Dane są trzy niewspółpłaszczyznowe półproste
,
,
o wspólnym początku
oraz punkt
różny od
należący do
. Wykazać, że istnieje dokładnie jedna para punktów
,
, należących odpowiednio do
i
, taka, że
![]() |
Rozpoczniemy od analizy postulowanych warunków. Załóżmy, że punkty
,
spełniają te warunki:
![]() |
W powstały trójkąt
wpisujemy okrąg. Punkty styczności tego okręgu z bokami
,
,
oznaczmy odpowiednio przez
,
,
(rysunek 15). Zachodzą więc równości
![]() |
Odejmujemy stronami pierwszą równość (2) od pierwszej równości (1): otrzymujemy związek
, czyli
![]() |
Następnie odejmujemy stronami drugą równość (2) od drugiej równości (1): dostajemy związek
, czyli
![]() |
Trzecia równość (2) pokazuje, że lewa strona (3) równa się prawej stronie (4). Oznaczmy tę wspólną wartość przez
. Tak więc
![]() |
i wobec zależności (2) i (4) oraz (2) i (3):
![]() |
![]() |
Na półprostych
,
,
odkładamy odcinki
,
,
o jednakowej długości
:
. Liczba
jest większa od każdej z odległości
,
,
, więc punkty
,
,
leżą odpowiednio na odcinkach
,
,
. Wobec tego
![]() |
Porównując te związki z uzyskanymi wcześniej związkami (5), (6), (7) dochodzimy do równości
![]() |

Weźmy pod uwagę okrąg
dopisany do trójkąta
przy boku
; punkty jego styczności z bokiem
oraz z przedłużeniami boków
i
oznaczmy odpowiednio przez
,
,
. Oczywiście
. Jednocześnie
![]() |
![]() |
skąd (wobec (6) i (7))
![]() |
czyli
. To znaczy, że punkt
pokrywa się z
, a punkt
pokrywa się z
. Ponadto
, więc także punkt
pokrywa się z
. Punkty
,
,
są zatem punktami styczności okręgu
z prostymi
,
,
.
Analogicznie stwierdzamy, że punkty
,
,
są punktami styczności okręgu
, dopisanego do trójkąta
, z bokiem
i z przedłużeniami boków
i
; podobnie, punkty
,
,
są punktami styczności okręgu
, dopisanego do trójkąta
, z bokiem
i z przedłużeniami boków
i
. Okręgi
,
,
są więc styczne do płaszczyzny
.
Przeprowadzona analiza daje wskazówkę do dowodu zarówno istnienia poszukiwanej pary punktów
,
, jak również jej jedyności.
Odłóżmy na półprostych
,
,
odcinki
,
,
mające jednakową (dowolną) długość
. Weźmy pod uwagę trzy okręgi:
- okrąg styczny do półprostych
i
w punktach
i
,
- okrąg styczny do półprostych
i
w punktach
i
,
- okrąg styczny do półprostych
i
w punktach
i
.
Istnieje wówczas dokładnie jedna płaszczyzna
, styczna do tych trzech okręgów i taka, że punkty
,
,
leżą po przeciwnej jej stronie niż punkt
. Ten fakt, intuicyjnie jasny, można uzasadnić w następujący sposób.
Rozważamy ruchomy punkt
, przebiegający odcinek
. Z punktu
prowadzimy proste styczne do okręgów
i
, przecinające odcinki
i
odpowiednio w punktach
i
.
Gdy punkt
znajduje się blisko punktu
, punkty
i
leżą blisko punktów
i
; odcinek
przecina wówczas okrąg
(w dwóch punktach).
Gdy
znajduje się blisko punktu
, punkty
i
leżą blisko punktu
; odcinek
jest wówczas rozłączny z okręgiem
.
Gdy
przebiega odcinek
, oddalając się od jego końca
, punkty
i
przebiegają odcinki
i
, zbliżając się do
.
Istnieje zatem dokładnie jedno położenie punktu
, wyznaczające punkty
i
tak, że odcinek
jest styczny do okręgu
. Płaszczyzna
jest wówczas styczna do wszystkich trzech okręgów
,
,
; jest to płaszczyzna
, o którą nam chodziło. Wyznaczające tę płaszczyznę położenia punktów
,
,
nazwijmy odpowiednio:
,
,
.
Jeżeli szukane punkty
i
istnieją, to okręgi
,
,
, określone w przeprowadzonej wcześniej analizie zadania, są obrazami okręgów
,
,
w jednokładności o środku
i skali
; wynika to z równości:
![]() |
Obrazem płaszczyzny
(czyli
) w tej jednokładności jest równoległa do niej płaszczyzna
. Stąd wynika, że punkty
i
są wyznaczone jednoznacznie jako punkty przecięcia półprostych
i
z płaszczyzną równoległą do
, przechodzącą przez punkt
.
Na odwrót, określając punkty
i
w ten właśnie sposób, spełnimy warunki zadania, bowiem przedstawione w analizie rozumowanie można odwrócić: jednokładność, przeprowadzająca płaszczyznę
do położenia, w którym przechodzi ona przez punkt
, odwzorowuje okręgi
,
,
na okręgi
,
,
, dopisane do trójkątów
,
,
przy bokach
,
,
.
Oznaczając ich punkty styczności z tymi bokami odpowiednio przez
,
,
, a punkty styczności z półprostymi
,
,
odpowiednio przez
,
,
, oraz oznaczając przez
wspólną długość odcinków
,
,
, uzyskujemy kolejno równości (9), (8) oraz (5), (6) i (7); z nich zaś - związki
![]() |
![]() |
oraz
![]() |
![]() |
Spełnione są więc warunki (1); dowód jest zakończony.