Udowodnić, że wielomian
jest iloczynem dwóch wielomianów stopnia niższego o współczynnikach całkowitych wtedy i tylko wtedy, gdy
jest liczbą podzielną przez
.
\spos{I} Załóżmy, że wielomian
jest iloczynem dwóch wielomianów,
![]() |
o rozważanych własnościach:
![]() |
![]() |
W iloczynie
współczynnik przy
wynosi
, a wyraz wolny równa się
. Zachodzą więc równości
![]() |
Liczby
,
są całkowite; tak więc
lub
. Przyjmijmy dodatkowo:
![]() |
Niech
będzie najmniejszym numerem takim, że
jest liczbą nieparzystą i niech
będzie najmniejszym numerem takim, że
jest liczbą nieparzystą. Skoro
, zatem
,
. Współczynnik przy
w iloczynie
równa się
![]() |
(dzięki przyjętemu określeniu (2), wszystkie symbole mają sens także wtedy, gdy
przekracza
lub
). W sumie (3) składnik
jest liczbą nieparzystą; każdy z pozostałych składników jest liczbą parzystą (bowiem jest iloczynem postaci
, gdzie
lub
, więc co najmniej jeden z czynników
,
jest parzysty). Wobec tego cała suma (3) jest nieparzysta.
W wielomianie (1) jedynie
występuje ze współczynnikiem nieparzystym. Stąd
, czyli muszą zachodzić równości
oraz
. Zgodnie z określeniem numerów
i
otrzymujemy wniosek:
![]() |
Ponieważ
zatem
lub
.
Wykażemy, że
. Przypuśćmy, że
; niech na przykład
(takie zawężenie przypuszczenia nie zmniejsza ogólności rozważań, z uwagi na symetrię ról
i
). Iloczyn wielomianów
i
zapisujemy w postaci
![]() |
gdzie
![]() |
Wobec własności (4), wszystkie współczynniki wielomianu
są podzielne przez
. Współczynnik przy
w wielomianie
równa się
. Wcześniej stwierdziliśmy, że
oraz
. W takim razie współczynnik przy
w wielomianie
jest liczbą parzystą niepodzielną przez
. Jest to sprzeczność, bowiem w myśl równości (1) i (5) suma
jest wielomianem o stałej wartości
.
Ta sprzeczność dowodzi, że
; zatem
, i w konsekwencji
![]() |
Stąd zaś wynika, że żaden z wielomianów
,
nie ma pierwiastków rzeczywistych, więc musi być stopnia parzystego. To znaczy, że
jest liczbą parzystą, czyli
jest liczbą podzielną przez
.
Na odwrót, jeśli
,
, to żądany rozkład istnieje i ma postać
![]() |