będzie liczbą permutacji w zbiorze
i niech
będzie liczbą permutacji w zbiorze
. Wówczas
.
Rozpatrzymy najpierw przypadki banalne:
,
. W zbiorze jednoelementowym można określić tylko jedną permutację; w zbiorze dwuelementowym dwie. Każda z nich spełnia warunki (1), (2). Zatem
,
.
Ustalmy
. Jeśli permutacja
zbioru
spełnia warunek (1), to w szczególności
, co oznacza, że
lub
. Tak więc zarówno zbiór
, jak i
, jest sumą dwóch podzbiorów, złożonych (odpowiednio) z tych permutacji, które spełniają pierwszy bądź drugi człon tej alternatywy. Oznaczmy te podzbiory, jak następuje:
![]() |
![]() |
i przyjmijmy, że w zbiorach tych jest (odpowiednio):
permutacji,
permutacji,
permutacji,
permutacji. Wówczas
,
.
Weźmy dowolną permutację
: spełnia ona równość
, a zatem
dla
. Przyjmując
![]() |
określamy permutację
. Warunek (1) jest spełniony przez permutację
, więc także przez permutację
. To znaczy, że
.
Na odwrót, jeśli
jest dowolną permutacją zbioru
należącą do zbioru
, to przyjmując
![]() |
dostajemy permutację zbioru
spełniającą warunek (1) wraz z równością
, czyli permutację należącą do zbioru
.
Wzór (3) określa operację zawężenia
do zbioru
; wzór (4) określa operację rozszerzenia
do zbioru
. Te dwie operacje są wzajemnie odwrotne, więc ustalają wzajemnie jednoznaczną odpowiedniość pomiędzy elementami zbioru
i elementami zbioru
. Stąd wniosek, że zbiory te liczą tyle samo elementów (są równoliczne):
.
Weźmy dowolną permutację
: spełnia ona równość
. Istnieje w zbiorze
dokładnie jeden element
taki, że
. Przyjmując
![]() |
określamy permutację
. Przy tym
![]() |
(dla
wynika to z warunku (1), a dla
mamy
). To znaczy, że
.
Na odwrót, jeśli
jest dowolną permutacją zbioru
należącą do zbioru
, to istnieje element
, dla którego zachodzi równość
. Przyjmując
![]() |
dostajemy permutację zbioru
. Spełnia ona warunek (1) oraz równość
, więc należy do zbioru
.
Jak poprzednio, operacje wyznaczania
przez
(wzór (5)) oraz wyznaczania
przez
(wzór (6)) są wzajemnie odwrotne. Ustalają zatem wzajemnie jednoznaczną odpowiedniość pomiędzy elementami zbioru
i elementami zbioru
. Tak więc
. W połączeniu z poprzednią konkluzją otrzymujemy związek:
![]() |
Uzyskaliśmy wzór rekurencyjny dla ciągu
.
Podobne rozumowanie da nam wzór rekurencyjny dla ciągu
.
Weźmy permutację
(zatem
) i niech
będzie zawężeniem
do zbioru
; to znaczy, definiujemy
wzorem (3). Warunki (1) i (2) są spełnione przez permutację
, więc także przez
. To znaczy, że
.
Na odwrót, jeśli
jest permutacją zbioru
należącą do
, to możemy ją rozszerzyć do permutacji
zbioru
, przyjmując
. Rozszerzona permutacja spełnia warunki (1) i (2) oraz
, więc należy do zbioru
.
Wzajemnie odwrotne operacje rozszerzania i zawężania dają odpowiedniość między elementami zbiorów
i
. Zatem
.
Weźmy wreszcie dowolną permutację
(zatem
). Wobec warunku (2), element
nie może być równy
dla żadnego
; musi być równy
. Permutacja
zamienia więc miejscami elementy
i
. Zawężamy ją do zbioru
; to znaczy, przyjmujemy
![]() |
dostajemy permutację
zbioru
. Warunki (1) i (2) są spełnione przez
, więc i przez
. Zatem
.
Na odwrót, jeśli
jest permutacją zbioru
należącą do
, to rozszerzamy ją do permutacji
zbioru
, przyjmując
![]() |
Rozszerzona permutacja spełnia warunki (1) i (2) oraz
, czyli należy do zbioru
.
Także i teraz operacje zawężania (wzór (8)) i rozszerzania (wzór (9)) są wzajemnie odwrotne i dają odpowiedniość między elementami zbiorów
i
. Zatem
. W konsekwencji
![]() |
Mamy wzór rekurencyjny dla ciągu
.
[Jak widać,
jest ciągiem Fibonacci'ego; podobnie wzór (7) pozwala wywnioskować, że
jest ciągiem kolejnych potęg dwójki; nie będziemy jednak w tym rozwiązaniu korzystać z jawnych przedstawień tych ciągów.]
Ze wzoru (10) wynika, że
dla
; a skoro
,
, zatem
dla
. W takim razie dla
zachodzi nierówność
. Wzór (10) daje więc oszacowanie
![]() |
Stąd oraz z zależności (7) wnosimy, że
![]() |
ciąg
jest malejący (począwszy od drugiego wyrazu).
Korzystając ze wzorów (10) i (7) obliczamy początkowe wyrazy ciągów
i
i stwierdzamy, że
,
,
,
. Wobec tego
,
, i z monotoniczności ciągu
wynika odpowiedź: nierówność
zachodzi tylko dla
.