Dana jest prosta
oraz leżące na niej trzy różne punkty. Każdy z nich jest początkiem pary półprostych; wszystkie te półproste leżą w jednej półpłaszczyźnie o krawędzi
. Każda z tych par półprostych wyznacza z każdą inną czworokąt. Dowieść, że jeśli w dwa z tych czworokątów można wpisać okrąg, to również w trzeci można wpisać okrąg.
Oznaczmy trzy dane punkty przez
,
,
. Dla
oznaczmy przez
,
dwie dane półproste o wspólnym początku
, a przez
- dwusieczną utworzonego przez nie kąta. Te dwusieczne przecinają się (parami) w punktach
,
,
:
![]() |
(rysunek 5). Przyjmijmy ponadto oznaczenia (dla
):
- odległość punktu
od prostej
,
- rzut punktu
na prostą
,
- odległość punktu
od półprostej
,
- rzut punktu
na półprostą
.

Punkt
jest środkiem jednokładności, która punkty
,
,
odwzorowuje odpowiednio na punkty
,
,
. Wynika stąd proporcja
, czyli
![]() |
Przez cykliczne przesunięcie numerów
otrzymujemy (analogicznie):
![]() |
Mnożąc stronami te trzy proporcje dostajemy po prawej stronie jedynkę, a po lewej - ułamek, którego licznik musi być wobec tego równy mianownikowi:
![]() |
Zauważmy teraz, że jeżeli w czworokąt wyznaczony przez pary półprostych
,
oraz
,
da się wpisać okrąg, to jego środek leży zarówno na dwusiecznej
, jak i na dwusiecznej
. Środkiem tym jest więc punkt
, a promień jest równy obu odległościom
oraz
; tak więc
.
Na odwrót, jeśli zachodzi równość
, to punkt
jest środkiem okręgu stycznego do półprostych
,
,
,
, a więc wpisanego w rozważany czworokąt. Zatem równość
jest warunkiem koniecznym i dostatecznym istnienia takiego okręgu.
I znów prżez analogię (przez cykliczne przesunięcie numerów) wnosimy, że w czworokąt wyznaczony przez pary półprostych
,
oraz
,
da się wpisać okrąg wtedy i tylko wtedy, gdy
, natomiast w czworokąt wyznaczony przez pary półprostych
,
oraz
,
da się wpisać okrąg wtedy i tylko wtedy, gdy
.
Zadanie sprowadza się więc do wykazania, że jeżeli zachodzą dwie spośród równości
,
,
, to zachodzi także i trzecia. Ta implikacja jest zaś natychmiastowym wnioskiem z uzyskanej powyżej równości (1).