W turnieju szachowym każdy zawodnik rozegrał z każdym co najwyżej jedną partię, przy czym liczba partii rozegranych przez każdego z zawodników jest nie mniejsza od ustalonej liczby naturalnej
. Udowodnić, że można podzielić zawodników na dwie grupy
i
w taki sposób, by liczba partii rozegranych przez każdego gracza grupy
z graczami grupy
była nie mniejsza niż
i jednocześnie liczba partii rozegranych przez każdego gracza grupy
z graczami grupy
była nie mniejsza niż
.
Weźmy pod uwagę dowolny podział
zbioru wszystkich zawodników na dwa rozłączne podzbiory
i
. Niech
oznacza liczbę wszystkich rozegranych partii, w których jeden z przeciwników należał do zbioru
, a drugi - do
. Ponieważ liczba wszystkich możliwych podziałów
jest skończona, istnieje zatem taki podział, dla którego wartość
jest maksymalna. Ustalmy ten podział; jeśli maksimum to jest osiągane dla kilku różnych podziałów, wybieramy dowolny z nich. W dalszym ciągu
będzie oznaczać nasz wybrany podział (dla którego wielkość
osiąga maksimum).
Udowodnimy, że podział ten spełnia warunek postulowany w tezie zadania.
Przypuśćmy, wbrew temu stwierdzeniu, że na przykład w zbiorze
znajduje się zawodnik, który z graczami grupy
rozegrał mniej niż
partii; oznaczmy go literą
. Przenosimy gracza
z grupy
do
. Zbiór
,,uszczuplony'' o zawodnika
oznaczmy symbolem
; zbiór
,,wzbogacony'' o zawodnika
oznaczmy przez
. Tak więc
![]() |
Przyjmijmy, że zawodnik
rozegrał
partii z graczami grupy
oraz
partii z graczami grupy
. Zachodzi równość
![]() |
wynikająca stąd, że wszystkie partie rozegrane bez udziału zawodnika
, uwzględnione przy obliczeniu
, wchodzą także do obliczenia
(i na odwrót), więc przy obliczaniu różnicy
znoszą się. Z założenia wynika, że
, natomiast uczynione przez nas przypuszczenie mówi, że
. Stąd
. Tak więc
i w konsekwencji
![]() |
Jest to jednak sprzeczne z określeniem podziału
jako tego, dla którego wielkość
osiąga maksimum.
Podobną sprzeczność uzyskamy wychodząc z przypuszczenia, że w grupie
znajdzie się zawodnik, który z graczami grupy
rozegrał mniej niż
partii (rola zbiorów
i
jest w rozważanym zagadnieniu symetryczna).
Uzyskana sprzeczność dowodzi tezy zadania.