Dowieść, że jeżeli na sześciokątnym przekroju sześcianu płaszczyzną przechodzącą przez jego środek można opisać okrąg, to przekrój ten jest sześciokątem foremnym.
Umieszczamy sześcian w układzie współrzędnych tak, by jego wierzchołkami były punkty o wszystkich współrzędnych równych
lub
. Środkiem sześcianu jest wówczas punkt
, początek układu. Rozważana w zadaniu płaszczyzna przechodzi przez
, a więc ma równanie postaci
![]() |
przy czym żaden za współczynników
,
,
nie jest zerem (gdyby na przykład współczynnik
był równy zeru, wówczas płaszczyzna zawierałaby całą oś
i przekrój sześcianu nie byłby sześciokątny).

Niech
,
,
będą trzema kolejnymi wierzchołkami sześciokąta będącego rozważanym przekrojem. Leżą one na trzech krawędziach sześcianu tworzących linię łamaną o bokach równoległych do wszystkich trzech osi układu współrzędnych. Nie tracimy ogólności przyjmując, że są to (kolejno) krawędzie
,
,
, gdzie
![]() |
(rysunek 10). Wszystkie punkty prostej
mają współrzędną
oraz współrzędną
. Zatem punkt
ma postać
. Analogicznie,
,
(oznaczenie drugiej współrzędnej punktu
przez
, a nie
, ma swój cel). Punkty
,
i
leżą na płaszczyźnie danej równaniem (1). Mamy więc układ równań
![]() |
z którego wyznaczamy
![]() |
Punkt
jest środkiem symetrii badanego sześciokąta (bo jest środkiem symetrii sześcianu). Jeśli więc istnieje okrąg opisany na tym sześciokącie, to jego środkiem jest punkt
. To znaczy, że punkty
,
,
leżą w jednakowych odległościach od
. A ponieważ
,
,
, wnosimy stąd, że
.
Jeśli wykażemy, że
, będzie to znaczyło, że
,
,
, a zatem punkty
,
i
są środkami odpowiednich krawędzi i sześciokąt jest foremny.
Możemy teraz zapomnieć o kontekście geometrycznym; zadanie zostało sprowadzone do wykazania, że jeśli liczby
,
,
dane wzorami (2) mają równe moduły, to są one wszystkie równe zeru.
Skoro
, zatem co najmniej dwie spośród liczb
,
,
są równe; trzecia albo ma tę samą wartość, albo różni się znakiem. Rozpatrzymy te dwa przypadki oddzielnie.
Gdy liczby
,
,
są równe, wzory (2) dają układ równań
![]() |
Dodajemy je stronami i otrzymujemy:
. Przypuśćmy, że
; wówczas
. Podstawiając
do pierwszych dwóch równań układu (3) dostajemy związki
![]() |
które - po pomnożeniu stronami - dają równość
, czyli
. Jest to sprzeczność, skoro
i
. Zatem, w tym przypadku,
.
Pozostał do rozważenia przypadek, gdy dwie spośród liczb
,
,
są równe, a trzecia różni się znakiem.
Układ oznaczeń we wzorach (2) jest cykliczny; to znaczy, cykliczna zmiana zmiennych (
) pociąga za sobą analogiczną zmianę wartości (
). Można więc bez straty ogólności przyjąć, że to liczby
i
są równe, a zatem
. Tym razem wzory (2) dają układ równań
![]() |
i po dodaniu stronami:
. Rozumując jak w poprzednim przypadku, przypuśćmy, że
; wówczas
. Podstawiając
do pierwszych dwóch równań układu (4) dostajemy związki
![]() |
które nie dadzą się pogodzić (jako, że
i
). Także i w tym przypadku otrzymujemy wniosek, że
.