Liczby dodatnie
,
,
spełniają nierówności
![]() |
Udowodnić, że z odcinków o długościach
,
,
można zbudować trójkąt i że pole tego trójkąta jest nie większe od
![]() |
Wykażemy, że istnieje w przestrzeni kąt trójścienny
taki, że
![]() |
Możemy przyjąć, że
,
. Oczywiście
(gdyby bowiem było
, to mielibyśmy
, wbrew założeniu). Zatem
.
Weźmy pod uwagę kąt wypukły
o rozwartości
. W obszarze tego kąta (w jego płaszczyźnie) umieśćmy półproste
i
tak, by
,
. Kąty wypukłe
i
mają niepustą część wspólną (bo
).
Niech
będzie obrazem kąta
w symetrii osiowej względem prostej
. Analogicznie określamy kąt
. Rozważamy kąty
i
, zawierające (odpowiednio) półproste
i
. Ich rozwartości wynoszą
i
- a więc kąty te mogą nie być wypukłe. Mają one w każdym razie niepustą część wspólną, bo zawierają kąty
i
(rysunek 2).
Wychodzimy teraz z rozważaniami w przestrzeń. Obracając półprostą
wokół prostej
otrzymujemy powierzchnię obrotową, rozdzielającą przestrzeń na dwie części. Jedna z nich jest nieograniczonym stożkiem kołowym (wypukłym); drugą będziemy nazywać stożkiem wklęsłym. W szczególnym przypadku, gdy
, obie te części są półprzestrzeniami (które też będziemy uważać za graniczną, ,,zdegenerowaną'' postać stożka); oczywiście rozdzielająca je powierzchnia jest w tym przypadku po prostu płaszczyzną.
Bierzemy pod uwagę ten stożek (wypukły lub wklęsły), który zawiera półprostą
. Oznaczmy go przez
. Rozwartość kąta przy wierzchołku stożka
wynosi
; płaski kąt
jest jego przekrojem osiowym. Analogicznie określamy stożek
(wypukły lub wklęsły), którego przekrojem osiowym jest kąt
. Z poprzednich konkluzji wynika, że stożki
i
mają wspólne punkty wewnętrzne. Ich powierzchnie boczne przecinają się wzdłuż dwóch wspólnych tworzących, położonych symetrycznie względem płaszczyzny
. Jedną z nich (dowolnie wybraną) oznaczymy przez
. Tworzy ona z osią obrotu stożka
, czyli z półprostą
, kąt o mierze
, a z osią obrotu stożka
, czyli z półprostą
- kąt o mierze
. Tak więc półproste
,
,
tworzą poszukiwany kąt trójścienny (rysunek 2).
Możemy przyjąć, że punkty
,
,
leżą na tych półprostych w odległości
od punktu
.

Niech M będzie środkiem odcinka AB. Wówczas
![]() |
![]() |
Analogicznie
![]() |
![]() |
Zatem trójkąt
ma boki długości
,
,
; jest więc poszukiwanym trójkątem.
Rzuty dowolnych trzech ścian czworościanu na płaszczyznę czwartej ściany pokrywają tę ścianę, a pola rzutów nic są większe niż pola samych ścian. Wobec tego pole trójkąta
nic jest większe od sumy pól trzech pozostałych ścian czworościanu
, czyli nie przekracza wartości
![]() |
To właśnie mieliśmy wykazać.