Dana jest półpłaszczyzna oraz punkty
i
na jej krawędzi. Dla każdego punktu
tej półpłaszczyzny rozważamy kwadraty
i
leżące na zewnątrz trójkąta
. Wyznaczają one odpowiadającą punktowi
prostą
. Udowodnić, że wszystkie proste odpowiadające różnym położeniom punktu
przechodzą przez jeden punkt.
Wybierzmy punkt
w danej półpłaszczyźnie. Z uwagi na symetrię ról rozważanych kwadratów, możemy przyjąć, nie tracąc ogólności, że
. Kąt
jest więc ostry; kąt
może być ostry lub nie (rysunek 2). Oznaczmy odpowiednio przez
,
,
rzuty prostokątne punktów
,
,
na prostą
, a przez
- rzut punktu
na prostą
.
Z określenia punktów
i
wynika, że
![]() |
Stąd
![]() |
![]() |
Z tych równości widać, że trójkąt prostokątny
przystaje do trójkąta
, a trójkąt
przystaje do
. Tak więc
![]() |
Kąty
oraz
są rozwarte. Zatem punkty
i
leżą wewnątrz odcinka
. Stąd, na podstawie uzyskanej równości
wnosimy, że środek
odcinka
jest jednocześnie środkiem odcinka
.

Niech
będzie wspólną symetralną tych odcinków; przecina ona proste
i
odpowiednio w punktach
i
, które - zgodnie z twierdzeniem Talesa - są środkami odcinków
i
. Zachodzi wobec tego równość
.
Obliczymy długość odcinka
; w przekształceniach pojawi się znak
(,,plus-minus''), który należy odczytywać jako ,,plus'', gdy kąt
jest ostry, a jako ,,minus'', gdy kąt
jest rozwarty (por. dwa warianty rysunku 2):
![]() |
Stąd, wobec równości (1),
![]() |
- a to oznacza, że położenie punktu
na prostej
nie zależy od wyboru punktu
. Punkt
jest (w każdym przypadku) środkiem kwadratu, położonego w rozważanej półpłaszczyźnie, którego jednym z boków jest odcinek
. Jest to więc szukany wspólny punkt wszystkich możliwych do uzyskania prostych
. (Jak wynika z wcześniejszych spostrzeżeń, ten punkt nie tylko leży na każdej takiej prostej
, ale jest środkiem odcinka
.)